روشنایی

عاشورا و اسطوره سازان حرفه ای

2009-12-30T12:05:00.000-08:00

عاشورا

و اسطوره سازان حرفه ای

قریب به هزار و چهارصد سال است که از واقعه کربلا میگذرد. شک و تردید نباید داشت که در طول این زمان آلایش و آرایش بسیار یافته و با اسطوره و افسانه در هم آمیخته است. یعنی هر آنچه در اصل در کربلا بوقوع پیوسته است با آنچه که رسم و رسوم و سنت گردیده و از نسلی به دیگر نسل انتقال یافته است، تفاوتهای بسیار است. آنچه که یک دعوای ایلی و قبیله ای و خاندانی بوده است، تبدیل گردیده است بیک واقعه فجیع و غم و اندوه سازی که تحمل هر درد و شکنجه و ریختن هر خونی را در انتقام ش بیرنگ میسازد.

داستان سفر امام حسین به طرف عراق بدعوت مردم آن دیار و سپس روی گردانی آنان از امام و سرانجام مقاتله وی تحقیقاً یک واقعه ی دنیوی و تاریخی ست، مبارزه بر سر قدرت و حکمرانی، پیروزی حاکم ظالم و شکست محکوم مظلوم، جوهر اصلی داستان حزن انگیز عاشورا است. حتی بعضی از محققین بر آنند که دشمنی امام حسین و یزید تا اندازه ای نیز ریشه در حسادت و رقابتهای عشقی و خصومت و کین خواهی بین هاشم و عبد الشمس، دو طایفه از قبیله پرقدرت قریش، داشته است . بنابراین عشق و حسادت، خیانت و توطئه، اختلافات دیرینه بر سر کنترل ثروت و قدرت و تامین سلطه خانوادگی از جمله عواملی هستند که منجر به خلق واقعه کربلا گردیده است. البته بدون تردید با پایانی اندوه بار. تاریخ عرب، همانند تاریخ جوامع بشری مملو است از وسوسه ها و دسیسه ها و توطئه ها، از درگیریها و زد و خورد های خونین، بمنظور در آغوش کشیدن عروس زیبا و فریبنده ی قدرت. شاید بی نیاز از بیان است که هماغوشی با عروس قدرت مستی آورد و مدهوشی، حرص و آز و بی خبری. پس حاکم، منشاء شر شود و نماینده بدی و زشتی. آنکه ناکام ماند و شکست خورد در جنگ و درگیری برای کسب قدرت، قهرمانی شود مظلوم و نیک نام و تبلور خوبی و پاکی.

اما داستان کربلا، داستانی ست دیگر، غیر قابل مقایسه با شنیع ترین جنایات تاریخی، حتی هالو کاست هم به لحاظ بیرحمی و شقاوت و قساوت بشر که در حقیقت آن شک و تردید وجود ندارد ، در برابر واقعه ی هولناک عاشورا، در منظر شیفتگان امامت، رنگ می بازد. در واقع یکی از اهداف آقای رئیس جمهور در انکار هالو کاست بعنوان یک واقعیت تاریخ به آن دلیل است که بگوید فجیع ترین چیزی که در تاریخ بشر اتفاق افتاده است در روز عاشورا بوقوع پیوسته است. مقاتله حسین در روز عاشورا پس از گذشتن قرنها هنوز احساس درد و رنج و محنت را در درون شیفتگان امام برانگیزد و غرق در غم و اندوه شان سازد. صد ها سال است که مردم در ماه محرم به عزا نشینند، گریه و شیون و زاری کنند، توی سر خود زنند و خاک بر سر ریزند و خویشتن را آلوده به گل و لای سازند . نه برای لحظاتی کوتاه و زود گذر، بلکه برای دوره ای نسبتا کش دار و طولانی، و میشود محور اصلی زندگانی. عاشورا، جهت فعالیتهای روزانه را تغییر داده و متوجه خود سازد. بعضی از عادات به حال معوق در آورده شود، بویژه اگر مصادف باشد با یکی از اعیاد که شادی و طرب را با خود آورد و نوید روشنایی دهد. بعضی دیگر از رفتار ها بطور نهادین تکرار میشوند، مثل شرکت در مراسم روضه خوانی ها و تعزیه ها و سینه زنی ها و شهید گردانی ها. این دوران حداقل یک ماه از عمر و زندگی عزادار را بخود تخصیص میدهد. ماه صفر و رمضان نیز باید به ماه هایی که ایرانیان در سوگواری غزا داری میگذرانند افزود. اگرچه شور و هیجان و از خود بیخود شدن به آن درجه از غلیان نرسد که در ماه محرم شاهد آن هستیم. ماه محرم ماهی ست بسیار ویژه در تاریخ دین شیعه. دارای جلال و شکوه خاص خود می باشد. محرم به نرمی و آرامش آغاز میگردد. پس از ده روز، به سختی و خشونت و خونریزی با مقاتله امام حسین و هفتاد دو تن از همراهان و اعضای خانواده اش باوج خود میرسد. سپس، تدریجا فرو نشیند و غبار غم و اندوه رفته، رفته از چهره مردم ناپدید میشود. تا چه حدودی عاشورا در شکل نهادین خود، در شرایط کنونی که امام یزید و شده است و یا یزید، امام گردیده است، بقا خواهد یافت، موضوعی ست که ما را از مطلب اصلی، یعنی اسطوره ی عاشورا، بدور میدارد.

عاشورا، دهمین روز و روز نهائی ست. روزی که فرزند پیامبر خداوند به امر خلیفه یزید و بدست شمر، به طرز فجیعی به خاک و خون کشیده شود. در این روز نهائی است که عزا سطح جامعه را می پوشاند. سیاهی و خاموشی فراگیر شود. کمتر کسی است که شرکت نجوید در غم و اندوه جمعی، در ناله ها و مویه های دلخراش. چنانکه جامعه یکی شود و یگانه و یک رنگ.(1) حتی اگر در حاشیه های جامعه هم که قرار گرفته باشی، غرق شوی در امواج ضجه های سوزناک و دل آزار عزا داران امام. بعضا در آفرینش صحنه های درد انگیز و هولناک از یکدیگر سبقت جویند . برخی تیغ بر جان خود کشند و سر و روی خود را خونین سازند. دیگران برسر و سینه خود سخت میکوبند با دستهای سنگین یا با زنجیرهای تیز و درد انگیز. منبر نشینان، موعظه گران، خطبه گویان، سخنرانان، روضه خوانان، تعزیه گر دانان، مرثیه سرایان، مداحان و نوحه خوانان را نیز باید بخش عمده صحنه آفرینان درد و رنج، محنت و مصیبت دانست. به عبارت دیگر، عاشورا مأشور است با خشم و خشونت و انتقام جویی و نهادین ساختن آن در رفتار و گفتار دین باوران شیعی.

واقعیت آنست که کمتر داستانی میتوان در امتداد تاریخ یافت که از نسلی به نسلی دیگر انتقال یابد و معانی متعدد و متضاد و متغیر نیابد، و رفته، رفته به اسطوره تبدیل نشود. بویژه اگر غور و تفحص و نقل و انتقال ، نه نقد و ارزیابی آن، بشکل حرفه ای پر نفوذ و پر قدرت در آید و مولد ثروت و درآمد شود. در دست صحنه آفرینان حرفه ای، از آیت الله ها و حجت الا سلام ها و طلبه های حوزهای علمیه گرفته تا مداحان و روضه خوانان، داستان کربلا بیک اسطوره مابعد الطبیعی و عمیقا دینی تبدیل یافته است. حادثه کربلا از یک واقعه تاریخی و بشری و نسبتا عادی بیک پدیده آسمانی و الهی مبدل یافته است. اسطوره سازان حرفه ای،شخصیت اصلی داستان کربلا را از یک انسان بیک موجود غیر انسانی، بیک فرشته الهی در ارتباط با عالم دیگر، تغییر داده اند.

نسبت او، نه انسانی، که الهی است. آقای آیت اله محمد حسین حسینی تهرانی در کتاب امام شناسی خود(7مجلد) اظهار میدارد که:

عثمان بن عفان از پیغمبر اکرم روایت کرده است که آن حضرت فرمود: خداوند تبارک و تعالی چهارده هزار سال پیش از آنکه آدم بوالبشر را خلق کند من و علی را از نور واحد بیا فرید، چون آدم را خلق کرد من و علی را از نور واحد بیا فرید، چون آدم را خلق کرد آن نور را در صلب او قرار داد و دائما آن نور نسل بعد نسل واحد بود تا در صلیب عبد المطلب بدو قسمت منقسم شد نیمی به من و نیمی به علی بن ابی طالب منتقل شد پس خداوند نبوت را درمن قرار داد و وصایت و ولایت را در علی قرار داد. (جلد اول ص 26)

واضح است که مرگ امام حسین(امامان بطور کلی نیز) مرگ یک انسان عادی نیست که در نبرد عشق و قدرت، جان خود و خانواده اش را برحسب رسم و رسوم جامعه عرب از دست دهد. او فرزند معصوم و مظلوم الله است که بدست نابکاران و شمر ملعون هلاک شود. او تبلور خوبی است و شجاعت و تجسم جهاد است و شهادت. دنیا هرگز مثل ش ندیده است و نخواهد دید. هزاران هزار روایت است مبنی بر آسمانی بودن امام حسین و ارتباط او با فرشتگان الهی از جمله جبرییل که هر گاه که به دیدار پیامبر بر زمین می نشست حسین (حسنین) را در آغوش میکشید و مسرت ش را با اهدای میوه های آسمانی بجای میآورد. روایت است که وقتی امام متولد میشود جبرئیل فرود آید و به پیغمبر ابلاغ کند که اراده حق تعالی بر آن است که او را حسین بنامید(منتهی الامال ص 392).

یعنی که نام حسین را الله خود بر فرزند پیامبر گذارده است. جیرئیل نیز مانند پیامبر از سر نو شت محتوم حسین آگاه بوده است. این اراده الهی بود. آنها بدان آگاهی داشتند که حسین را خداوند برای شهادت برگزیده است. روایات بسیاری ست مبنی بر گریستن پیامبر بر شهادت حسین هنگامیکه حسین گام بعرصه وجود نهاد. امام حسین بالا و برتر از انسان است. او فرشته شهادت است. او ساخته شده از نور الهی است. تاسوعا، خاموشی نور الهی ست. عاشورا پایان خوبی و رحمت الهی است. حتی اگر ولایت به حکومت رسد. مرگ حسین آغاز دوران غم و اندوه است و سیاهی و تاریکی . مرگ او مرگ یک موجود مقدس است و الهی نه انسانی عادی.

بر این اسطوره است که جامعه، از زیر تا زبر، از پائین تا بالا ، از دارا و ندار، از قوی و ضعیف، همه باهم اشک میریزند. آنچه آنان را غمگین و اندوهناک میکند احساس عجز و ناتوانی ست در برابر مرگ نور و رحمت الهی. کیست که توان کسب فضائل و خصایل امام حسین را در خود جوید. چگونه ممکن شود از انسانی زمینی، نا پاک و آلوده، آن برآید که از امام حسین بر آمده است. برخلاف امام که تلخی مرگ را بر زندگی، ترجیح دهد و شهادت را در آغوش کشد، عزادار امام، زندگی را دوست دارد و برای ماندن و بقا و بهتر زیستن تلاش کند. این دلبستگی به زندگی حتی در دوران تاریکی و سیاهی، در دوران استبداد و ستمگری، شیفتگان امام را لبریز از گناهکاری کند و پر از احساس حقارت و خواری . بر خلاف امام، ستم و سلطه را می پذیرد و نه تنها در برابر آن سر اطاعت فرو میآورد بلکه در خدمت ش هم خود را میگمارد و بدان نیز افتخار هم میکند. بار این گناه را- گناه عشق به بقا و زندگی- اسطوره سازان و صحنه آفرینان درد و رنج و محنت، با مدّاحی و ثنا و ستایش امام بعنوان یک فرشته الهی- چنان سنگین سازند که توان اعتراف به دون زیستی و پستی و پلیدی را، از آدمی سلب سازد. این خشم و خشونت خفته و عدم توانایی پذیرش نابودی و مرگ امام را، عزا دار بوسیله خود آزاری و خود ستیزی، شیون و گریه و زاری جبران کند و خود را به رحمت الهی امیدوار نگاه دارد. روایت از حضرت صادق است که:

هرکه شعری در مرثیه ی حضرت حسین(ع) بخواند و پنجاه کس را بگریاند بهشت او را واجب گردد. و هرکه سی کس را بگریاند بهشت او را واجب گردد. و هرکه بیست کس را، و هرکه ده کس را و هرکه پنج کس را و هرکه یک کس را بگریاند، بهشت او را واجب گردد. و هرکه مرثیه بخواند و خود بگرید بهشت او را واجب گردد. و هرکه او را گریه نیاید، پس تباکی کند بهشت او را واجب گردد. (منتهی الامال ص404)

امید به پاداش در آخرت و کسب در آمدی در این دنیا ، صحنه آفرینان درد و رنج و محنت را در اسطوره سازی و افسانه پردازی بسیار ماهر و حرفه ای سازد. مصائب امام گویند و شور و غوغا در دلها برپا کنند. احساسات را چنان بر انگیزانند که سوگواران خاک به سر خود ریزند، پیکر خود را زخمین و خونین سازند و صحنه های درد آلود و درد انگیز بوجود آورند. اعتراف به گناه در مذهب کاتولیک خصوصی ست. در خلوت واقع شود و در حضور پدر روحانی. در مذهب شیعه بشکل فستیوال درد است و غم و اندوه، اشک ریزی و سوگواری، جمعی است و اجتماعی. در این فستیوال آنچه شیفتگان امام را در کنترل خود در آرد، احساس است و آرزو. چون راه حسین یک راه الهی است نه یک راه انسانی. ناتوان در پیمودن این راه همراه است با احساس شرمندگی. عزاداری را نباید فرصتی برای گشودن عقده ها دانست، بلکه باید آنرا یک اعتراف به گناه جمعی تلقی نمود که شکل فستیوال بخود گیرد. در این فستیوال بازار روضه خوان ها و خطبه گویان و واعظین، نوحه خوانان و مرثیه سرایان رونق گیرد. همه فعالیتها و جنب و جوش ها در جامعه به شکل نمایشی در آید و همه چیز تماشایی شود: پرچمهای رنگین، علامات تزئینی، دسته های مرتب و منظم سینه زنی و زنجیر زنی همراه موزیک سنج و دهل و نوحه خوانی، انواع و اقسام تعزیه گردانی. در خاتمه طعام مجلل و خوشبو و اشتها آور که بخرج و هزینه سرمایه داران و تجار و بازاریان و قدرتمداران راه اندازی میشود تا عزا داران خسته و تشنه را خشنود و راضی سازند. یعنی که عزا داری بار شرم و گناهکاری، عشق به زندگی و هستی و گریز از شهادت و نیستی، بکاهد و ادامه زندگی را میسر سازد.

آنچه حائز اهمیت است اینست که این فستیوال درد و رنج همچون تیغی دو لبه است. هم میتواند مورد بهره برداری قدرت قرار گیرد و هم علیه قدرت به کار گرفته شود. یعنی که میتواند به نفع و مصالح قدرت در آید و یا ابزار کسب قدرت گردد. همچنانکه سی سال است که شاهد آن بوده ایم. اما ماهیت اسطوره ای واقعه کربلا تغییری نکند. عزاداری یا فستیوال درد و اندوه هم میتواند به نفع مشروعیت رژیم بکار گرفته شود و هم به نفع نامشروع ساختن آن. در دوران حکومت شاهان حداقل از دوران آل بویه بعد یا بیش از یکهزار سال، برگزاری فستیوال های غم و اندوه برگزار گردیده اند صرفنظر از ماهیت ستمگرانه قدرت. هماکنون که در راس صحنه آفرینان حرفه ای، آیت الله و حجت الا سلام ها به قدرت رسیده اند، بیش از همیشه ساختار قدرت نیازمند برگزاری هرچه باشکوه تر این فستیوال های درد و رنج و محنت، است.

خداوند خامنه ای، جانشین امام در زمان غیبت، در یکی از سخنرانی های خود به نیازمندی ساختار قدرت به تداوم آفرینش صحنه های درد و رنج و محنت، یعنی عزاداری و شیون و زاری و خود زنی، اشاره نموده و تاکید دارد که:

روضه خوانی و ذکر مصیبت نه تنها منسوخ در جامعه نیست، بلکه لازم است و یاد امام حسین (ع) و ذکر مصیبت و بیان فضایل آن بزرگوار – چه به صورت روضه خوانی و چه به شکل مراسم عزاداری گوناگون- باید بشکل رایج و معمول و گریه آور و عاطفه برانگیز و تکان دهنده دلها، در بین مردم ما باشد و از آنچه که هست، قویتر هم بشود (20/4/70، بنقل از کارگزاران، یازدهم بهمن 1385).

آقای خامنه ای بخوبی میداند که حرفه اسطوره سازی بر اساس شور و احساس و عاطفه است که میتواند تداوم یابد. مسلم است که بر انگیختن آنها لازم بلکه ضروری و به سود پایداری حکومت دین است. در نتیجه امام حسین هرگز نمیتواند صورت انسانی بخود گیرد. چگونه میتوانی قرنها در سوک انسانی زمینی و خاکی خود بیازاری و مجروح سازی و غبار غم و اندوه بر چهره خود پاشی، و از اسطوره سازی و افسانه پردازی اجتناب ورزی، چه آگاه و یا نا آگاه باشی. بقا و تداوم حرفه اسطوره سازی نیازمند غلیان شور و احساس است، نه فعال سازی عقل و اندیشه. عاشورا، اسطوره ایست که دریافت آن تنها از راه احساس است که میسر گردد، نه از راه عقل و خرد و چند و چون و چرا. کردار و گفتار امام و یا امامان را که نتوان در تراز وی عقل انسانی وزن کرد و سنجید. اراده الهی برآن بوده است که از میان دوازده امام فقط یکی را برای شهادت در میدان نبرد برگزیند و یازده امام دیگر را به مدارا و مصالحه با قدرت وا دارد. روشن است که هرچه کندی و کوتاهی عقل و خرد عمیقتر، شور و احساسات شدیدتر، بهره برداری از آن بسود ثروت و قدرت بیشتر، تحمل واقعیت و مقاومت ضعیف تر.

