اعدام
صدام حسین


طبق گزارش خبرگزاریهای جهان صدام حسین بزودی بدار مجازات آویخته خواهد شد. بدون تردید بسیاری به پایکوبی و شادی خواهند پرداخت و نادانسته تداوم فرهنگ خون و انتقام را تا آینده ای دور تضمین کنند.

آویختن صدام حسین بدار ممکن است بلاحاظ احساسی ارضا کننده باشد ولی مرحمی بر هیچ دردی نیست. واقعیت آن است، قدرت و تحکیم قدرت بدون ریزش خون امکان پذیر نیست. صدام حسین بارگاه قدرتش را با کشتار مخالفین و منتقدین خود استوار ساخت. اگر نامش را ببدی بزبان میآوردی زبانت از حلقوم بیرون کشیده میشد. جنایات صدام بیشمار و ناگفتنی است. جنایاتی که مرگ صدام آنها را در پرده ابهام نگاه خواهد داشت. کشتن صدام قبل از آنکه پرده از تمامی جنایاتش برداشته شود، شرایط را برای ظهور صدامی دیگر آماده میسازد.

اگر قدرت میتوانست بر اساس عطوفت و بخشایش استوار و تبلور انسانیت انسان گردد، صدام باید تا آخرین لحظات زندگی اش در دادگاه به جنایاتش پاسخ میگفت.
تنها از طریق افشای تمامی جنایات صدام است که میتوان امیدوار بود که وقفه ای در فرهنگ خون و انتقامجوئی بوجود آید. زنده نگاهداشتن صدام و ادامه محاکمه وی در دادگاهای صالح و منصف، یک فرصت تاریخی برای گذار از فرهنگ استبداد و سرکوب را بفرهنگ بینایی و روشنایی فراهم میآورد. متاسفانه این فرصت تاریخی با بدار آویختن صدام ازدست خواهد رفت. اینست حرف روشنایی.