حرف روشنایی

حر ف روشنایی

روشنایی بر جایگاه مذهب در زندگی اجتماعی نور میتاباند. در نور روشنایی است که با بینایی به مذهب و اصل و اصول و ارزشهای مذهبی میتوانی بنگری. بعبارت دیگر روشنایی در تضاد است و در خصومت با پذیرفتن مذهب در نابینایی و در تاریکی. یعنی در تقلید و تبعییت، که هیچ نیست برازنده طبع و خصلت انسانی. بنابراین بر اندازی نظام تقلید و تبعیت با براندازی مذهب یکی نیست. بعکس دلالت بر پذیرش مذهب هم میکند. اما نه بگونه ای کهنه و پوسیده و سنتی، بلکه بشیوه ای بسیار نوین در پناه نور عقل و خرد، نه در قعر ظلمت و تاریکی. در آزادی و آزادگی، نه در اسارت و بندگی.
پس روشنایی را نه تنها دشمنی نیست ، بلکه سر آشتی دارد با مذهب و آئین مذهبی. مگر ممکن است نوری، دلی را مرگ آورد و چشمی را کوری؟ اگر بینایی به نور روشنایی کور گردد، بگذار کور گردد بینایی. چون آنگاه تاریکی از ریشه سوزانیده شود و حاکم گردد نور و روشنایی.
اگر خرد بکار گیری، درخواهی یافت که در نظام الهی فقیه عالم است و دانا و ملت نا بینا است و نادان. فقیه میداند و بامیال الهی آگاهی دارد. مردم نمیدانند و نا آگاهند. نه توان اندیشیدن دارند و نه شایستگی برگزیدن. فقیه دارای عقل نهائی ست. چون او آگاه است برمز و رموز، مشتبهات و مستحکمات و ظاهر و باطن کلام الهی. این است اساس حکومت فقاهت و لاجرم چیزی نخواهد جز تسلیم و اطاعت. اگر سرپیچی و گوش فرا ندهی بفرامین و آداب و رسوم فقاهتی، از تعظیم و تکریم سر باز زنی، باده نوشی و خود از بند حجاب رهاسازی، روزه خواری کنی و از غسل و وضو روی گردانی، یعنی خود را از قوانین اسارت و بندگی آزاد سازی، مجرم هستی و گناهکار، سزاوار حد شرعی هستی و تازیانه های دردناک و گرانبار.
پس چاره ای نیست جز بر اندازی نظام تسلیم و اطاعت و تقلید و تبعیت. بر ویرانه هایش بنا سازی استقلال و خود مختاری فردی بر اساس دانش و بینش انسانی. روشنایی جانشین سازد نظام فقاهتی را نه با این نظام و یا آن نظام سیاسی. بلکه با نظامی انسانی پاسدار آزادی، گوهری نایاب بویژه در نظامهای تحت سلطه استبداد و دیکتاتوری مذهبی، تنها گوهری که میدرخشددر ظلمت و تاریکی و چشم را بینا سازد به نور و روشنایی.