برای این نوشته از منابع زیر بهره گرفته شده است.

1. امام شناسی، تالیف حضرت علامه آیت اله سید محمد حسین حسینی طهر انی انتشارات حکمت.

2. منتهی الآمال، ذکر تاریخ چهارده معصوم، تالیف ثعت المحدثین مرحوم حاج شیخ عباس قمی، ویراسته ی کاظم عابدینی مطلق، مؤسسه پخش کامکار.

3. اندیشه سیاسی در اسلام معاصر، حمید عنایت، ترجمه بهاء الدین خرمشاهی، انتشارات خوارزمی.

فیروز نجومی

fmonjme@gmail.com

کیفر خواست علیه الل

2009-12-30T12:01:00.000-08:00

کیفر خواست علیه الله

زمانی بود که ایرانی آن هنگام که زیر بار ظلم و ستم فرو میریخت. درمانده و عاجز میماند. مایوس و نا امید میگشت. به خالق یکتا و یگانه، الله، پناه میبرد. از او میخواست و امیدوار بود که داد او را بستاند، حق را به حق دار بدهد و سرانجام عدالت را بر قرار گرداند. هم اکنون که الله خود حاکم گردیده است، به کیست که ایرانی میتواند پناهنده شود؟ به پیشگاه کدام خدا است که باید شکایت خود را ببرد؟

چه پوچ و نا امید کننده است برای ایرانی اگر در چهره ی این واقعیت بنگرد: که

اجرای قوانین الهی است که به بی قانونی انجامیده است. که این شریعت و سنت الله و ارزشهای اسلامی ست که هم اکنون برسر نوشت ایرانی حاکم گردیده است. ایرانی امروز با خود می اندیشد که کجاست آن الله که من با نام او آغاز می کنم و او را بخشنده و مهربان میخوانم؟ این کدام الله است که اجازه میدهد، که به جرم محاربه با خدا، بهترین، شجاع ترین پاک ترین فرزندان این خاک و بوم را بدار بیاویزند؟ آن کدام الله است که از نظاره ی بدار آویختن انسان ها، تنبیه و مجازات، شکنجه و ضرب و شتم آنها، راضی و خشنود میشود؟

رسانه های ارتباطاتی از رنج و درد و شکنجه مادر و پدر، و خانواده ی احسان فتاحیان در وا پسین لحظات زندگی فرزندشان که در چنگال کشنده ماموران الله گرفتار بود، خبر میدهند. میگویند که وقتی همه مجرا های اجرائی، قانونی و عرفی را بروی خود بسته دیدند، به بیت رهبری پناه بردند. امید به بخشایش نداشتند، تنها تقاضا داشتند مرگ جگر گوشه شان را به تعویق بیاندازند، تا شاید که به ثبت برسد که او مرتکب جرمی نشده است که سزاور مرگ باشد. همچنانکه وکیل وی آقای احمد سعید شیخی اعلام نموده است که مالکیت بر اسلحه تا محاربه، فاصله ایست طولانی. داشتن اسلحه ممکن است جرم باشد که در قانون مجازات آن تا یکسال حبس بیشتر تعین نشده است (نقل به مضمون). امروز ایرانی از خود می پرسد مسئول این جنایات کیست؟ آیا این فتاحیان و هزاران مبارز و قهرمان دیگر همچون او که هم اکنون در زیر پنجه های خون آلود بازجویان دادگاه الهی گرفتار آمده اند، قانون شکنی میکنند و یا نظام قضایی و قضات و قاضی نظام اسلامی؟

استبداد سیاسی حق و حقوق فرد را محدود میکند. اما استبداد الهی حق و حقوق انسانی را نابود و حق و حقوق الله را بر قرار مینماید. نظام اسلامی در دفاع از ملت و قانون نیست که بدار میزند، بلکه در دفاع از حق و حقوق الله است که جوانان این کشور را بخاک خون میکشد: میزند، میکوبد، تنبه و مجازات و شکنجه میکند و به جسم و جان معترضین به ظلم و ستم، تجاوز میکند و زخمهای التیام ناپذیر وارد میسازد. اگر استبداد سیاسی مرتکب خشونت میشود، استبداد الهی مضاف بر خشونت دچار خشم و بیرحمی و کین خواهی نیز میشود. آنچه از سپاهیان دین، از جمله بسیجیان و گارد های ویژه و نیروهای انتظامی بچشم میخورد، خشم است و بیرحمی. بسیجی به قربانی خود رحم نمیکند. با توم خود ش را که بر فرق و بدن مردم معترض وارد میسازد همراه خشمی عمیقی میکند. او میزند که تسلیم کند که معترض را از کرده خود پشیمان سازد. او میزند که انتقام نافرمانی را بگیرد. تردیدی ندارد که خشم و خشونت و بیرحمی او را الله تایید و تصدیق میکند. تنها بنام الله است که میتوانی شمشیر خود را بر هر گردنی فرو آوری- بویژه گردن های برافراشته، گردن هایی که در برابر هیچ خدایی حتی الله، هرگز خم نشوند.

آری بسیار غم انگیز است که ملجاء و پناه ایرانیان خود منشاء ظلم و ستم است، منشاء تاریکی و سیاهی. وقتی الله، خود حاکم است. دست به دامن چه کسی میتوان شد؟ خانواده های خاوران، خانواده هایی همچون فتاحیان که باید ناظر خاموشی فرزندشان باشند به کیست که میتوانند شکایت کنند؟ غم و اندوه آنان را کدام خدا تسکین میدهد؟ آیا آه و ناله های درد انگیز آنها را میشنود؟ مگر الله توجیه گر نظم و انضباط و اخلاق اسلامی نیست؟ مگر قصاص و سنگسار، شلاق و تازیانه،از احکام جاری نیستند؟ مگر جهاد و شهادت، جنگ و خونریزی و ریختن خون دیگری تا آخرین قطره خون خو،د تکلیف و وظیفه الهی نیست؟ تباهی و انحطاط در این نیست که امروز خشم و خشونت حاکم است بلکه در آن است که خشم خشونت، توجیه الهی دارد، که از زهد و تقدس و الله پرستی ست که بر میخیزد. مگر ممکن است که بازجویی که هستی و نیستی، جان و زندگی انسانی دربند رد در دست خود گرفته است، مراسم وضو ی خود را بجای نیاورده و در سجده های طولانی مراتب حقارت و خواری خود را به عرض الله نرسانده باشد؟ نماینده ولی فقیه، حجت الاسلام سعیدی در تودیع حکم انتصاب سر لشگر جعفری، به مقام ریاست کل سپاه پاسداران، از تحولات کیفی در سپاه پاسداران سخن راند و نشانه ی آنرا پیشرفت در زهد و تقوای و خواندن نماز نافله شب، اعلام مینماید (خبرنامه آفتاب، شهریور 11، 86). در ایمان سربازان الله، از خامنه ای و احمدی نژاد گرفته تا بازجو و بسیجی نباید کوچکترین تردیدی داشت، چه اگر ایمان به الله و احکام الله نبود هرگز، نمیتوانستیم شاهد چنین خشم و خشونت و بیرحمی، شاهد نظمی که بر اساس کین خواهی برقرار گردیده است باشیم. اینان همان هستند که میخواهند باشد، متعهد به اصل و اصول اسلامی، تسلیم و اطاعت، تقلید و پیروی. بنابراین، امروز چه کسی بجز الله را میتوان مسئول شناخت؟ مگر بجز حکم و احکام الله حکم و احکام دیگری هم حاکم است؟ آیا میتوان تصور کرد که آیت الله ها و حجت الاسلام ها و کار گزارن اداری شان به چیز دیگری جز دفاع از حق و حقوق الله، اندیشه کنند؟ چه غم انگیز و اندوهبار، مایوس و نا امید کننده است که امروز باید الله را مسئول بدانیم و کیفر خواست را باید علیه الله صادر کنیم.

فیروز نجومی

fmonjem@gmail.com

نا قوس مرگ الله را بصدا در آوریم

2009-10-24T11:02:00.001-07:00

نا قوس مرگ الله را بصدا در آوریم

بعضا بر آنند که ولایت فقیه و کار گزاران ش، با جنایاتی که تا کنون بر علیه بشر مرتکب شده اند، گور حکومت اسلامی را می کنند. حال آنکه آنها به کاری بس بزرگ و سرنوشت ساز تری دست زده اند. آنها گورکن الله هستند. آنها مقدمات یک عزاداری شگفت انگیز را تهیه می بینند. عزای مرگ الله. چرا که الله خود نیز در دام شیطان گرفتار گردیده و در پی وصلت با عروس فریبنده ی قدرت، آسمانها را ترک نموده و گام بر زمین نهاده به زمره ی میرندگان پیوسته است. الله تن خود را نا دانسته بزمین آلوده نموده و زمینی گشته است. این است که مرگ ش فرا رسیده است. ما ایرانیان باید این وظیفه سترگ را بدوش بگیریم و ناقوس مرگ الله را برای جهانیان بصدا در آوریم. کدام ارباب است که مرگش رعیت را خوش نیاید و امید به رهایی را در دل او زنده نسازد. وقتی ایرانیان به خیابانها میریزند، به استقبال مرگ الله است که می شتابند. وقتی شبانگاه ان بر بام ها فریاد بر آورند الله اگبر، بر دوشن خود تابوت الله است که حمل میکنند. این آغازی ست که باید باستقبال آن رویم، اگر ما از بصدا در آورد ناقوس مرگ الله خود داری کنیم، شانه از زیر بار مسئولیت خالی کرده ایم و به نسل آینده واگذار نموده ایم.

مرگ الله را از پیش زرتشت اعلام کرده است. اما این خبر بگوش مسلمانان هنوز نرسیده است. ما ایرانیان هستیم که باید الله را بخاک بسپاریم و خبر آنرا در سراسر جهان بشارت دهیم.
نه تنها ملت خود، ایرانیان را بلکه اعراب و ترک، مغول و آفریقایی را نیز از اسارت و بندگی رهایی بخشیم. تنها با کندن گور الله است که میتوانیم به رهایی امیدوار باشیم. دیگر نباید خود را به برداشتن قدمهای کوچک خشنود سازیم. ملت آماده است که گام بزرگ را برگیرد. حکومت ولایت شرایط به خاک سپاری الله را بوجود آورده است.

اما بعضا هراس لعنت و نفرین را در دل گرفته اند. که وای اگر مردم خبر مرگ الله را باور نکنند؟ وای اگر در مراسم تدفن الله شرکت نجویند؟ وای اگر عبودیت و اطاعت را دون شان انسان ندانند؟ آنگاه الله جاویدان خواهد ماند و شعله آتش انتقام ش نسل های آینده را در کام خود فرو برد. که این خبر را باید هنوز پنهان بداریم. باید آنرا بزمانی دیگر موکول کرد. هم اکنون مردم یک دلند. حرف الله یگانگی آنها را در هم فرو ریزد. هراس از الله ای که در درون، نسل پس از نسل نهاده میشود، پیوسته سبب شده است که حقیقت وجود الله هرگز آشکار نگردد. چه شمشیر الله پیوسته آماده فرو آمدن بر گردنی بوده است که الله را مورد شناسایی قرار دهد و یا انگشت اتهام بسوی الله دراز کند و او را مسبب تاریکی و تعصب و خرافه پرستی و واپسگرایی، معرفی نماید. تهدید به مرگ البته که سکوت میآورد. اما تا کی باید سکوت کرد. آنهایی که نقش الله را در عقب ماندگی علمی و فرهنگی و مهمتر از همه قرنها استبداد را دست کم میگیرند، در پی قدرت هستند نه در پی بر افراشتن پرچم حقیقت. در آنها الله نیز میزید و خود از آن بی خبرند، بر آن تصورند که روشنایی را در درون خود نظاره کرده اند.

هم اکنون که الله بر زمین نشسته است، زمانی ست که باید بدون هراس به چهره اش بنگریم و او را همانگونه که هست، نطاره کنیم، مستقیما، با جزم و عزم. نه در برابرش پشت خود را خمیده ساخته، پوزه خود همچون حیوان بخاک می ساییم، و نه به حقارت و خواری خود اعتراف کنیم. ما باید الله را از لذت خدایی، محروم سازیم. الله جز بندگی و عبودیت چیز دیگری نخواهد. سراسر زندگی را اگر وقف حمد و ستایش الله کنی، هنوز نمیتوانی خود را مصون از خشم و خشونت الله بدانی. الله انسان را آفریده است که ترس و هراس او را در دل بگیرد. مبادا بخود عقل و خرد نسبت دهی قبل از آنکه غایت و نهایت آنرا در الله شناسایی کرده باشی . الله به انسانیت و چیستی و کیستی وجود انسان، اعتنایی ندارد. الله چیزی جز تسلیم و اطاعت نخواهد. الله مرکز وجود و فرمانروای آن است. آزادی و استقلال که مجزا میسازد انسان را از حیوان، تنها چیزی ست که الله با آن سر سازگاری ندارد. آنرا به شیطان نسبت میدهد و منشاء شرک و کفر و سرنگونی انسان، میخواند.

اکنون الله آن موجود بیگانه نیست که در آسمانها میزید و بوصف و توصیف خود در قرآن میپردازد. الله بسیار نزدیک به ما ست اگر چه همیشه مجزا و تنها از بندگان خود می نشیند. آقای خامنه ای را ذره ای تفاوت با الله نیست. خامنه ای نیز همان خواهد که الله میخواهد. خود بارها اعلام کرده است، «عبودیت، یندگی، انضباط اخلاقی». اخیرا « شجاعت» و «بصیرت» را هم به خواسته های خود افزوده است. خداوند خامنه ای شجاعت و بصیرت را برای خود فرمانی و خودگردانی، برای چیره شدن بخویشتن نیست که میخواهد، بلکه برای افتخار و تبختر به خفت و خواری ست، همچنانکه مرسوم است در میان الله باوران. خداوند خامنه ای همان گوید و همان کند که الله گفته است و کرده است. در خشم و خشونت و بیرحمی، خود را آزاد و بر حق میداند. خود را اربات میداند و مردم ایران را رعیت های خود بشمار آورد. خداوند خامنه ای، مثل الله تنها کسی ست که گوینده است. همچنانکه هرگز چیزی بگوش الله نرسد، خداوند خامنه ای نیز از شنیدن بی نیاز است و همچون الله پاسخگوی چیزی نیست. همچنانکه همه ی بندگان و زندگان به الله مسئولند، نسبت به خداوند خامنه ای نیز، اما نه الله مسئول است و نه خداوند خامنه ای. بآن دلیل که خود ارباب اند و فرمانروا.

روشن است که دشمن ما ایرانیان بزرگتر است از خامنه ای و احمدی نژاد. دشمن ما ایرانیان الله است که در درون ما میزید. این الله درون ما بوده است که ما را وا داشته است که سی سال به اسلام نه یک کلمه زیاد و کم، تن بدهیم. هیچ چیز نمیتواند اسارت و بندگی را در نظام اسلامی توجیه کند مگر قرنها باور به الله و پذیرش روابط ارباب و رعیتی بعینوان یک رابطه ی طبیعی. نظام اقتصادی و سیطره ی سرمایه داری نیست موجب تیره روزی ما ایرانیان. آنچه سبب انحطاط و تباهی ما گشته است فرهنگ و نظام ارزشهایی ست که بنیان آن الله پرستی ست. جنبشی که در واکنش به رای خداوند خامنه ای مبنی بر گزینش احمدی نژاد بعنوان ریاست جمهوری پا بعرصه وجود گذاشته است، از مرگ الله هنوز آگاهی پیدا نکرده است. بگذارید که از خداوند خامنه ای دو کلمه را قرض بگیریم و بگوییم که برای بصدا درآوردن مرگ الله نیازمند شجاعت هستیم و بصیرت.

عامل ویرانی عراق:

2009-01-08T13:51:00.000-08:00

عامل ویرانی عراق:
فرهنگ بومی
یا
اشغال آمریکائی

آنچه در عراق میگذرد علیرغم برقراری آرامش در بعضی از نقاط کشور با ورود نیروهای امدادی پس از تقریبا گذشت یکسال، است و هنوز ، کشتار مردم بیگناه است و قتل و جنایت، هرج و مرج و آشوب و انفجار، ادامه دارد. نه در بیرون امنیت است نه در درون. هم در خانه ممکن است مورد تجاوز قرار گیری هم در کوچه و خیابان. هم ترور و آدم ربایی سیاسی هست و هم جنائی. ترس و وحشت و بی اعتمادی نسبت به دولت و حکومت. هویتها همه مظنون اند و شناسائی دوست از دشمن نا ممکن. همبستگی بر اساس علایق فرقه ایست و یا قبیله ای و یا تبار قومی و نژادی. بر اینها البته باید عاطل ماندن پروژه های سازندگی و در نتیجه افزایش فقر و بیکاری را نیز افزود.

بعضی ها برآن باورند که همه نابسامانی ها و تخریب و ویرانی ها، نتیجه عمل و تصمیم ناسنجیده لشگر کشی بوش، رئیس جمهور آمریکا، به عراق بوده است. مقصر اصلی را آمریکا میدانند. که سرنگونی صدام حسین نه تنها نتایجی که انتظار میرفت برآورده نکرده است بلکه سبب تقویت حکومت اسلامی در ایران و تبدیل آن به یک قدرت منطقه ای نیز شده است، رژیمی که خود مظهر استبداد و دیکتاتوری ست که رویای سلطه و سروری را در آن ناحیه در سر می پرور اند. بعضی دیگر آمریکا را به قلدری و زور گویی در روابط بین المللی متهم میکنند و بر آنند که حمله آمریکا به عراق را باید تجاوز به یک کشور خود مختار و مستقل محسوب داشت، و آنرا موجب برقراری سنت بی قانونی در روابط بین المللی دانست. و بعضی دیگر اعتقاد دارند که آزادی، دادنی نیست. آنرا نتوان با توپ و تانک بر مردم تحمیل کرد.

این نگارنده بر آن باور است که صدور چنین حکمی بیانگر دیدی کوتاه و محدود است بآن که حمله آمریکا به عراق و سرنگونی صدام حسین را آز تاریخ و فرهنگ آن کشور جدا ساخته و بر این ادعا قرار گرفته است که دست و پا بسته را، اسیر و بنده را- آنکه محروم از گفتن و شنیدن بوده است و حقارت و خواری در نتیجه استمرار نظامهای استبداد و سرکوب در سرشت ش نهادین گشته است، خود باید برخیزد و خویش را آزاد سازد. با دست های بسته زنجیر اسارت و بندگی را بگسلد. از بیرون این امری ست به عبث و بیهوده، شیوه ایست امپریالیستی، در پی منافع اقتصادی و گسترش سلطه جهانی. غافل از آنکه اگر آزادی را تجربه نکرده باشی چگونه میتوانی خود را رها سازی.

اما وقایع عراق، قبل از آنکه شاهدی باشد بر شکست آمریکا در رسیدن به مقاصد مادی و سیاسی و توسعه بازار و سرمایه داری و نیز برقراری دموکراسی غربی، بیانگر شکست آزادی و رهایی است در برابر فرهنگ استبداد و دیکتاتوری و مطلق گرایی. باید دید آنان که در برابر آمریکا به مقاومت برخاسته اند، چه گروه ها و دسته هائی هستند؟ آیا نماینده آزادی اند یا اسارت و بندگی؟ آیا نماینده ارتجاع هستند و عقب گرایی، یا پیشرفت و سعادت خواهی؟ آنها که از درک تغیرات شرایط جهانی عاجزند و علیه پدیده امپریالیسم موضع میگیرند، دانسته و یا نا دانسته تداوم رژیم سلطه و سرکوب صدام حسین و یا القاعده و حکومت دین به رهبری مقتدا الصدر و طالبان و حزب اله را تایید میکنند. گوئی میتوان آنها را با جنبشهای ملی و آزادیخواهی دوران جنگ سرد مقایسه نمود. قهر و خشونتی که در عراق رخ میدهد، بیانگر یک جنبش رهائی بخش استوار بر ملت خواهی و دموکراسی و آزادی ست. بعید به نظر میرسد که بتوان آنچه در عراق میگذرد با جنبش رهائی بخش ویتنام مقایسه نمود. زیرا که در اولی قهر و خشونت خود هدف است حال آنکه در دومی وسیله رهائی از سلطه بیگانه بوده است.

آنچه که در عراق گذشته است و هنوز هم میگذرد بیان این حقیقت است که ملتی که برای سالیان دراز در زیر سلطه دیکتاتوری و در ترس و وحشت زیسته اند، نیاز به آزادی در درونشان کشته گردیده است. انگیزه بقا صرفنظر از شرایط موجود، انسانها را به حیوان های مطیع و فرمانبردار تبدیل میسازد. آنکه در تحت نظام سلطه و سرکوب زندگی میکند، خود را خالق و سازنده تاریخ و یا جامعه ایکه در آن زندگی میکند نمیداند. در تخریب آن اگر شرکت نکند، در پیشرفت و آبادی آن بی اعتنا میماند و خود را بدان متعلق نمیداند. فرمانروا و مالک بر جامعه آنست که وسایل قهر و قدرت و سرکوب و خشونت، تنبیه و مجازات و شکنجه را در کنترل خود دارد. آنکه تحت نظام استبدادی رشد نموده و به بلوغ میرسد،اعتماد نفس در وی به بار دهی نمی رسد زیرا که بجای آنکه بر خود تکیه کند، به دولت و قدرت مرکزی تکیه میکند و بآن وابسته میشود. به دولت همچون ارباب و فرمانروا مینگرد و بخود مانند رعیت و فرمانبر. تنها ارباب است که دهنده است و گیرنده. او ست پاسخگوی نیازها. وابستگی رعیت به ارباب در سرشت ش نهادین میگردد. در جامعه و نظام دیکتاتوری سلطه افکنی دارای مرز و حدودی نیست، دیکتاتور نه تنها مدافع نظم و امنیت است و سکوت و ثبات را بر قرار میسازد ، بلکه بسیار فعال می باشد در تولید و توزیع و اداره و کنترل نظام اقتصادی. روشن است که آنچه دیکتاتور گوید و کند، سوال پذیر نیست. همیشه هرچه هست خوب و مثبت و زیبا است. نه زشتی است. نه بدی.نه ظلم هست و نه بی عدالتی. بزبان ساده تری در نظام دیکتاتوری حسابداری و حساب رسی و جود ندارد. میتوانی براحتی متهم و محکوم شوی. ناگهان ناپدید و منهدم شده بار دیگر خانه و خانواده نبینی. البته هرگز، حتی به حرف و علم و اشاره هم نتوانی، محکوم و یا متهم کنی. این ویژگی ها رفته، رفته بخشی از فترت ملتی میشود که ده ها بلکه صد ها سال تحت نظام سلطه و سرکوب زندگی کرده است که ضرورتا کلیه رفتار ها و باورهای ش را شکل داده به آن صورت می بخشد. به نبود آزادی، آزاد گفتن و آزاد شنیدن و آزاد اندیشیدن، عادت میکند. در نتیجه محرومیت طولانی، نیاز به آزادی در نهاد ش پنهان مانده بیگانگی و بی اعتنائی بدان تبدیل بیک فرهنگ، یا شیوه زندگی، میشود که از نسلی به نسل دیگر انتقال یابد.

بنابراین، آنجا که بنیان پوسیده دیکتاتوری بناگهان فرو میریزد، ملت نتواند به استقبال آزادی بشتابد. بجای آنکه درآغوش ش کشد به رویت ش هراس برش داشته و پا به گریز میگذارد. بویژه اگر خود عامل آن نباشد. در نگاه او آزادی همیشه یکی بوده است با هرج و مرج و نا امنی، و با بیعاری و بی بند و باری. بهمین دلیل براحتی خوشآمد گوید بیک نظام استبدادی. در ایران ملت پس از فرو پاشی شاهنشاهی، بسیار سریع سر تسلیم و اطاعت فرود آورد در برابر استبداد دینی و امنیت و آسایش خود را یافت و در دامن سنت و سنتگرایی، کهنه و کهنه پرستی. نه گویی، نفی و نقد سرکوب و نابود گردید نظام آری گویی و تایید و تصدیق و یا نظام فرمانروایی و فرمانبرداری، اما این بار از نوع دینی، برای بار دیگر برقرار گردید.

در عراق نیز با سرنگونی صدام و گسیختن بند های اسارت از دست و پا، مردم هراسناک شدند. بویژه که اینبار آزادیخواهی یکی میشد با نیروهای اشغال گر آمریکائی. بنابراین میدان برای تاخت و تاز تنها نهاد و نیرویی که در تحت نظام سلطه و سرکوب، بقا و دوام یافته بودند، آغاز گردید. قهر و خشونت، جنگ و خونریزی و تخریب و ویرانی که در عراق واقع شده است و میشود، بیانگر سنت و فرهنگ نظام دیکتاتوری و ارزشهای دینی است، نه لزوما یک جنبش ملی رهائی بخش از یو غ اشغال خارجی. قهر و خشونتی که عراقی نسبت به عراقی، شیعه و سنی نسبت بیک دیگر روا میدارند، حیرت انگیز است اما بی سابقه نیست. چرا که هدف این قهر و خشونت دشمن مسلح نیست که مردم عاد ی ست، زن و مرد است کوچک و بزرگ و یا پیر و جوان. برای نیروها دین هدف آنقدر مقدس است که برگزیدن هر راه و ابزاری برای رسیدن به آن قابل توجیه ست، از جدا کردن سر از بدن ، آدم ربایی و ترور و شکنجه، گرفته تا انفجار و کشتار کلان در امکان عمومی. به عبارت دیگر فرهنگ دیکتاتوری- دینی، فرهنگ آزادی و آزادی پرستی نیست، فرهنگ قهر و خشونت است و تسلیم و اطاعت، فرهنگ فرمانروایی است و فرمانبرداری.

اگر آنچه در عراق روزانه اتفاق میافتاد ریشه در فرهنگ دیکتاتوری و مطلق گرایی دین دارد. ریشه در فرهنگ تعصب و خرافات دارد، به آن دلیل است که تداوم و استمرار تاریخی آن نیاز به آزادی و خود مختاری را در عراقی کشته و نابود ساخته است. عراق اولین کشوری نیست که آمریکا به اشغال خود در آورده و به آن آزادی بخشیده است. آلمان و ژاپن و حتی کره جنوبی نمونه هایی است از اشغال آمریکایی. خوش آمد گویی به نیروی اشغال گر و مذاکره و مصالحه نه تنها سبب سر افکند گی نشده است بلکه آنها را به غرور و سروری نیز رسانده است. اشغال عراق را علیرغم اشتباهاتی که نیروهای آمریکا مرتکب شده اند، نباید مسبب اصلی تخریب و ویرانی عراق دانست بلکه نتیجه فرهنگی دانست که با آزادی بیگانه است و از تجربه آن به ترس و هراس افتد. با بیش از صدها میلیارد دلار هزینه و بیش از چهار هزار کشته و ده ها هزار زخمی، بنظر نمیرسد سودی از این ماجرا عاید آمریکا شده باشد.

م. ن. معرفت

افشای مافیای اقتصادی

2008-07-25T11:18:00.000-07:00

افشای مافیای اقتصادی!

معصوم طاغوت میشود، طاغوت معصوم

آیا آخر زمان فرا رسیده است؟ آیا به روز نهایی، به قیامت و روز حسابرسی نزدیک شده ایم؟ اگر به رئیس جمهور عزیزمان خوب گوش فرا دهیم، پاسخ باین سوال بدون شک یک آری بزرگ است. چرا که او همین چندی پیش به ملت یاد آوری نمود که (نقل به مضمون) خیال نکنید امام زمان در یک گو شه ای نشسته است و بی سر و صدا زندگی میکند و بکار کسی کاری ندارد. این یک اشتباه بزرگ است. امام زمان است که جهان را مدیریت میکند. جهان بدون مدیریت خود بخود که بگردش در نمیآید. اگر امام نباشد، هستی بهم میریزد. ساده لوحان بر این باورند که آمریکایی ها در پی نفت و ثروت باین طرف دنیا لشگر کشیده اند. نمیدانند که این ظاهر جریان است. باطن این عمل آن است که آمریکایی ها خبر دار شده اند میدانند که دست الهی در این منطقه بیرون آمده است و بزودی نظم الهی را بر سراسر جهان حاکم خواهد نمود.

اما از آنجاییکه ملت ایران، عادت کرده اند حرفها و سخنرانی های رئیس جمهور را مایه شوخی و مزاح کنند و هر چه که از دهان زیبایش بیرون میریزد به باد تمسخر بگیرند، متوجه حقیقتی که در سخنانش نهفته است نمیشوند. چرا که اگر کمی دقیقتر به وقایع روزانه بنگری، دست امام زمان را در همه آنها میتوانی بخوبی مشاهده کنی و به مدیریت فعال او آگاه شده، نشانه های فرا رسیدن آخر زمان را با چشمان خود براحتی به بینی. مثلا اگر حکمت الهی درکار نبود آیا امکان داشت که ناگهان یک شخصی که نامش را هرگز کسی نشنیده است ظاهر شود و به رسوا نمودن رهبران و مدیران عالی رتبه کشور که در زهد و تقوا در ردیف خداوند خامنه ای قرار دارند، دست بزند؟ باین دانشگاه و آن دانشگاه در غرب و شرق کشور سفر کند و روضه وا مصیبتا سر دهد که چه نشسته اید مردم، آنان که بر شما حکومت میکنند، همه دزد و چپاول گرند. اینها همه راه زنانی هستند که لباس روحانی به تن دارند و عمامه امام زمان را برسر گزارده اند. برای امام حسین چه خود زنی ها که نمی کنند. این دینداران خداپرست حلقه ی حاکمیت را که در مرکز آن خداوند خامنه ای قرار گرفته است تشکیل میدهند و همه از بالا تا پائین به غارت ملت اشتغال دارند. این آقای عاری از شهرت که گفته میشود عضو کمیته تحقیقات و تفحصات مجلس بوده است اعلام میدارد که این حلقه مرکزی حکومت همان مافیای اقتصادی ست که مال و ثروت ملت را مثل مال یک بچه یتیم و بی سر پرست به جیب خود میریزند و علت اصلی گرانی و تورم، کمبود مسکن، بیکاری مزمن، فقر و تنگدستی، فرار سرمایه ها از کشور شده و جامعه را عمیقا دچار بحران اقتصادی ساخته است، بحرانی که هزینه آنرا مردم باید بپردازند. این آقای کم شهرت اظهار داشته است که رئیس جمهور مدتهاست که در پی معرفی مافیای اقتصادی ست ولی خدا شاهد است که قدرتمداران درون نظام حاضر نشده اند که باو امداد رسانند تا او وظیفه و تکلیف الهی خود را بسر انجام رساند.

این آقای ناشناس که به معرفی مافیای اقتصادی برخاسته است عباس پالیزدار نام دارد. او حد اقل پنجاه تن را با نام و نشان شناسایی میکند که در درون حلقه مرکزی حکومت قرار دارند. هریک از آنها برای خود کانونی از قدرت است و با گارد و لشگر ویژه و شیوه کار و عملیاتی مثل گانگسترها. این افراد عبارتند از عباس واعظ طبسی، تولیت استان قدس رضوی به همراه فرزندش ناصر واعظ طبسی، آیت الله محمد امامی کاشانی، عضو سابق شورای نگهبان و امام جمعه تهران، محمد یزدی از اعضای سابق شورای نگهبان، و مجلس خبر گان، و دبیر جامعه مدرسین حوزه علمیه قم و رییس سابق قوه قضاییه و فرزندش حمید یزدی ، ابوالقاسم خز علی، عضو جامعه مدرسین و عضو سابق فقهای شورای نگهبان، علی اکبر ناطق نوری، رییس بازرسی ویژه دفتر آیت الله علی خامنه ای، رهبر جمهوری اسلامی، حجت الا سلام معزی ، معاون دفتر رهبر جمهوری اسلامی، محسن رفیق دوست، رییس سابق بنیاد مستضعفان و از بنیانگذاران سپاه پاسداران، حبیب الله عسکر اولا دی، دبیر کل موتلفه اسلامی، علی فلا حیان، وزیر اسبق اطلاعات و علی اکبر هاشمی رفسنجانی به اتفاق فرزندانش.

اگر با دقت بیشتری بنگری می بینی تنها کسی که در این حلقه مرکزی حکومت که زننده حرف آخر و نهایی، معصوم مانده است و مظلوم، خداوند خامنه ای است. یعنی تمام اطرافیانش آنها که حاکم بر جامعه هستند ، بنا بر قول پالیزدار همه غارتگرند و دزد و رانت خوار و رشوه بگیر و فاسد. بعبارت دیگر، تمام آنهاییکه دور و بر خداوند خامنه ای را گرفته اند مو صوف به صفات طاغوت اند. درست کپی تمام آنهاییکه بلا فاصله پسر از فروپاشی رژیم شاهی بر روی پشت بام مدرسه مروی، آنجا که امام خمینی سکونت داشت به جوخه های اعدام سپرده شدند.اما این بازی تاریخ است که طاغوت زمانی محکوم است و زمانی دیگر حاکم. تردید نتوان داشت کسانی که آقای پالیز دار نام میبرد طاغوت زمان معاصرند.

اما با نگاهی دقیقتر متوجه میشوی که در لیست آقای پالیز دار نامی از حلقه ریاست جمهوری بچشم نمیخورد. چرا ؟ چون در حلقه دولت، معصوم اصلی آقای محمود احمدی نژاد است، که اگر چه بخشی از حاکمیت است و خود منشاء قدرت، با این وجود دوستان ش او را موسای زمان نام نهاده اند. و همه ی آن کسانی که در درون حلقه ریاست جمهوری قرار دارند در تقلید و تبعیت از وی، معصوم اند و مظلوم. در این صورت آیا ممکن است که معصوم طاغوت شود حتی اگر حاکم باشد و طاغوت معصوم؟ البته که این بخشی است از رمز و راز مدیریت امام زمان. و گر نه چطوری ممکن است که ناشناسی از دنیای ناشناخته به پا خیزد و شلاق بهتان و تهمت را بر گرده رهبران دین و جنگ آوران سلحشور حق علیه کفر و باطل ( مثل رفسنجانی و رفیق دوست و شرکا)، وارد آورده و دامن معصومین مظلوم، مردان زاهد و با تقوای حلقه رهبری خداوند خامنه ای را لوث نموده و به طاغوت مبدل سازد؟ آیا ممکن است که امام زمان با ریاست جمهوری تبانی نموده و به آماده ساختن شرایط برای ظهور دست زده باشد؟ یعنی فساد و تباهی را باوج خود رساند؟ چرا که مهم نیست از چه منظری بنگری، آنچه مسلم است شرایط برای ظهور و خروج از غیبت امام آماده شده است. اگر امام در این زمان که فساد و تباهی دامن معصومین مظلوم، رهبر انی که پیشانی پینه بسته شان نشان سجده های طولانی در برابر خداست فرا گرفته و همه دنیا پرست و حریص و طماع و غارتگر از آب در آمده اند، از غیبت خروج نکند، در انتظار چه چیزی بسر میبرد؟ اگر زمانیکه ظلم و ستمگری و فساد و تباهی همه جا را فرا گرفته و حاکمانی که به نام پیغمبر و امام به غارت و چپاول ملت دست زده و ملت مسلمان را به اسارت و بندگی کشانده و فقر و محنت و ذلت و خواری را بر آنها تحمیل نموده اند، امام از غیبت خروج نکند چه وقت است زمان خروج.

آنچه مسئله افشا گری آقای پالیزدار را بیشتر غامض و مشکل میسازد آنست که آقای الهام سخنگوی رئیس جمهور هر گونه ارتباطی را با نامبرده رد کرده و افشا گری های وی را محکوم نموده است. از آن مهمتر آنکه وقتی در روز جمعه 24 خرداد مردمی که در پارک ملت در حمایت از رئیس جمهور تجمع نموده و در خواست معرفی مافیای اقتصادی را مینمودند، نیروهای انتظامی و نیروهای مخفی بسیجی مورد حملات وحشیانه و بیرحمانه قرار میدهد و شدیدا به سرکوب آنان می پردازد. نیروهای انتظامی و جاسوسی بسیج نه ملاحظه پیر و خرد سال را نمودند نه همشیر گان نا محرم. همه را به قصد نابودی میکوبند و بدین منظور از زنجیر و و گلوله های پلاستیکی و گار خردل برای فرو نشاندن اعتراضات نیز استفاده میکنند.

حال باید بار دیگر این سوال را تکرار کرد که وقتی که مردان زاهد و دین دار، آنها که عمامه امام زمان را بر سر نهاده اند و عمری را در حوزه های علمیه به اجتهاد در علم الهی پرداخته اند، یعنی زمانیکه، آیت الله ها و حجت الا سلام ها غارتگر و چپاولگر از آب درآمده و یا به عبارتی معصوم و مظلوم به طاغوت تبدیل میشود و بالعکس طاغوت میشود معصوم و مظلوم، نشان آن است که آخر زمان فرا رسیده است و بزودی امام از غیبت خروج خواهد نمود و مافیای اقتصادی را معرفی نموده و حساب آنها را خواهد رسید؟

2008-07-19T15:56:00.000-07:00

طرح تشدید مجازات در مجلس

و بر قراری امنیت روانی در جامعه

چه نشسته اید که آخر زمان نزدیک است و امام زمان در حال خروج از غیبت است و بر افق هستی سایه افکنده است. در حالیکه پشت خمیده مردم زیر بار تورم و گرانی، بی کاری و فقر و محنت و بی مسکنی، خمیده تر گردیده است. در دوران پر پولی، درست زمانیکه ارزش ثروت و منابع طبیعی ملت روزانه در حال صعود است، نیازمندی های ابتدایی و بی پولی جرائمی مانند دزدی و قتل و جنایت، فحشا و تجارت کالا های جنسی را افزایش داده است. در زمانیکه پاسداران دین و سینه چاکان امر به معروف و نهی از منکر به جهاد امنیت اخلاقی در جامعه دست زده اند و با بد حجابی و مد گرایی به مبارزه مرگ و زندگی اشتغال داشته اند، و باین ترتیب به افزایش فحشا و زو گیری، تجاوز به عنف و جرائم جنسی دامن زده اند، مجلس اسلامی بفکر برقراری امنیت روانی در جامعه افتاده است. آنهم با فوریت و سرعت هر چه بیشتر. این است که در روز چهارشنبه دوازدهم تیرماه سال جاری طرح تشدید مجازات جرایم اخلال در امنیت روانی جامعه، با قید یک فوریت در مجلس اسلامی به تصویب رسید. براساس این طرح متهمانی که در دادگاه به عنوان مخل امنیت روانی جامعه شناخته شوند، اعدام خواهند شد. راهزنی و سرقت مسلحانه، تجاوز به عنف، تشکیل باندهای فساد و فحشا، تاسیس و دایر کردن وبلاگ و سایتی که مروج فساد و فحشا و الحاد شناخته شود، قاچاق انسان به منظور استفاده جنسی، شرارت، آدم ربایی به قصد تجاوز و اخاذی از جمله مصادیق جرائمی معرفی شده اند که سبب اخلال در امنیت روانی جامعه میگردند. متهمین باین اعمال در ستاد های جرایم خاص که در سطح کشوری، استانی و شهری ساماندهی شده، محکوم و محارب و مفسد فی الارض شناخته و بنا بر قانون مجازات اسلامی اعدام خواهند شد.

آنچه حائز اهمیت است این است که این جرائم دیگر جرائمی جنایی محسوب نمی گردند، یعنی نه جرائمی علیه مردم و جامعه بلکه جرائمی بشمار آیند که دولت و قدرت بوقوع پیوسته است. بهمین دلیل تناسب جنایات و مکافات ضرورت خود را از دست میدهند. فردی که ممکن است برای رفع نیازمندیهای مادی و سیر ساختن شکم زن و فرزندانش دست بدزدی زده باشد، محکوم به اعدام میشود. آن فردی هم که در برابر ستم و ستمگری دین بر خاسته و ناگفته های راز انگیز قدرت را بزبان آورده، یا نگاشته است و یا به تجسم هنری در آورده و یا نفی و نقد کرده باشد تحت عنوان اخلال در امنیت روانی جامعه اعدام میشود. یا براه اندازی سایتهای اینترنتی بمنظور مقاومت در برابر دین و یا به منظور ترویج کالاهای جنسی ، محاربه محسوب شده و به اعدام محکوم میشوند. تفاوتی بین این جرایم و جرمهایی مثل سرقت مسلحانه و تجاوز به عنف و یا جرم تشکیل باندهای فساد و فحشا وجود ندارد. در صورت محکومیت مفسد فی الارض شناخته شده و به اعدام محکوم میشوند. جرایم صرفنظر از شرایطی که در آن اتفاق افتاده اند و بدون توجه به علت و ریشه آنها مستحق مجازات اعدام شناخته می شوند. این بدان معناست که کوچکترین تفاوتی بین جرم های جنایی و سیاسی و مرتبه و درجه اهمیت جرم وجود ندارد. هم چنانکه تجاوز به عنف و زورگیری جرم سیاسی محسوب میشود، براه اندازی سایت الحادی و یا سایت نقد و نفی حکومت دین جرم شناخته شده و اخلال در امنیت روانی و شورش علیه قدرت بشمار میرود و در نتیجه شامل مجازات اعدام میگردند. این البته درست در زمانی است که مبارزه قدرت در درون هیئت حاکمه به افشای مافیای اقتصادی انجامیده و نام بیش از 50 نفر از آیت الله ها و حجت الا سلام ها و مقامات نزدیک به خداوند خامنه ای در لیست غارت گران و چپاول گران ملت قرار گرفته اند. مضاف بر آن نیز بالا گرفتن تنش در روابط خارجی و اصرار بر غنی سازی اورانیوم علیرغم تحریمات اقتصادی، چشم انداز در گیری با قدرتهای بزرگ را محتمل نموده و دست یابی جهاد پرستان نیست انگار را به آرزوی قلبی شان که نوشیدن شربت شهادت است به واقعیت نزدیکتر ساخته است.

بعبارت دیگر، طرح تشدید مجازات اخلال در امنیت روانی درست در زمانی در مجلس اسلامی به تصویب میرسد که ملت در شرف خروج از فریب و تخدیر دین است و غارتگری ها و چپاول گری های قدرتمداران، یعنی آیت الله و حجت الا سلام هایی که ادعای پیروی از امامان معصوم را دارند و سراسر خود را روحانی و زاهد و پرهیزکاری معرفی میکنند، آگاهی یافته اند. سی سال تجربه حکومت دین به مردم مقلد و پیرو درس های گران بهایی را آموخته است. تا دیروز غارت گران چپاول گر، خاندان سلطنت و جیره خواران آن خان بوده اند. امروز بارگاه خداوند خامنه ای است و آنها که قرار است الگوی وارستگی و بی نیازی باشند، الگوی قناعت و کم خواهی، معنویات و الهیات باشند به غارت و چپاول ثروت و منابع کشور دست میزنند و خیانت و جنایت کاران اصلی در جامعه هستند.

اگر زمینه های سیاسی و اجتماعی تصویب این طرح را در نظر بگیریم، بدون کمترین تردیدی طرح امنیت روانی را باید طرح انحراف اذهان عمومی، طرح ایجاد ترس و وحشت، طرح جلوگیری از بیان اعتراض و مقاومت و طرح استحکام و تداوم حکومت آیت الله ها و حجت الا سلام ها و کارگزاران دین دار آنها دانست. بدون تردید رهبران حکومت دین چون ذاتاً مبتلا به مرض واپس گرایی هستند، برای حل مشکلات اجتماعی که خود سبب ایجاد آنها بوده اند روی بدوران بدوی بشریت نموده و تعامل خشم و خشونت و قهر و قدرت را داروی نجات بخش، مریض بشمار میآورند. چنین طرحی نیز شاهدی ست بر اثبات این واقعیت که مجلس اسلامی را باید یک حزب سیاسی خواند و طرح و لایحه ای که به تصویب میرساند سیاسی و در خدمت تحکیم و تداوم نظام قهر و قدرت صورت میگیرد. مجلس اسلامی هرگز عامل و مدافع منافع ملت نبوده است و در آن نیز هرگز نمایندگان مردم حضور نیافته اند. بنا براین از این مجلس که اخیرا بوسیله آقای لاریجانی مدیریت میشود نمیتوان انتظار داشت در تعقیب و دستگیری غارت گران چپاولگر و بر قراری امنیت اقتصادی باشد، چون او مدیریت تنها حزب حاکم بر جامعه را بعهده دارد.

دین خصم آشتی ناپذیر آزادی

2008-03-10T08:26:00.000-07:00

دین

خصم آشتی ناپذیر آزادی

وعده بر این بود که وقتی دین به قدرت رسید، بساط کهن سال استبداد و دیکتاتوری، زور گوئی و قلدری برچیده شود. مردم از سرکوب و خواری و حقارت دوران شاهی رهائی یافته، برای اولین بار در تاریخ ایران روی به آزادی و آزاد زیستی گذارند و فعالانه ظرفیت ها و توانائی های خود را بدون ترس و هراس بمنصه ظهور رسانند. ظاهر و باطن یکی گردد و بنمایی همان که هستی. برای بودن مجبور نیستی که پوزه خود به درگاه قدرت بسایی، مجیز گوئی و ثنا و ستایش شاهنشاه و قدرتمدار کنی. گفتار و یا بیان آدمی از بند سانسور و سرکوب رها یی یابد. مردم دیگر مجبور نخواهند بود، اول به اطراف خود بنگرند، اصل و اصول دور اندیشی و مصلحت در نظر گیرند آنگاه کلمه ای به نفی و یا به نقد از قدرت در گوش یکدیگر پچ پج کنند. حال این بیان، شعر باشد یا موسیقی و یا تاتر، و یا رقص و نوازندگی، و یا نقاشی و سینما و یا بیان سیاسی و ادبی. مردم به آزادی نماینده های خود را بر گزینند تا اراده ملت و نه قدرت را قانونمند سازند. خانه قانون گزار متعلق به ملت گردد د و از برای حفاظت و دفاع از منافع ش برخیزد. داد و ستد، و اقتصاد کشور، تولید و توزیع مستقل از قدرت، شکوفا و جامعه را از فقر و محنت نجات بخشد، یعنی آزادی و استقلال را حکومت دین قرار بود به ملت باز گرداند و نقطه پایان را بر نظام استبدادی بگذارد.

کمتر کسی میدانست پی آمدهای پیوند دین و قدرت، چه خواهد بود. یا بعبارت دیگر، وقتی که امام بر جایگاه شاهنشاه نشیند، جامعه و ملت روی به کدام سوی خواهند نهاد؟ آزادی و استقلال و یا بازگشت به گذشته ای مغایر با خصایل و سرشت انسانی، نظام استبداد و اسارت و بندگی؟

اما چیزی طول نکشید که دین نقاب عطوفت و مهربانی از چهره برگرفت و صورت زشت و کریه، خشن و جبار خود را آشکار نمود. رحم و رحمانی اگر بود بلافاصله از دین رخت بر بست. جای خود را به قهر و خشونت داد. کمتر کسی میدانست که در راه خدا و بنام نامی اش، آلوده ساختن دست خود بخون انسانهای سرکش نه تنها سهل و آسان است بلکه لذت بخش است و غرور آمیز. دشمنان را به جرم "محاربه با خدا" و "مفسد فی الارض" در بام رهبر انقلاب، و یا امامی که به شاهی رسیده بود، به جوخه های اعدام سپردند. چه تعجب از نزدیکی امام با کشتار و خونریزی. دین امامپرستان، دین خون است و خونریزی، دین شقاوت است و قهر و خشونت. امام شجاعتش در کشتن و کشته شدن است. وقتی وزنه بردران ایران به خدمت امام خمینی رسیدند، امام خطاب به آنان گفت: ورزشکار امام علی بود. با یک ضربه شمشیر دشمن را به بدو نیم میساخت. این است برجسته ترین خصال بهترین امامها، امام علی، یعنی کشتن و خون ریختن با مهارت و تردستی. چرا که نه؟ خدا را راضی کند. چیست بالاتر و برتر از این. رضایت خدا است که شنیع ترین اعمال بشر را توجیه میکند. صدها سال است که امامپرستان خونریزی روز عاشورا را جشن میگیرند، بر سر و سینه خود میکوبند، خود را آزار و شکنجه دهند، شیون و زاری کنند و آتش انتقام جویی را در درون خود شعله ور نگاه دارند تا سال دیگر مکرر کنند. آیا میتوان از آنان که قرنها در آتش انتقام سوخته اند، و آرزومندند که در رکاب امام خون ریزند تا آخرین قطره خون خویش، انتظار رحم و مروت نسبت به دگر اندیش و دگر زیست را داشت؟ یا انتظار احساس شرمندگی و شرمساری از سرزدن و دو نیم ساختن، دشمن که بجای خود، رقیب و مخالف را داشت؟ این سوی آزادی نبود که به رهبری امام و دین در آن ره میسپردیم، بلکه سوی تاریکی بود و سوی بازگشت بگذشته و برقراری نظم و انضباطی جدید بر اصل و اساس رسالت و امامت.

با جلوس امام بر تخت سلطنت، پیوند دین و قدرت نیز آغاز گردید. شیخ و طلبه، تسبیح و سجاده، زهد و تقوا، را رها کرده، از حجره ها بیرون خزیده ، شمشیر زن امام شدند و بعنوان دژخیم دین، شهیر گردیدند. هزاران فقیه و آیت اله و شیخ و یا حجت الا سلام و طلبه، کار و حرفه طلبه گری را ترک کردند. امور اجرائی، بازجویی و باز پرسی و یا ابزار قهر و قدرت را در انحصار خود گرفتند. دادگاه های انقلاب را به تسخیر خود در آوردند. آن طلبه که در حجره بآموز ش اصول طهارت و عبادت، حدیث و روایات اشتغال داشت، به مفتش و پاسدار، تفنگدار و قمه زن دین، مبدل شد. شکنجه گاه ها و زندانها را زیر نعلین خود گرفت. مهارت دیندار حرفه ای- طلبه و یا کلاهی- در شقاوت و بیرحمی البته که شگفت آور است، غافل از آنکه او از نسل "تشیع سرخ است، یعنی از نسلی که از ریختن خون هیچ انسانی در راه خدا رویگردان نبست. هرچه کشتار غیر دین بیشتر، مقام ش بالاتر در نزد خداوند. او بنام خدا تیغ و تازیانه میزد، به همین دلیل با مهارت، باقدرت و بدون ترس میزد. او بر اساس باور و ارزشهای الهی بود که به سادگی و سهولت خون می ریخت و سرکوب میکرد. چشم پوشی، عفو و بخشایشی در کار نبود. پرچم عاشورا برافراشته بود اما با شمشیر یزید بود که سر از تن جدا میساخت. مغلوب شد گان و اسیران جنگ قدرت و رقابت را تحت آزار و شکنجه وادار به اعتراف و توبه میکردند و سپس آنها را به جوخه های اعدام میسپردند. انتظار ترحم از امامپرستان حرفه ای، انتظاری ست بیجا. آنها در پی تحصیل رضای خدا بودند و هنوز هم. خدای امامپرستان عاشق شهید است و شهادت. اینست که آنها که باین مقام نائل آیند، خداوند بآنها زندگی ابدی دهد و هماغوشی فرشتگان باکره شان کند. نظمی که ریشه در رسالت و امامت دارد سر آشتی با آزادی ندارد.

به معنا و مفهوم این پدیده نوظهور، یعنی وقتی که امام، شاهنشاه شود و یا دین با قدرت پیوند خورد، کمتر کسی با شک و تردید مینگریست. بسوی تاریکی روان بودیم اما خود بدان آگاهی نداشتیم. چرا که حکومت دین را تاریخ ما تجربه نکرده است. در ادوار تاریخی دین پیوسته خود را پشت قدرت پنهان ساخته است. با شاهان قرنها در مسالمت زیسته است. باین رضا بود ه است که شاهان در راه دین شمشیر زنند. بهمین دلیل در مقر خود یعنی حوزه ها ی علمیه و مساجد باقی ماند. اما در خانه ها و عادات، رفتار و کردار ملت نفوذ و رخنه یافت و فرهنگ را در زیر سلطه خود گرفت. بعبارت دیگر، ملت ما تاریکی حکومت دین و یا زمانیکه منبر و تخت شاهی و یا امام و شاهنشاهی یکی شوند را تجربه نکرده بود که از پیوند دین با قدرت رم کند و از آن بگریزد. پس روی بدوران تاریکی نهاد ه بودیم از آن جهت که نظم و انضباط دینی را مضاف بر نظم و انضباط استبدادی نیز پذیرا شدیم. ملت ما که آزادی را تجربه نکرده بود، هراسناک از آزادی، در مدار غیرت و سنت و تعصب گرفتار ماند. تسلیم گردید بی چون و چرا. سپس با طاعت و فرمانبرداری بازگشت نمود بعادت دیرینه فرهنگی. ملتی که دست پرورده امام است و امام در سرشت ش نشسته است، براحتی و بدون مقاومت، پیوند دین و قدرت را می پذیرد. از خطر آزادی، از شک و تردید و ابهام گریختند که در پناه دینِِ و نظم و انضباط دینی و حقایق مطلق احساس امنیت و آسایش کنند. اما چرا گریز از آزادی ،از آنچه جوهر وجود انسانی ست.

یکی از آموزشهای دینداران حرفه ای و حوزه های علمی پیوسته، نظم بوده است و انضباط که از طریق تسلیم و اطاعت و تقلید و تبعیت میسر میگردد. باین معنا که بیک نظام باید ها و نباید، ارزشها و باورها باید تن دهیم که الهی اند و نهائی که حقیقت اند و مطلق، از آداب عبادت و طهارت گرفته تا رمز و رموز اجتهاد و خدا شناسی. در نزد فقیه و طلبه، آزادی در انضباط دینی ست. آزاد آنست که بخدا خود را تسلیم کند، در عمل و اندیشه، در گفتار و کردار. خرد انسانی نیز مراتب کمال را زمانی بپیماید که خود را غرق در اندیشه ی الهی کند. از خود بریده، و پرهیز جوید از آنچه به نفع خویش باشد و ارضای تن. ترک دنیای ماده و مادی کند و به پیوندد به دنیای معنوی و روحی، یعنی زیستن نه با عشق بزند گی، بلکه زیستن با عشق به مرگ و نیستی. چنین نظم و انضباطی جامعه را به دو گروه فرمانروا و فرمانبردار تقسیم سازد. فرمانبر مقلد است و فرمانروا مجتهد. یکی عالم بغایت است و حقیقت، دیگری نابینا است و ضعیف، که نیازمند راهنمائی است و هدایت. فرمانبردار را چاره ای نیست جز پذیرش، زیرا که نه تنها در گزینش آزاد نیست بلکه وابسته هست و نادان. بدین ترتیب فرمانبر پیوسته از تجربه سرشت انسانی خویش، یعنی آزادی و آزاد زیستی محروم و بیگانه میماند و از آن گریزان میشود.

آنان که در این نظام بال و پر میگشایند با یک نقص ذاتی ببلوغ و پیری رسند: ناتوانی در درونی ساختن نظم و انضباط. چرا که تنها انسان آزاد است که میتواند نظم و انضباط را درونی سازد. آنکه تابع نظم و انضباط از بیرون است، مثل انضباط دینی، انسانی ست نه آزاد و نه مستقل، او فرمانبردار است. چرا که او نیست سازنده و یا آفریننده ارزش و ارزش سنجی. او به ارزشهایی باور دارد که داده شده است از بیرون و از بالا. این دین است که میگوید ربا خوری بد است. اگر مقلد از این امر اجتناب میکند بآن دلیل نیست که خود بعنوان انسان با رجوع به عقل و غریزه انسانی خویش باین نتیجه رسیده باشد. روی، گرداند از رباخواری بخاطر اجتناب از گناه و ترس و وحشت از سوختن در آتش جهنم. چنین نظم و انضباطی ذاتا بیرونی ست. انضباط بیرونی انسان را به حیوانی فرمانبردار تبدیل میسازد بی آنکه خود بدان آگاه باشد. انضباط بیرونی نه تنها فرمانبر را تولید میکند بلکه فرمانروا را نیز. یکی بدون دیگری نمیتواند و جود داشته باشد. فرمانروا یا مالک قدرت است و یا دانش و یا هر دو باهم، همچون شرایط کنونی. آنها که حقیقت را دانند و یا دانش آنرا دارند حاکمند و فرمانروا. در چنین شرایطی نیاز قدرت و دین به نظم و انضباط بیرونی با یکدیگر پیوند خورند و غریزه فرمانبرداری را در ملت هرچه بیشتر تقویت کند و او را از مسئول ساختن وجدان در درون محروم میسازد. مسئول فرمانبرداران، دینداران قدرتمدارند، مجتهدین و فقهای عالمند، که هم کلام خدا را میدانند و هم تیغ و تازیانه بدست دارند. آنجا که حرف آخر و نهائی را کسی زند که هم قدرتمدار است و هم حقیقت شناس، نه استقلال میتواند وجود داشته باشد و نه آزادی.

بنابراین نظام فرمانروایی و فرمانبرداری و نظم و انضباط دینی نمیتواند سازگار باشد با استقلال و آزادی . چرا که آزادی آدمی را بی نیاز میسازد از تن دادن به نظم و انضباط بیرونی و نظام تسلیم و اطاعت، تقلید و تبعیت. برقراری انضباط بیرونی تنها میتواند بقای خود را تامین سازد با سرکوب غرایز طبیعی. آزادی غریزه ایست انسانی که نهفته است در طبیعت و نهاد او. تنها در آزادی ست که میتوانی نیاز به نظم و انضباط را درونی سازی و در پیروی از آن خود را به کمال رسانی. هنرمندان شهیر و نامدار، ورزشکاران قهرمان هرگز به مقام شامخ خود دست نیابند اگر تن بیک انضباط درونی ندهند. هنرمند و قهرمان، کمال را در انضباط یافته اند. چرا که برگزیده است به آزادی. آنچه او را به کمال میرساند احساس مسئولیت است از درون، نه اجبار از بیرون. فرمانبر خوبی کند چون خدا را خشنود سازد. اما آزاد پیشه خوبی کند چون بدان ایمان دارد. فرمانبر نیکی کند بمنظور پاداش و از شر پرهیز کند به دلیل هراس از عقوبت و جزا. اما آزاد پیشه نیکی کند و بپرهیزد از بدی براساس ارزش سنجی انسانی، سازگار و همساز با سرشت و طبیعت آدمی، یعنی آزادی.

بعبارت دیگر، برخلاف تعبیر و تفسیر دینداران حرفه ای، آزادی نه یکی است با بی انضباطی و بی بند و باری و نه با بی مسئولیتی و بیعاری. مسئولیت تنها میتواند ناشی شود از آزادی. آزادی گزینش است و آفرینش. فرمانبر را نتوان مسئول دانست چون او محروم است از حق گزینش. نیا فریده چیزی در بندگی که خود را مسئول آن بداند در آزادی. فرهنگ امامپرستان، فرهنگ فرمانروایان و فرمانبرداران، فرهنگی است که در آن آزادی چیزی ست نافی نیاز به نظم و انضباط . چیزی ست ضد اخلاق و فساد آور. آزادی شر زا است و زشت، بر خلاف اطاعت و فرمانبرداری که زیباست و دلپذیر.

بهمین دلیل هم چنانکه دین بر اریکه قدرت نشست و ابزار قهر و خشونت را در دست گرفت، انضباط حجاب را برقرار ساخت که سرکوب سازد میل به گزینش و آزادی و بنیاد گذارد نظام فرمانروایی و فرمانبرداری. ایمان و باور به حجاب نه ضروریست و نه لازم. که گزینش از آن دیگری ست. آنکه آگاه است به حقیقت الهی. تو باید فرما نبری و اطاعت کنی. اگر دینداری، باید که به امر الهی گوش فرا دهی. خرد و عقل بتو بخشیده است که او را شناسائی کنی نه به شناخت خود بپردازی. اگر از اوامر الهی، سرپیچی، باید که در انتظار سوختن در شعله های سوزان دوزخ باشی.
شکی نیست که انضباط بیرونی، یا انضباط دینی که ستون نظام فرمانروایی است و فرمانبرداری ، تنها میتواند برقرار بماند با ابزار سرکوب و قهر و خشونت، چرا که مواجهه است با سرپیچی و نفی و مقاومت. چرا که تمایل به آزادی غریزه ایست انسانی. آنرا میتوان مهار کرد و در نهان محبوس نمود اما نمیتوان آنرا در انسان کشت و نابود ساخت. بهمین دلیل بعد از گذشت سی سال، حکومت دین برای برقراری انضباط حجاب هنوز باید نیروهای پلیسی، بسیجی و امنیتی را بکار گیرد که بد حجاب را تعقیب و دستگیر و تبعید کنند. انضباط حجاب در این معنا نفی آزادی انسانی است، انسانی که میتواند بر گزیند بر اساس ارزش سنجی خویش. از این محرومیت تنها زن نیست که رنج میکشد بلکه بر کل جامعه است که نظام فرمانروای و فرمانبرداری تحمیل گردد. اینست که آنجا که دین و انضباط دینی حاکم است، تاریکی هست و نا آزادی.

2008-02-28T15:07:00.000-08:00

اسلام، دین بیگانه

با انسان

در دین اسلام، انسان بنده و یا عبد خداست। نیست مسلمانی که این حقیقت را نشناسد و بدان اعتراف نکند. در اسلام انسان بنده بدنیا میآید و بنده و عبد و عبید جان بجان آفرین تسلیم میکند. مسلمان خدای خود را خوب می شناسد. میداند که او کیست، به قدرت، دانایی و توانایی او آگاه است. او میداند چه چیز به پسند خداوند است و از چه چیز او بیزار است. بخوبی آگاه است که خدا وند اطاعت و بندگی از اوامر و امیا لش را پاداش میدهد و سرپیچی و نه گوئی را سخت تنبیه و مجازات میکند و از درگاه خودش میراند. آن انسانی که به بندگی در برابر خداوند، بیشترایمان و باور دارد، و بطور یومیه احکام بندگی ازغسل و طهارت گرفته تا وضو و برگزاری نماز را به انجام رساند ، حمد او گوید، پیشانی بر زمین ساییده و در نهایت تسلیم و اطاعت از او بخواهند که او را براه راست هدایت کند، خیر خواهد دید و در آخرت پاداش دریافت خواهد کرد.

بندگی را دین اسلام باید یک نوع آگاهی دانست، نوعی از بودن و هستی داشتن در این جهان. بنده از رابطه خود با خداوند خویش بسیار آگاه است. احساس میکند که خداوند سلطه کامل بر وجود و هستی وی دارد. مسلمان هرچه آگاه تر بوجود و هستی خداوند میشود، کمتر میتواند بماهیت و سرشت انسانی خود اندیشه کند. در قاموس دین خدا، انسانی وجود ندارد، انسانی که مستقل است و می اندیشد. انسان، به انسانیت خود وقتی دست خواهد یافت که جویای خداوند باشد. انسان هر چه بخداوند نزدیکتر میشود، هرچه بیشتر با عظمت او پی میبرد، با خصلت و توانائیهای نامحدود و سرشت آفریننده خود، بیگانه و بیگانه تر میگردد. او آگاهی نسبت بخود را از طریق آگاهی به خداوند کسب میکند. انسان وقتی خود را می شناسد که خدای خود را شناخته باشد. خود را همانگونه باید بنگرد که خداوند تعریف کرده است. انسانی شنوا آنچنانکه بگوش گیرد سخنان الهی. کودکی سر بزیر و آرام، مطیع و فرمانبردار که تنها میتواند در راه مستقیمی که خداوند بسوی آن هدایتش کرده است گام بردارد.

درست است که خداوند در انسان عقل و خرد نیز نهاده است. اما در بکارگیری آن، آزاد و خود مختارش نساخته است. انسان باید عقل و خرد خود بکار گیرد تا بعمل در آورد امر و اراده خداوند را و نشان دهد که التزام عملی بدین داشته و هرچه بیشتر آگاهی یابد بوجود و واجب الوجود و لایتناهی. انسان وقتی بقله رفیع خود شناسی صعود خواهد کرد که بندگی و عبودیت در برابر خداوند را به رتبه های بالاتری ارتقا دهد تا آنجا که خود صاحب کرامت و تقدس و عصمت شود، معصوم و خطا ناپذیر، بگونه ای که جلوه گر نور الهی شود (مثل آیت اله ها و مراجع تقلید). البته تنها انسانهایی استثنائی در عقل و خرد باین مرحله از کمال میرسند ، مرحله ای که انسان موفق میشود سرشت و خصلت انسانی را در خویش نفی نموده و انسان را به موجودی غیر ضروری تبدیل سازد.

در دین اسلام، انسان هیچ است. خدا اما همه چیز است. اگر خوب و نیک است انسان، بآن جهت است که مخلوق خدا است. هم چنانکه استاد علامه، سید محمد حسین طباطبائی در تفسیر المیزان خود اشاره دارد که هر مخلوقی نیکو و هر نیکوئی مخلوق خداست (تفسیرالمیزان، جلد اول، ص 20). بعبارت دیگر سرشت انسان مستقل از سرشت خدا نیست. بدین لحاظ انسان نمیتواند خود را بخداوند وابسته نداند و نسبت باستقلال و آزادی نهفته در طبع و ذات خویش جاهل نماند. انسان نمیتواند بخود بعنوان یک بشر با اراده و سلیقه مستقل از خدا بنگرد. با جوهر وجود انسانی خویش، بعنی آزادی، بیگانه است. انسان در کلیه امور باید که از خداوند طلب امداد کند. از اوست که میتواند درخواست حاجت کند و آن بخواهد که بدان سخت نیازمند و یا دلبسته است. توکلت علی اله، شعار همه مسلمانان است. توکل به خدا حلال همه مشکلات است. بیکاری، باید توکل بخدا کنی. بی خانمانی، باید که تول بخدا کنی. گرانی و تورم بیداد میکند، باید توکل بخدا کنی. ستم بینی و زور شنوی، باید توکل بخدا کنی. بند ه خدا، نظم و انظباط اجتماعی را انشعابی از نظم الهی میداند. بر آن باور است که ترس و هراس از خشم و کین خواهی خداوند خود عامل مهمی در تداوم امنیت و آرامش اجتماعی ست. انسان را از ارتکاب به عمل زشت و نا شایست وامیدارد. در آگاهی انسان، خداوند بآ نگونه از عظمت ارتقا می یابد که سبب پاکی ذهن وی از و جود وهستی خویش بعنوان انسان میگردد. او نه اعتمادی بعقل و خرد خود دارد و نه به غریزه و عواطف ذاتی خویش. اولی را باید در تبعیت از عقل و خرد الهی در آورد و دومی و یا غرایز نفسانی را باید در نطفه خاموش و نابود سازد تا خشنودی خدا را احراز نماید.

مسلمان تاکنون هرچه کتاب بنگارش در آورده و کتاب خوانده است، کتاب هایی بوده است که هستی و لایتناهی بودن وجود خداوند را مورد بررسی و بازرسی و ستایش قرار داده است. در باره اوامر و احکامش بوده است، در باره سخنان فنا ناپذیر و ابدی خداوند بوده است، در باره کتابی بوده است که حقایق مطلق و ابدی در آن بیان گردیده است. در باره قرآن و کلمات الهی بوده است. چه نیازی ست که انسان در پی حقایق وجود خویش باشد. بی دلیل نیست که در ادبیات اسلامی نیست خبری از ادبیات انسانی، ادبیاتی که هدفش شناخت انسان و تاریخی که انسان بوجود آورده است. بی دلیل نیست که فقها از شنیدن کلام فلسفی جانشان بلرزه افتاده و از آموزش آن پیوسته جلوگیری کرده اند. معروف است که وقتی علامه محمد حسین طباطبائی از تبریز به قم میرود که به تدریس فلسفه مشغول شود، با مخالفت سرسختانه آیت اله بروجردی روبرومیشود. بی دلیل نیست که شناخت مسلمان از انسان از رشد و باروری باز ایستاده و و نسبت به خصلت و جوهر انسانی خود جاهل و نادان مانده است. بدین لحاظ خداوند هرچه در ذهن مسلمان شکوه و جلال بیشتر می یابد، انسان در ذهن اش ناچیز تر و حقیر تر میشود. چرا که در نظر انسان بنده، حقایق غائی و نهائی، با کلام شفاف الهی بیان شده است که انسانی هرگز به ساختن چیزی شبیه آن قادر نیست. انا اله و انا الیه راجعون. وقتی که خداوند همه انسانها را بیک سو رهنمون میسازد و همه را به حضور خود فرا میخواند، انسان چه نیازی دارد که حیران شود در پی جستجوی حقایق نوین در باره وجود و کیستی و چیستی انسانی خویش؟

همچنانکه اشاره شد، انسان در دین اسلام کسی است که حضور خداوند را نه تنها در مرکز هستی و ذهن خود قرار دهد بلکه در روابط اجتماعی نیز باید اول منافع و رضایت خدا را در نظر گیرد. باین معنا که در رابطه با همسران و فرزندان و در رابطه تجاری و اقتصادی و در روابط دوستانه و عاطفی، انسان هرگز حضور خدا را در وجدان خود نباید بدست فراموشی بسپرد و در همه جا باید خواست او را در نظر گیرد. بعبارت دیگر، قرار داد با خداوند برای مسلمان ارجح و برتر از دیگر قراردادها و تعهدات اجتماعی است. انسان باید اول رضا و خشنودی خدا را در نظر بگیرد، نه رضایت و خوشحالی خویش و یا خشنودی انسانی دیگر. مسلم است که یزید بسیار خوشحال و خرسند میشد اگر امام حسین با او دست بیعت میداد. ولی امام حسین، یک انسان استثنائی بود، او از جاه و مال گذشت، زندگی خود و همراهان و همسر و فرزندان طفل خود را فدای خشنودی خداوند ساخت. او نمیخواست خدا را خشمگین سازد چرا که باور داشت که خدا او را باین دنیا آورده است که الگوی بندگی را به مخلوق خود نشان دهد. امام حسین بنده ای مظلوم بود که جان خود را برای بزرگی و عظمت خداوند فدا ساخت. باینترتیب حماسه عاشورا، به بزرگترین حماسه بندگی در برابر خداوند برای آموزش نسلهای آینده گردید.

بنابراین مسلمان چون با پروردگار یگانه، قرار داد بسته است پای بند هیچ یک از قراردادها اجتماعی نیست. باین معنا چون بقانون برتر، بقانون الهی و نهائی ایمان دارد و عمل میکند در خود نیازی نمی بیند که ارزش و احترامی برای قوانین و قراردادهای اجتماعی قائل شود. بنگرید به تاریخ فرمانروایی در کشورهای مسلمان. از کدامیک از فرمانروایان میتوانید نام ببرید که برای قرارداد های اجتماعی و یا قانون ارزش و احترامی قائل بوده است: شاهان دیروز ایران، حزنی مبارک مصری، شاه عبداله اردنی و یا سعودی، سرهنگ قدافی، یاسر عرفات و یا جانشینان فتحی و یا حماسی او، به ذکر این چند نمونه اینجا اکتفا میکنیم. آنها نیز همه مسلمان بدنیا آمده اند، روی به کعبه نموده و سر بآستان الهی ساییده اند. اگرچه همه طاغوتها خود مدعی داشتن قرارداد با ذات الهی بوده اند. شاهنشاه آریا مهر خود را سایه خدا میدانست . در اکثر کشورهای اسلامی هرگز نیازی برای تدوین قرار دادهای اجتماعی و شناخت حق و حقوق انسانی بوجود نیامده است. چرا که مسلمان تسلیم خدا است و اطاعت و فرمانبری از بدو ورود باین جهان در سرشت او نهاده شده است. این محرومیت را میتوان سبب اصلی عقب ماندگی جوامع اسلامی دانست نه لزوما توطئه استعمار خارجی، همچنانکه انقلابیون اسلامی ادعا میکنند.

فرمانروایان، همیشه با خدای یگانه قرار داد بسته اند مبنی بر حفظ نظم و انضباط اجتماعی و نیز برای خشنود سازی ذات الهی. خداوند تکلیف انسان را در کتاب آسمانی خود، قرآن کریم روشن نموده است. انسان رعیت است و خداوند ارباب. باین معنا رعیت دارای نه حق و حقوق است نه عقل و خردی مستقل از ذات الهی. نظم و انظباط را باید بر انسان تحمیل کرد. همانقدر امام خمینی و جانشینانش برای قراردادهای اجتماعی ارزش و احترام قائل بوده و هستند که سلسله های شاهنشاهی. صدام حسین همانقدر برای قراردادهای اجتماعی احترام و ارزش قائل بود که جانشینان کنونی اش. نه شاه حق و حقوقی برای ملت رعیت خود قائل بود نه نظام ولایت فقیه. وقتی امام خمینی بر مسند قدرت جلوس کرد اولین فرمانی که صادر کرد، فرمان وحدت کلمه بود. از همان آغاز او همچون خدا ارباب و مالک جان و مال مردم گردید. همآنگونه که در کتاب آسمانی آموخته بود. مسلمان تنها حق داشت یک سخن بگوید، و یک سخن بشنود. همه باهم همرنگ و هم صدا و هم آهنگ بشوند. رعیتها نیز به بیرون جهیدند و با رای خود اعلام کردند بنده خدا، بنده امام نیز هست. مگر در شرایط کنونی ولایت فقیه و کارگزارانش باندازه عدسی برای قراردادهای اجتماعی ارزش قائلند؟ آیا سرکوب و زندان و شکنجه بجرم سخن گفتن جزئی از قراردادهای اجتماعی است؟ حد و قصاص قرارداد با خداوند است و یا بخشی از قراردادهای اجتماعی؟ آیا صدور فرامین مبنی بر مصادیق حجاب و بد حجابی را میتوان جزئی از قرار دادهای اجتماعی دانست؟ آیا نظام ولایت فقیه پای بند قرار داد با خداوند است و یا قرارداد اجتماعی؟ در جوامع اسلامی تنها آنان که با خداوند قرارداد بسته اند حق سخن گویی بآزادی دارند. وقتی ولایت فقیه به گفتگو با آمریکا، نه میگوید. بگیر و ببند است، تنبیه و مجازات، اگر آری گویی و خواهان مذاکره و گفتگو با آمریکا باشی بآن دلیل که آری به گفتگو با دشمن، حکم عقل و خرد است و بنفع رعایا. چه شود اگرنه گوئی به فن آوری هسته ای و غنی سازی اورانیوم؟ معلوم است که میشوی "بزغاله." بنقل از آقای رئیس جمهور. اگر قدری بیشتر در این نه گویی اصرار ورزی، جاسوس خود فروخته شناخته میشوی و بجرم خیانت بدار مجازت آویخته شوی. چرا که آقای رئیس جمهور وظیفه دارد که از قراردهای الهی تبعیت و پیروی کند، از قراردادی که با امام منتظر بسته است.

براساس کدام یک از قراردادهای اجتماعی است که باید همان گوئی و همان خواهی که آقای رئیس جمهور میخواهد و میگوید. برطبق قرار داد با خداوند است که او بنام صدیق ترین ره رو راه امام بر قراری وحدت کلمه را اصلی ترین وظیفه خود قرار داده است. ولایت وفقیه و کارگزارانش همه پای بند به قرارداد های الهی هستند: جنگ با کفر و باطل برهبری شیطان بزرگ و دست یابی به اسلحه نهائی برای تادیب سرکشان و متمردین امر الهی است. ولایت فقیه و کارگزارانش اجرای قرارداد با خداوند و عملی ساختن اراده او را وظیفه اصلی انسانی خود میدانند . آمادگی کامل دارند به پ هزینه سیاستهای خود بنفع ذات الهی را بپردازند، حتی اگر تحریمات اقتصادی و جنگ و ویرانی باشد. حاضرند که این بار گران را بر پشت خمیده رعیت بگذارند تا خداوند را خشنود و راضی سازند. این خشنودی و رضایت خداوند است که هیات های عریض و طویل نظارتی و اجرایی بوجود آورده اند که سوابق و پرونده و پیشینه رفتاری و فکری دواطلب نمایندگی مجلس شورای رعیتها را بجورند تا مطمئن شوند که التزام عملی به دین اسلام دارند.

واقعیت آنستکه تنها فرمانروایان نیستند که به افراد ملت همچون رعیت و بنده می نگرند و پای بند قرارداد با ذات الهی هستند. مسلمان نیز به همنوعان خود همچون بنده نگاه میکند و به قرارد داد خود با خداوند بی اندازه ارزش قائل است. مسلمان در کنار بنده ای دیگر میایستد و در جماعت بندگان در اشتراک و همآهنگی با آنها به بندگی و حقارت و ناچیزی خود در برابر خدا اعتراف میکند. آنچه در عبادت های جمعی و یا نماز های جماعت رخ میدهد، همبستگی بین یک یک مسلمانان با خداوند است که تجدید میشود نه همبستگی مسلمانان بایکدیگر، آنچه آنها را به یکدیگر نزدیک ساخته است، هیچ نیست مگر ابراز بندگی در برابر خداوند. با خداوند است که آنها سخن میگویند، و همه بیش از یک چیز هم نگویند که ما بنده ایم و تو بنده نواز که تو اربابی و مالک. ما همه رعیت هایی هستیم مطیع و فرمانبردار. که ای باریتعالی تو همه چیز هستی و ما هیچ نیستیم.

انسان وجود خود را وابسته به انسان نمازگزاری که در کنارش ایستاده است نمیداند. بر این تصور است که هستی او ناشی از خداوند است. خود را مستقل از دیگر بندگان خداوند می بیند. مسلمان بدلیل قرار دادی که با خداونه بسته و رابطه بسیار ویژه ایکه با خداوند دارد، بروابط اجتماعی و قرار دادهای اجتماعی بی اعتناست. قرارداد با خداوند، مسلمان را مکلف میسازد که تظاهر نکند. حرف و عمل خود را با دیگر مسلمانان در برابر او همآهنگ سازد. بعبارت دیگر، نباشد و نگوید آنچه نیست و آنچه باور ندارد. مسلمان اما این قرار داد را با مسلمانی دیگری ندارد. چون همه مسلمانان باید با خداوند قرارداد ببندند. نمیتواند حجاب بسر نکشد، چون آن نشان نفی قرارداد با خداوند است، نشان بی عفتی ست. بعبارت دیگر قرارداد با خداوند تظاهر و دوروئی را در مسلمان نهادین میسازد. چون مسلمان با خداوند قرار بسته است تنها به رابطه خود با خدا است که میاندیشد. مسلمان به رابطه خود با خداوند خود بسیار بیشتر اهمیت میدهد تا رابطه خود با انسانی دیگر. رابطه او را با انسانی دیگر خدا است که تعریف میکند. باین دلیل مسلمان خود را بسیار مسئول نسبت بخداوند میداند ولی مسئولیتی نسبت به همنوع خود ندارد. چون در برابر خداوند همه افراد بشر مساوی و برابرند. همه بنده او هستند و حتی بین زن و مرد هم تفاوتی نمیگذارد و در آیه 195 سوره آل عمران میگوید: هرکس از زن و مرد بجزای عمل خود خواهد رسید( قرآن مجید، ترجمه فارسی، ص158).

بدلیل مسئولت در برابر خداوند مسلمانان فرمانبر مثل فرمانروایانشان در برابر انسان و قراردادهای اجتماعی احساس مسئولیت چندانی ندارند. باین دلیل هیچ امری سرانجام نگیرد، اگر ستایش و تعظیم و تکریم نکند. از تقلب و گرفتن و دادن رشوه و دروغ گفتن شرم و حیا هم ندارد. آقای احمدی نژاد یک مسلمان نمونه است. در بندگی او نسبت بخداوند کوچکترین شک و تردیدی نیست. وی از هر کذب و نارو و حیله و اتهامی برای خدمت بخداوند خویش رویگردان نیست. به سخنرانی او بمناسبت بیست و نهمین سالروز انقلاب اسلامی بنگرید. نصف آن دروغزنی است و نصف دیگر اتهام و کینه جویی. وی وقتی سعادت و پیشرفت، سربلندی و سرافرازی ملت را وابسته به دست یابی به فن آوری هسته ای معرفی میکند، کیست که نداند که او دروغ میگوید. کیست که نداند که برای رضای خدا او قصد دارد که بر جهان اسلام بدینوسیله سلطه افکند. او از اهداف صلح آمیز حرف میزند ولی آرزوی جهاد شهادت، یعنی جنگ و خونریزی در سر می پروراند. سخن از آزادی میراند ولی مخالقان خود را در به شکنجه گاه های اوین میفرستد. مسلمان طهارت میگیرد، نماز میخواند، خمس میدهد، روز عاشورا گریه میکند، بر سر و سینه خود هم میزند، روز عید قربان، گوسفند میکشد و بی نوایان را طعام میدهد، و غیره و غیره. اما اینجا و آنجا، رشوه ای هم میگیرد و دروغی هم میگوید تا کارش راه بیافتد. این اعمال ر همه خداوند ضبط نموده و در نامه اعمال انسان یاد داشت میفرماید. مسلمان نیز از عقل و خرد اهدائی خداوند استفاده نموده، کارهای پسندیده و نا پسند را در ترازو قرار میدهد و وزن میکند. مواظب است که موازنه برقرار باشد. بعبارت دیگر مسلمان هرعمل زشتی را با یک عمل نیک میتواند جبران سازد. بنابراین کمتر مسلمانی را در یابی بویژه آنان که بر اریکه قدرت نشسته اند وقعی بقرارد دادهای اجتماعی بگذارد. این سبب شود که مسلمان در روابط اجتماعی پای بندی باصل و اصولی نباشد. چون پایبندی باصل و اصول الهی ست. مسلمانیکه شیفته بندگی ست حاضراست قمه را بیرون کشیده و سر آنرا که بآزادی سخن گفته است بر زمین افکند. چرا که بنده بی خبر مانده است از انسان بودن خویش، از حق و حقوقی که او را جدا از حیوان ساخته است، محروم مانده است، بی آنکه خود بدان آگاه باشد.

مسلمان نمیتواند بخود همچون انسانی خود مختارو مستقل و آزاد بنگرد. چون او بندگی را از پدران و اجداد خود بارث برده است، هرگز با ایده آزادی و آزاد اندیشی خو نگرفته است. نه تنها آنرا زیبا نمیداند بلکه آنرا خوفناک میبیند. آزادی که جوهر اصلی ساختار وجود انسان است برای مسلمان چیزی ست شیطانی. آزادی یکی میشود با بیعاری و بی بند و باری، بی عفتی و عفت سوزانی و بسیاری از امراض و عوارض دیگر اجتماعی. مسلمان حاضر است در راه خدا هر هزینه ای از جمله جان نثاری را به پذیرد، اما هزینه آزادی را هرگز حاضر نیست که بهپردازد. باین دلیل مسلمان باید در دو صحنه نقش بازی کند. صحنه ایکه در نقش بنده با بندگان دیگر خدا برقابت بر می خیزد و ظاهر خود را قابل قبول میسازد. اگر مرد است ته ریش میگذارد، پیرهن بدون یقه و آستین بلند به تن پوشد، و با عیش و نوش و خوشگذرانی خود را غریبه نشان میدهد. در پنهان اگر مشروبات نشاط بخش بچنگش افتد، هرگز ابائی در مصرف آن نکند. در حالیکه در ظاهر تقوا و پرهیزکاری و خداپرستی از سر و پایش سرازیر است. در عین حال وقتی کار ثبت احوال و انعقاد قراردادی بگره افتاده باشد با اسکناسی پنهان در لابلای اسناد و یا ارائه گواهینامه یا کارت شناسائی و غیره، آن گره کور را میگشاید. مسلمان زن، بنده مضاعف است. همه هرچه دارد باید بزیر حجاب پنهان سازد. وای بآن روز که زن بنمایش بگذارد آنچه زیر حجاب پنهان ساخته است. یعنی آنچه که زن در واقعیت میخواهد باشد. بعبارت دیگر، مسلمان را، آزادی به هراس و وحشت میاندازد زیرا که در آزادی است که بنده میمیرد و انسان بظهور میرسد. تنها در چنین شرایطی است، دو رویی و ریا و حیله رخ اش آشکار شود. در جامعه ما مردم در انتظار امام زمان هستند اما هرگز با نتظار ظهور انسان نیستند، انسانی که حق و حقوقش را بر حق و حقوق الهی و حق و حقوق ولایت فقیه ارجح دانسته و بندهای بندگی و رعیتی را پاره ساخته و خود و همه بندگان را آزاد سازد . تنها در آزادی است که انسان میتواند قراردادهای اجتماعی را فرمانروا نموده و قرار دادهای الهی را باژگون سازد. انسان مسلمان باید تصمیم بگیرد که میخواهد بنده خدا باشد و یا انسانی آزاد. یکی ماندن در فقر و محنت و عقب ماندگی ست، دیگری شاهراه ترقی و پیشرفت است و یافتن حقایق نوین و همبستگی اجتماعی .

.

احراز صلاحیت : التزام باسلام و یا...

2008-02-08T15:15:00.000-08:00

احراز صلاحیت

التزام عملی باسلام

و یا بنظام الهی ارباب-رعیتی؟

تردید نباید داشت که اگر حفظ آبرو و اعتبار در انظار جهانیان مطرح نبود، اگر فقها و آیت اله ها میتوانستند در دعوی خود مبنی بر برتری حکومت اسلامی و سازگاری آن با نظام دموکراسی و شرایط موجود صرف نظر از زمان و مکان تخفیف می دادند، بطور کلی خود را از شر و درد سر انتخابات راحت میکردند। بعبارت دیگر انتخابات در نظام ولایتی – فقاهتی چیزی جز ظاهر سازی نیست। نه تنها انتخابات بلکه آن نهاد هایی که ضرورتا در نتیجه انتخابات پا به عرصه وجود میگذارند، مثل نهادهای قانون اساسی، جمهوری و مجلس شورا و تفکیک قوا، همه در خدمت تجلی نظام استبداد سنتی به صورتی مدرن و دموکرات و یا مردم سالار است. یعنی انتخابات پوششی بیش نیست بر ماهیت نظام ولایتی – فقاهتی که در اصل حکومت مطلقه آیت اله و حجت الاسلام ها ست.

آیا حکومتی که خود را ادامه رسالت و امامت و حکومتی الهی میداند، میتواند سازگار با حاکمیت مردم باشد؟ آیا حکومتی که الهی ست، و کلام الهی منشاء مشروعیت و الهام بخش سیاست های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و نظامی آن است، میتواند نیازمند قانونی باشد که ساخته دست بشر بوده و انعکاسی از اراده او؟ آیا شرم آور نخواهد بود که حکومت اسلامی قرآن را که در آن پاسخ همه مشکلات بشر یافت شدنی ست و تامین کننده سعادت و پیشرفت بشر است، به نفغ قانون اساسی کنار گذارد ه شود؟ آنهم تنها به دلیل اجتناب از انگ عقب افتاده و ارتجاعی. به ادبیات فقاهتی، به تفاسیر بیست جلدی کلامی الهی و سخنان رهبران نظام اسلامی از خمینی گرفته تا طالقانی و مطهری بنگرید همه بیانگر این نکته است که اسلام تنها دینی است که تکلیف بشر را به صراحت روشن کرده است. هیچ مشکلی نیست که بشر با آن روبرو شود و راهکار آنرا در قرآن نیابد. هرچه که بشر اندیشیده است و خواهد اندیشید همه گفته و در قرآن پیش بینی شده است. پس نیاز بگفتن نیست که در حکومت اسلامی، کتاب قرآن است که حاکم است و حکومت ولایت فقیه براساس قرآن است که حکومت میکند. درست به این دلیل است که حکم و فرمان ولایت فقیه یکی است با حکم و فرمان ذات الهی. و با لا تر و برتر است از هر قانونی. مسلم است که از زمان استقرار حکومت اسلامی و مرجع قرار دادن قرآن است که کشور ما توانسته است به فن آوری هسته ای دست یابد و با قدرتهای اتمی به رقابت بر خواسته و آنها را به هراس اندازد. این را باید از معجزات قرآن و اسلام دانست نه از معجزات نظام جمهوری و یا نظام مردم سالاری.

در چنین صورتی با وجود قرآن چه نیازی ست به مراجع قانونگذاری. واقعیت آن است که انتخابات در حکومت اسلامی برای آن نیست که برگزیدگان ملت نمایندگان خود را به مجلس فرستاده تا در آنجا بشور و مشورت پرداخته تا از منافع مردم دفاع کنند. چرا که مردم در نظام الهی، نظامی که ولایت فقیه مشروعیت خود را از کلام الهی کسب میکند، همه باهم برابرند و تفاوت و تضادی بین آنها وجود ندارد. مردم همه بنده ی خداوند گاراند. بندگی انسان جوهر کلام الهی ست. خداوند بشر را بر اساس حکمتی الهی آفریده است و او را بنده کرده است که به حمد و ستایش او به پردازد. به صفوف نمازهای جماعت بنگرید، همه بدون استثنا، غنی و فقیر، توانا و ناتوان، قدرت مدار و ضعیف، زن و مرد، پیرو جوان، منافق و موافق، همه هم آهنگ و بدون استثنا روی به کعبه در برابر خداوند، سر طاعت و تسلیم فرود میآورند. چرا که او فرمانروای نهایی ست و مردم فرمان برند. خداوند همانطور که خود در باره خودش میگوید ارباب دو عالم است. عالم هستی و عالم نیستی. پس مردم همه، رعیت او یند. بنابراین نظامی که منشعب از اراده الهی است آیا میتواند نظم و انضباط اجتماعی را بر چیز دیگری جز نظام ارباب - رعیتی بنا بگذارد. مجلس تنها میتواند جایگاه نمایندگان رعیت ها باشد.

گفتیم که رعیت کسی است که فرمانبر است و مطیع. به این دلیل عقل و خرد او نا کامل است و ناقص. نادان است و کودکانه می اندیشد. دارای قوه درک و تشخیض نیست. نمیتواند خوب را از بد، درست را از نادرست تمیز دهد. خود مختاری در شأ ن رعیت نیست. او را نمیتوان آزاد گذارد که به آزادی نماینده خود را برگزیند. رعیت نمیتواند بداند که کدام رعیت منافق است و کدام مؤمن. کدام دارای پیشینه سالم و پاک است و کدام دارای پیشینه سو و ناپاک. رعیت احتیاج به راهنمایی و کمک دارد. ارباب نمیتواند رعیت خود را تنها و عاجز رها کند. باید از هر جهتی باو امداد رساند. این وظیفه را ارباب به شورای نگهبان واگذار نموده است و شورای نگهبان نیز هیات هایی بنام هیات های اجرائی به وجود آورده است که سوابق و پیشینه رعیت های انتخاب شونده را مورد تفتیش و بازرسی قرار دهند تا دقیقا مشخص شود که در " التزام عملی به اسلام" ثابت قدم اند و در ایمان شان بدان شک و تردیدی وجود ندارد. تنها از این طریق است که انتخاب شونده میتواند احراز صلاحیت، نموده مورد تایید قرار گیرد. البته التزام عملی باسلام را آیا میتوان چیزی بجز التزام و تعهد به نظم و انضباط و نظام ارباب - رعیتی دانست؟ التزام عملی باسلام یعنی فرمان بری و آری گویی ، اطاعت محض بدون سرکشی و چالش و اجتناب از نه گوئی.

اعتماد ملی گزارش میدهد که:

عبا سعلی کد خدایی، سخنگوی شورای نگهبان دیروز در اولین نشست خبری خود بعد از اعلام نظر هیات های اجرایی در خصوص تایید یا عدم تایید صلاحیت کاندیدا ها در جمع خبرنگاران بیشترین پاسخ را به همین موضوع داد . از کد خدایی سوال شد که بکی از روحانیون نماینده مجلس گفته شده که التزام عملی به اسلام ندارد و از این رو صلاحیت وی رد شده است. آیا میشود یک روحانی التزام عملی به اسلام نداشته باشد. کد خدایی پاسخ داد: عدم التزام به اسلام ، روحانی و غیر روحانی نمی شناسد. امکان این امر از نظر عقلی و عرفی وجود دارد( 7 بهمن، ض386).

حق با سخنگوی شورای نگهبان است که التزم عملی به اسلام روحانی و غیر روحانی نمی شناسد. شرط اساسی کاندید شدن آنست که جایگاه خود را بشناسی و پای خود را از گلیم رعیتی بیرون نگذاری و مست و مدهوش قدرت نشوی و فراموش نکنی که رعیتی بیش نیستی. بمنظور جلوگیری از ورود عناصر ناجور و نا مطمئن- و یا به عبارت بهتری آنهایی که به باور و ایمان شان به نظام مقدس و الهی ارباب رعیتی شک و تردید است- به مجلس شورای رعیت ها ست که هیات های تفتیش عقاید و اندیشه تحت نظارت شورای نگهبان بوجود آمده اند و انجام وظیفه میکنند. داشتن عبا و عمامه لزوما نشانی بر التزام عملی به نظام اربات- رعیتی نیست. درست است در میان آیت اله ها و حجت الاسلام ها و طلبه نیز میتوان افراد ناجور و نامطمئن یافت که در آن صورت امتیازات خود را از دست داده و با آنها نیز هم مانند رعیت رفتار میشود.

معمولا و بطور کلی آنها که در التزام عملی شان به اسلام و یا نظام ارباب- رعیتی شک و تردید و جود دارد به اصلاح طلبان مشهور شده اند که خود روزی از فیلتر تفتیش هیات های اجرایی گذشته، مردم را فریفته و به مجلس شورای رعیتها راه یافتند. برای مدتی نیز به رعیت های زمامدار و ممتاز تبدیل شده و شانه به شانه فرمانروایان و اربا بان زدند. اما بزودی مست و مدهوش از باده قدرت به زبان درازی و به چالش کشیدن نظام پرداختند: که نظام ارباب - رعیتی باید اصلاح شود. باید آنرا قانونمند کرد تا حقوق رعیت ها ضایع نشود. باید بفکر به زیستی آنها نیز بود. دشمن سازی، لاف و گزاف و تحریک و جنگ طلبی، رعیت ها را هرچه بیشتر دچار فقر و محنت و یاس و نا امیدی میکند. اگر چه زمانی که اصلاح طلبان زمام امور را بدست داشتند رعیت ها را بیشتر امیدوار ساختند و مشروعیت بیشتری به نظام ارباب- رعیتی بخشیدند.

اما همان تغییرات جزئی ار با بان حاکم را به هراس و وحشت انداخت. مباد که چشم و گوش رعیت ها باز شده و بر مطالبات خود پا فشاری کنند. برای جلوگیری از یک چنین پیش آمدهای ناگواری شورای نگهبان و هیات های اجرائی تفتیش عقاید تقویت بیشتر یافتند. لذا در انتخابات بعدی، مجلس و دولت یک دست از رعیت های مطیع و آری گو، به رهبری آقای احمدی نژاد و حداد عادل که در التزام عملی آنها به اسلام و یا نظام اربات- رعیتی شک و تردیدی وجود نداشت مباشر ارباب بزرگ، ولی فقیه شدند. در پاسخ به خوش خدمتی آنها است که هیات های اجرائی تفتیش عقاید و اندیشه، همه سعی و کوشش خود را خواهند کرد که رعیت های با ایمان و صادقی همچون احمدی نژاد و حداد عادل بر مسند مباشری و یا قانونگذاری خود باقی بمانند و خواهند ماند.

اما آیا تحول و دگرگونی بزرگی خواهد شد اگر بجای آقای احمدی نژاد حجت الاسلام کروبی ویا حجت الاسلام رفسنجانی مقام ریاست جمهوری را اشغال کنند؟ بعید به نظر میرسد که تغییر چندانی در ماهیت نظام ارباب - رعیتی که نظامی ست الهی بوجود آید. حتی ممکن است پایه های نظام ارباب – رعیتی را استحکام بیشتری ببخشند. زیرا که با کاستن از خشم و خشونت و سخت گیریهای رعیت های اصول گرائی همچون احمدی نژاد، ممکن است که بار دیگر پرتوی از امید در جامعه ی رعیت ها بتابد و تولید خطرکند.

اما اگر رعیت های اصول گرا به رهبری آقای احمدی نژاد زمام امور را بدست آورند که بدون تردید خواهند آورد، لازم بلکه واجب است که نه در حرف بلکه در عمل ثابت کنند که التزام عملی به اسلام دارند. در عمل تضاد و دشمنی خود را با غرب و تمدن غربی نشان دهند. نه فقط با شاخ و شانه کشیدن و رجز خوانی و تهدید و تحریک. بلکه با عملی تند و صریح که برای یکبار و همیشه جامعه اسلامی از جوامع استعمارگر غربی جدا و مشخص شود. بدین منظور قبل از آنکه آقای احمدی نژاد قدرت های بزرگ غربی را به چالش بکشد و آنها را براه انبیا هدایت کند، بهتر است کت و شلواری که ساخته دست انگلیسی ها ست از تن بیرون آورده و به پیروی از پیامبر اسلام البسه عربی به تن کرده و یا حداقل مثل حجت الاسلام رفسنجانی و کروبی لباس سنتی به تن کند. چرا که تا زمانیکه آقای احمدی نژاد به تن لباسی را دارد که اختراع انگلیسی ها ست، سخن فرسایی های ضد غربی او نادیده گرفته شده و او را غرب زده ای تام و تمام بحساب آورند. مضاف بر آن برای اثبات التزام عملی به اسلام، نه تنها خود باید لباس غربیها را از تن بیرون آورد بلکه باید در مجلس شورای رعیت ها نیز یک لایحه قانونی مبنی بر جلوگیری از تولید و توزیع و استفاده ا کت و یا کابشن و شلوار از مجلس رعیتها بگذراند و به پیروی از پیامبر اسلام و امامان یا البسه عربی و یا سنتی، یعنی قبا و عبا و عمامه را مرسوم و اجباری سازد. درست است که آقای احمدی نژاد و هیئت دولت رعیت ها، کراوات به گردن نمی بندند، ولی برای ضد غربی بودن کافی نیست. آقای احمدی نژاد اگر میخواهد اصالت خود را به نمایش بگذارد باید بداند کت و شلوار نمیتواند سازگار با حکومت اسلامی و نظام ارباب- رعیتی باشد. بنا براین امیدواریم که در صورت انتخاب این موضوع را در دستور عمل خود قرار دهد.

حجاب در ستیز و خصومت با عفاف

2008-01-31T04:57:00.000-08:00

حجاب

در

ستیز و خصومت

با

عفاف

علما، فقها، آیت اله ها، مجتهدین و حجت الاسلام ها و یا دینداران حرفه ای از همه گونه ابزار تحقیق و تفحص بهره برده اند که حجاب را تعبیر و تفسیر، توصیف و توجیه کنند. اما هیچیک از توجیهات موجود بلحاظ عمق ، معنا و مفهوم نتواند با تشبیه زن و حجاب به مرواری و صدف برقابت برخیزد. که به نظر آید توجیهی است ظریف و زیبا و شاعرانه، از آن توجیهاتی که فقها و مجتهدین را به تحسین وا میدارد و برغرورشان میافزاید.

بر طبق این تشبیه حجاب را باید همچون صدفی دانست که زن را درون خود جای داده، از آن حفاظت و نگاهداری کند. صدف حصار دفاعی مروارید است. چنان تحت پوشش خود قرارش دهد که درنده ترین و هیولائی ترین طعمه گیر دریائی هم نتواند که مروارید را طئمه خویش سازد. بنا براین تشبیه، زن نیز همچون مروارید گوهریست زیبا و دلفریب ، درخشنده و خیره کننده. حجاب، بمانند صدف محیطی امن و امان بوجود میآورد که زن در آن بدرخشد بدون آنکه نگاه جنبنده ای را جلب خود نماید. حجاب نیز برای زن همان کند که صدف برای مروارید کند: شاهکار هنرو بداعت و ظرافت آفرینش را در درون خود پنهان ساخته مبادا که زیبائی درخشنده اش چشم و یا چشمانی را شیفته و فریفته خود نموده هوس بلعیدن را در شان بیدار سازد.

مسلم است که از نگاه دیندارن، نمیتوان نقص و ایرادی باین توجیه از حجاب وارد ساخت. چرا که رابطه ی زن و حجاب همانقدر طبیعی ست که رابطه مروراید با صدف. همچنانکه مروارید و صدف کار خلقت است، زن و حجاب نیر کار خلفت است. وجود مروارید وابسته است بصدف، و وجود زن بحجاب. حجاب، زن را از نگاههای شهوی و حیوانی حفاظت نموده، موجب حجب و عفاف و پاکدامنی گردیده، و زن را از نمایش وجود خویش باز دارد. که نه چشمان مردان را بخود خیره ساخته و به طمع و هوس اندازد و نه خود، بمردی بچشم خواهش و تمنا بنگرد. بعبارت دیگر، حجاب شیطان را از زن دور میسازد. مانند صدف، حجاب یک پوشش طبیعی ست که غرایز پست و حیوانی ، آلوده به لذا ت و وسا ئس شیطانی را که در نهاد مرد میزید، خفته و خاموش نگاه دارد. چون آن گوهر زیبا، پوشیده و پنهان است، مرد با روانی آسوده زندگی گذراند. با دیدن حجاب بر سر زن احساس شرم و حیا کند. به "راه مستقیم" ادامه دهد. احساساتش بجوش نیاید و تحریک و منحرف نشود. بیمار و پریشانحال نیز نگردد. در نتیجه حجاب ثبات و ارامش را در جنس مرد و جامعه مردانه را موجب گردد و از بروز آسیبهائی همچون فحشا و فساد و تباهی جلوگیری کند و رقابت و حسادت و جنایت را نیز کاهش دهد.

اما در نگاهی دیگر، تشبیه زن بیک گوهر گرانبها و نادر همچون مروارید و حجاب به صدف، بعنوان عامل اصلی هستی ، علیرغم ظاهر فریبنده اش یک واقعیت تلخ را در درون خود پنهان میسازد: محودیت و محرومیت زن و مرد، نه زن به تنهایی و خسران جامعه.

تشبیه زن بمرواریدی در دل صدف، ترسیم انسانی است که در زیبائی و خلفتش نقصی نیست، اما بعنوان یک شی تزئینی که ارزشش در ظاهر است و بیرون خیره کننده اش. درون و ماهیت مروارید و یا زن را کسی اعتنایی نیست. مروارید همان است که بنظر آید: صورت زیبا و فریبنده، که تمایلی دارد غریزی برای انحراف از راه مستقیم، برای ارتکاب بگناه و هنجار شکنی. در روایات آمده است که " زن دام شیطان" است چرا که شیطان تنها از طریق حوا میتوانست آدم را بفریبد (بنقل از تاریخ انبیا، سید هاشم رسولی محلاتی،دفتر نشر فرهنک اسلامی 1375). بدیگر زبان، افسونی در زیبایی است که مورد بهره برداری شیطان قرار میگیرد که باید مهار و کنترل گردد. این شی تزئینی، این گوهر گرانبها، نه دارای اندیشه است نه تعقل. خداوند این گوهر زیبا را آفریده است برای خشنودی مرد. اما احکامی در استقاده از، و مالکیت بر آن صادر کرده است. آن مرد که توانمند است و غنی، مجاز است که مزین سازد خانه و کاشانه خویش را نه با یک بلکه چند ین گوهر زیبنده: تا چهار عدد مالکیت دائمی و تا چهل عدد موقتی در هر مقطع زمانی. بعبارت دیگر، آنکه حجاب را همچون صدف توصیف کند و زن را مرواری درون آن، ضرورتا زن را باید که کمتر از مرد بداند و انسانی با توانائیها وظرفیتهای محدود. که خود در تضاد است با قائل شدن مقامی شامخ برای زن.

اما معنای حجاب علیرغم شباهتش به صدف و مروارید، همانگونه که در واقعیت است و روزانه اتفاق میافتد، به کمتر دانستن زن از مرد و از انسانی که می اندیشد و تعقل میکند، ختم نمیشود. تمثیل و تشبیه حجاب به صدفی که زن را همچون مروارید در درون خود محافظت میکند، بازتاب جامعه ای میشود که سخت شیفته "عفاف" است. حجاب را بکار گیرد که عفاف را ترویج دهد. حجاب میشود نشان و بازتابنده ی عفاف. شیفتگان حجاب هرگز نپذیرند که فاصله زمین تا آسمان است جدائی حجاب ازعفاف. بعبارت دیگرمدافعین حجاب نمیتوانند خود را لزوما مدافعین عفاف دانند. زیرا که حجاب نه تنها موجب عفاف در جامعه نمیشود بلکه شرایط مساعدی را بوجود آورد برای پرورش خلق و خویی تعصب آمیز و غیرت پرستی. حجاب بیان محرومیت و ممنوعیت است در روابط بین زن ومرد از نوع انسانی.

در آنچه در زیر ادامه می یابد اول بجدا سازی حجاب از عفاف میپردازیم سپس برخی از تاثیرات مخرب و ویران کننده حجاب را مورد بررسی قرار دهیم.

فرهنگ دهخدا میگوید عفاف یعنی "باز ایستادن از حرام و پارسائی نمودن و خودداری از آنچه جایز و نیکو نباشد، خواه در گفتار باشد و خواه در کردار." بنا براین تعریف ، عفاف و یا پرهیز از بد و زشت ویا پارسائی و وارستگی نتیجه تعقل و گزینش درونی ست. حال آنکه عامل حجاب در بیرون از انسان قرار گرفته است و ابزارش قهر و خشونت است. در این معنا حجاب را تتوان همسان عفاف دانست. چرا که عفاف دارای احکامی نیست که تخلف از آن جرم شناخته شود. بازایستایی و پارسائی مرحله ایست از رشد و تکامل انسانی، و آن زمانی ست که انسان از بد و شر و ناشایست و شرم آور پرهیز کند، نه از ترس و وحشت از تنبیه و مجازات، بلکه بدلیل عقل و اندیشه و احساس و عاطفه انسانی. عفاف و یا باز ایستائی و یا اجتناب از بد و زشت و ناشایست در کردار و گفتار آموختنی ست که کسب گردد، همچنانکه از شیرخوارگی به بلوغ و شباب و کهولت رسیم. عفاف تایید خود مختاری ست که نهفته در ذات انسانی. عفاف تایید استقلال و آزادی انسان است، حال آنکه حجا ب نفی اصل خود مختاری ست؛ که ناشی میشود از تسلیم و اطاعت در برابر احکام الهی، سنت و قرارد دادهای مطلق و کهن دوران بدوی. عفاف خود جوش است و نتیجه کنکاشها و کلنجار های درونی . حجاب قانون است و دارای ضمانت های اجرایی. چرا که حجاب چیزی نیست منتج از سنجش و ارزیابیهای غریزی و عقلانی. حجاب یک فرمان است چون و چرا نا پذیر. حجاب، عفاف نیست بلکه یک نظم اجتماعیست که بنیان گذارده شده است بر اسا س فرمانروائی و فرمانبرداری. حجاب نیتجه تقلید و تبعیت است زیرا که یک حکم فقهی ست. حال آنکه عفا ف چیزیست که برای کسب آن فرمانروا و فرمانبردار باهم یکی میشوند و در درون انسان میزیند، نه در بیرون از انسان مثل قانون و مقررات، پلیس و نیروهای انتظامی. بر طبق معنای عفا ف مرد باید چنان آموخته باشد که زن نیز موجودیست مخلوق طبیعت، اگر زیبا و افسونگر، اگر دلفریب و وسوسه گر، مرد هرگز نباید که عنان اختیار از دست بدهد وبا چشمانی آلوده و نیتی ناپاک بزن بنگرد. عفاف در وارستگی است و چیرگی بر غرایز سرکش و لذ ت جو که زن و مرد را یکسان در برگیرد. عفا ف باز ایستائی و پارسایی ست که حاصل نظا رت است بر درون خویش. حال آنکه حجاب ظاهر سازیست. امریست اجباری ضروری نظم و انظباتی ست برخاسته از خصلت قدرت و قدرتمداری.

نظم و انظباط و احکام و مقررات حجاب بر اسا س جدائی زن از مرد قرار گرفته است. احکام حجاب، زن را از مرد جدا نماید بآن دلیل که اختلاط و تماس دو جنس مخالف، در هم فرو ریزد شئون دین و دینداری. بدین لحاظ حجاب، روابط و معاشرت زن و مرد را محدود و مشروط میسازد. حجاب مانند صدف که مروارید را در درون خود پنهان و محبوس میکند. زن را در درون خود نامرئی میسازد. مجبوس ساختن زن در حصار حجاب در واقع نفی زندگی مادی ست، انکار و نفی وجود لذت و خواهش است و تمنای جسمانی . جدایی زن و مرد از یکدیگر گریز از هستی است وحرکت بسوی نیستی.

طبیعت انسانها را علیرغم اختلاف در جنس، جدا و بیگانه از یکدیگر نیافریده است. زن و مرد در طبعیت مکمل ، وابسته و نیازمند یکدیگرند، بدون اینکه یکی کمتر و یا بشتر از دیگری باشد. یکی بدون دیگری وجود ندارد. صد ها قرن قبل از آنکه ادیان پا بعرصه وجود گذارند و روابط زن و مرد را بنظم در آورند، قرنها در آغوش یکدیگر خفته اند. بعبارت دیگر، جدا ساختن آنها از یکد یگر ناسازگار است با طبیعت انسانی.

حجاب را حاکم و زن را پنهان ساز از نگاه مرد، ولی آیا میتوانی آن غرایز انسانی که مکمل یکدیگرند انکار و سرکوب نمایی؟ نیروهای انتظامی را درخدمت گیری که زن را جدا و بیگانه از مرد نگاهداری. یعنی نفی بلوغ و فهم و شعور انسان کنی. گوئی که اگر حجاب را از سر زن برگیری فساد و فحشا ناگهان دامن گیر جامعه و سبب افول و غروب ارزشهای اخلاقی گردد. زن بدون حجاب مردان را تحریک و احسا سا تشان را بر میانگیزد. موجب شود که حجب و حیا از زندگی انسان ناپدید گردد. مردان و زنان لجام اختیار از دست داده، افسار گسیخته، محرم و نا محرم، حلال و حرام، خوب و بد و پست و عالی را یکی سازد و جامعه را بفساد و انحطاط و تباهی کشاند.

رجوع به تجربه و عمل، بی اساس بودن این تئوری را براحتی نشان دهد. جوامعی که حق گزینش را از جمله حق گزینش پوشش مناسب را حق بلامنازع فرد می شناسند، جوامعی هستند با نظم و قانونمند. اما نظم و انظباط اجتماعی قبل از آنکه بدست نیروهای امنیبی بر قرار گردد. در درون و شعور افراد نهادین گردیده است. از مردم انتظار رود و مردم از خود نیز انتظار دارند که مرزهای ممنوعه را نه آنها که در کتاب قانون نوشته شده بلکه آنها که در کتاب درون و یا در شعور و شخصیت نگاشته شده است، آگاه باشند. در چنین جوامعی گوئی اعتماد وتاکید بیشتری ، بر بلوغ و عقل و اندیشه مرد و زن وجود دارد. موی افشان و مانتوهای تنگ و کوتاه و اندام برجسته زن، که از مصادیق بدحجابی است ( برای بحث مفصل تر به مقاله "مصادیق بدحجای در این بلاگ رجوع شود). اگر هم سبب تحریک و برانگیختن احساسات شوند، باید موجب آن نشود که مردان لجام اختیار از دست داده و زنان را طعمه خویش سازند. تجربه نشان میدهد که مرد و زن در درون ابزار لازم را برای تطابق و همآهنگی با جامعه و ارزشهای مرسوم آن دارا میباشند.

شناسائی بی حجابی و یا حتی بد حجابی بازتاب جامعه ایست، ظاهر پرست. مهم نیست که در درون چه نهفته داری، مهم این است که در بیرون چه هستی. چه دارای عفاف باشی و پارسائی کنی و یا برعکس فاقد آنن باشی. تفاوتی نیست وقتی که حجاب بر سر داری. حجاب بازتاب این آموزه است که همه چیز درست و قابل پذیرش و تحمل است تا زمانیکه آنرا پنهان کنی و در خفا نگاهداری. بعبارت دیگر، آ نچه را که حجاب در رفتار و کردار نهادین میکند ظاهرسازی ست و پنهان کاری و یا دو روئی و ریاکاری. رواج بازار سیاه است و سیاهکاری. چرا که تخلف و تمرد از احکام حجاب روبروست با عواقب وخیم ، حد و جزا، حقارت و خواری. ترس و هراس است بنیاد رفتارهای نهادین. در این معنا حجاب نه عفاف است و نه پارسائی، بلکه یک امریست ظاهری که تبعیت و پیروی از آن اجباریست. حجاب چشمان انسان را از اهرم کنترل اجتماعی، تبدیل کند باهرمی در خدمت شهوت و هوا و هوس انسانی.
حجاب انسان را از سازنده واقعیت به عاملی منفعل در برابر آن تبدیل نموده و توجه وی را متمرکز سازد هر چه بیشتر بر آن چیزیکه از آن محروم است. جنس و چگونگی جنس و یا لذت و و هوای شهوانی.

حجاب و جدائی اجتماعی زن از مرد، بر کنجکاوی آنها نسبت بیکدیگر میافزاید و حرص و لع حیوانی را تشدید میکند که همراه میشود با تنزل درک و فهم زن و مرد از یکدیگر. طبیعی ست که در چنین شرایطی مردان و زنان نتوانند با نگاهی آشنا، دوستانه، مثبت و احترام آمیز بیکدیگر بنگرند، بلکه همچنانکه مقرارت و انظباط حجاب سخت تر و خشن تر گردد و مجازات جرائم هنجار شکنی، سنگین تر شوند، نگاه های زنان و مردان بیکدیگر را خصومت آمیزتر و کینه توزانه تر کند. این جدایی بین دو جنس مخالف در مردان بشکل رفتاری زمخت و خشن- مثل تنه زدن بزنان و تماس به عنف با بدن آنها در معابر عمومی ، به تظاهر در آید. و همچنین بشکل زبانی رکیک و حقارت انگیز؛ که بازتاب سرکوب غرایز طبیعی است و محرومیت و بیگانگی زنان و مردان از یکدیگر. روشن است که زنان نیز نتوانند نگاهی جز منفی و سوء ظن آمیز نسبت بمردان داشته باشند: موجودی خود خواه که چیزی نجوید جز ارضای تن.

یکی از پی آمدهای این عدم تفاهم و بیگانگی بین زن و مرد، قبح انگاشتن عشق و روابط عاشقانه است، بدلیل حیوانی بودن و مادی بودن آن. عشق زمینی لذ تی است زود گذر و فانی. باید گذاشت و گذشت و بعشق "واقعی " پیوست، عشق غیرمادی و لاهوتی و یا عرفانی که در واقع چیزی نیست جز بریدن از زندگی و هستی و پیوستن به نابودی و نیستی. چنین گرایشی نمیتواند همراهی نشود با یاس و نومیدی، آمادگی درونی برای بیرحمی و شقاوت و تحریب و ویرانی. مثل گرامی داشتن قصاص، سرزدن و سنگسار، شهادت و جهاد و انتهار بمعنای ریختن خون دیگری تا آخرین قطره خون خویش بدون آنکه در نظرگیری گناه، و یا برائت و بیگناهی، مرد و زن و یا پیر و بامید در آغوش کشیدن زندگی ابدی در نابودی و نیستی.

البته غیبت زن در جامعه تحت سلطه حجاب تنها منجر به عدم تفاهم و درک متقابل و روابط مسالمت آمیز و احترام انگیر بین زنان و مردان نمیشود، بلکه تعصب، غیرت و غیرت پرستی را تشویق و ترویج میکند. زنان تبدیل به " ناموس" مردان میشوند. نه نگاه نا محرمی بر تابیده شود و نه رابطه ای خارج از مرزهای احکام حجاب تحمل شود. حفظ حرمت و آبرو و انکار جذبه و کشش بین دو جنس مخالف، تبدیل میشود بعرق و غرور مردی و مردانگی. وای بر آن لحظه که نگاهی آلوده بر ناموسی افکنده شود، غیرت بجوش آید و آتش انتقامجوئی شعله ور گردد. مردی که خون خواهر و همسر و یا فرزند مونث را میریزد تا حرمت و آبرو را باز بدست آرد، میشود سنتی نیکو و پسندیده. مردانی که بدفاع از ناموس خود برخیزند و دست خود بخون دیگری آلوده کنند، حتی اگر فرزند دختر و یا همشیره و همسر و یا حتی مادر باشد، قهرمان تلفی شوند. حال آنکه تعصب و غیرت در واقعیت چیزی نیست جز پوششی بر ضعف و حقارت درونی مردان بدلیل محرومیت و جدائی از زنان( رجوع شود به مطلب "ازدینداری تا غیرتمداری" در همین بلاگ). سرکوب خواهشها و تمنا ها، جذبه ها و کششهای درونی نسبت بجنس مخالف بشکل تخریب و و یرانی، قهر و خشونت و انتقا مجوئی جلوه گر میشود.

آری تشبیه حجاب وزن به صد ف و مروارید، ظاهری زیبا و زیبنده دارد، اما در واقعیت پنهانگر ستیز و خصومت حجاب با عفاف است. ابزاریست سیاسی در خدمت تحکیم و تداوم حکومت دین و یا نظام فرمانروایی و فرمانبرداری بر اساس محرومیت، جدایی و بیگانگی زنان از مردان. اینست حرف روشنایی.

بار دیگر تجاوز بحقوق زن

2008-01-27T17:57:00.000-08:00

باردیگر تجاوز

بحق و حقوق زن

بار دیگر حجاب زنان، چکمه های بلند، مانتوهای تنگ و چسبان و روسری های باریک و کوتاه و یا استفاده از کلاه بجای روسری و یا کاپشن های کوتا بجای مانتو، نظم وانضباط حکومت اسلامی و یا طرح امنیت اجتماعی را که از تابستان شروع شده بود، سخت با خطر فروپاشی روبرو ساخته است। باردیگر پاسداران دین که شامل زنان تعلیم دیده نیز میشوند، بخیابانها ریخته، و "تعدادی نیز در فصل زمستان در پیست های اسکی اطراف شهر تهران مستقر شده اند" تا خانمهائی که هنجار شکن و ضد اخلاق تشخیص داده میشوند، مورد تعقیب و دستگیری قرار گیرند و بمقامات قصائی تحویل داده شوند। این خانمها بجرم بدحجابی میتوانند تا 50000 تومن جریمه نقدی و تا دو ماه به حبس محکوم شوند. اگر جرم بدحجابی خفیف تشخیص داده شود عکس آنها بعنوان مجرم همراه تعهد و توبه نامه در پرونده ای جنائی ضبط میگردد.

اما از آنجائیکه وارد فصل باصطلاح انتخابات میشویم، آقای رئیس جمهور و یا بعبارتی که هوادارانش مینامندش: موسای زمان، ترجیح داده است که فعلا پیمودن راه انبیا را معوق گذارده و مسئولیت طرح امنیت اجتماعی و یا تجاور به ابتدائی ترین حق و حقوق زنان یعنی حق گزینش پوشش را بگردن نگیرد. چون درست استکه زنان بدحجاب با ظاهری فریبنده و هوس انگیزبیرون میآیند و مردان ایرانی را سخت احساساتی کنند،اما قدرتمداری هوشمند حاضر نیست آنها را از خود برنجاند و رای آنها را نادیده بگیرد. آقای رئیس جمهور، موسای زمان را نباید دست کم گرفت. او سرشار از هوش و ذکاوت سیاسی است. شرکای وی را نیز نسخه هائی از اصل باید دانست که بخوبی میدانند که باد از چه سویی میوزد.
سایت بی بی سی گزارش میدهد که آقای الهام سخنگوی دولت موسای زمان"طرح امنیت اجتماعی را مربوط به دولت ندانست و گفت این طرح نباید <به پای آقای احمدی نژادنوشته شود>. او همچنین در یادداشتی که در یکی از روزنامه های ایران منتشر شد این نظر خو را با تفصیل بیشتر تکرار کرد." همین سایت گزارش میدهد که این اظهارات آقای الهام با واکنش هائی از سوی نیروی انتظامی و قوه قضائیه مواجه شد.(بی بی سی 1/1/200)
فرمانده نیروهای انتظامی ایران، اسماعیل احمدی از سخنان آقای الهام اظهارتعجب میکند و میگوید که نمیداند "علت انتقادات اخیر برادر الهام چیست؟" حال آنکه آقای رئیس جمهور حداقل در سه جلسه که در باره طرح ارتقاء امنیت اجتماعی برپا شده بوده است حضور داشته است.
اما موضوع باینجا خاتمه پیدا نمی یابد. گویا ماموران انتظامی در حال ترک عادت و خوی دیرینه و نهادین خود هستند یعنی بله قربان گفتن و تعظیم و تکریم کردن با دستمالهای ابریشمی، بسادگی و با چشمهای بسته و کور کورانه باجرای فرامین فرمانده های خود تن نمی دهند، که البته بخودی خود تحولی بسیار شگفت انگیز است . گویا این فرماندهان دیگر حاضر نیستند خود را سپر بلای آقای رئیس جمهور کنند. آقای مقدم که یکی از معاونان سردار اسماعیل احمدی است پا را فرا تر گذرارده، آقای الهام سخنگوی دولت را ، همانکه به آقای احمدی نژاد لقب موسای زمان داده است، متهم بدو رویی و ریاکاری میکند (البته بدون این که این عبارات را بکار برد) و اظهار داشته است اسناد و مدارکی را بیرون خواهد داد که بوضوح آشکار خواهد ساخت که آنچه در پنهان میگذرد تفاوت بسیاری دارد با آنچه که در پیشگاه مردم بدان تظاهر میشود. وی خاطر نشان ساخته است که: "در صورتی که نیاز به انتشار اسناد و اطلاعات مربوط به این همآهنگی ها باشد، به زودی این کار خواهد شد تا همه بدانند تفاوت مواضع علنی با آنچه در نشست ها و مکاتبات اظهار مشود تا چه اندازه است."
حتی یکی از حقوق دانان شورای نگهبان باظهارات آقای الهام و سیاستکاری دولت اعتراض میکند و اظهار داشته است که:
گفت من مجبورم از برخی سیاسی کارها ابراز تاسف کنم. چرا که در این چند سالی که من در شورای نگهبان بوده ام مشاهده کرده ام که در استانه برگزاری هر انتخابات برخی افراد برای جلب نظر مردم هر نوع مطالبی را مطرح میکنند. (بی بی سی 1/1/200)
پیش از اینها گفته ایم باز هم میگوئیم: بنیان حکومت دین بر اساس حجاب و یا اسارت زن بر قرار گردیده است. اگر زن حجاب خود از سر بر گیرد، موهای خود افشان ساخته و رخ زییا و اندام خود از دنیای پنهان چادر و چافچور که انسانیت اورا پوشانده بیرون آورده وآشکار سازد، حکومت دین در هم فرو خواهد ریخت. حکومت دین نیزمردان را همچون حیواناتی می پندارد که با نظاره زیبائیهای طبیعی زن به یکباره عنان اختیار از دست داده، احساسات آتشین شان شراره برکشد و چون درنده خویان زنان را مورد هجوم و حمله قرار خواهند داد. در حکومت دین نظم و انضباط اجتماعی ، تقوا و پرهیزکاری زمانی بر قرار میگردد که که زنان را همچون حیواناتی وحشی بدام انداخته و سرکوب و مهار ساخته مبادا که چکمه های بلند و یا مانتوهای تنگ و کوتاهشان، مردان را برانگیخته، سبب هرج و مرج اجتماعی گردیده و جامعه را به خون و آتش کشد.
تجاوز به حق و حقوق زنان، دستگیری و تعقیب آنانرا بیش از هر چیز باید توهین وتحقیری بزرگ به مردان مسلمان ایرانی دانست. توسری برزنان را باید در درجه اول توسری بر مردان و خواری و تحقیر آنان دانست. چون مهار و سرکوب زنان تنها باین معناست که در غیر انصورت مرد مسلمان فاقد تاب و تحمل و توان نگریستن به زنی است که وجود خود را در پشت حجاب پنهان نساخته است. در واقع با سرکوب زنان این مردان ضعیف و حقیر و ناتوان هستند که حکومت دین در پناه حفاظت و قیومت خود قرار میدهد که گرفتار نیروهای شیطانی نشوند.
متاسفانه تعصب و کوراندیشی سبب شده است مرد مسلمان باین توهین و حقارت تن بدهد بدون آنکه خود از آن آگاهی داشته باشد. چرا که بجای آنکه مرد مسلمان فریاد برآورد که من انسانم و میتوانم بر احساسات خود چیره شوم و به تعرض و اعتراض علیه سرکوب زنان برخیزد دم فرو می بندد و با رضایت سکوت میکند. مردانگی و غیرت مرد مسلمان به آنست که زنان خود را پنهان سازند مباد که خواهش و تمنای درونی برشان غلبه کند. مبادا که پیکر زن عقل و خرد را از آنها برباید و دیوانه وار آنها را وادار به اعمال غیر انسانی کند.
در تمدن اسلامی مردانگی و غیرت بآن نیست که مرد مسلمان چشمان هرز خود را پاک نگاه دارد و بر احساسات لجام گسیخته اش چیره شود و نفس سرکش خود را رام ساخته آرمش بخشد. آیت اله ها و حجت الاسلامها به مردان مسلمان آموزش خود داری و امتناع نمیدهند که بر نیروهای وسوسه انگیز و شیطانی درون غلبه کنند، بلکه آموزش تعصب و غیرت میدهند که زنان خود را پنهان سازند تا مردان وسوسه نشده و از تقوا و پرهیزکاری انحراف پیدا نکنند، تا جامعه منضبط و اسلامی بماند.
جامعه ایکه نظم و انضباط و امنیت اجتماعی و اخلاقی آن بر اساس تحمیل حجاب بر زن از طریق تنبیه و مجازات تامین شود، آن جامعه و آن تمدن و دینی که آنرا رواج دهد رو بانحطاط نمیگذارد بلکه تا بیخ و بن منحط است. جامعه ایکه بدلیل سیاسی و یا دینی و یا هر دلیل الهی دیگری بحق و حقوق زن تجاوز میکند و بر او تحمیل کند آنچه را که او نخواهد و نپذیرد تنها بدان دلیل که سبب فساد و تباهی شود و چنین کند چون که زن را ضعیف و خوار و حقیر می پندارد، آن جامعه محکوم به تاریکی و کوری، پسروی و عقب ماندگی ست. این است حرف روشنایی.

ولایت فقیه کشور در همه عرصه ها

2008-01-07T08:27:00.000-08:00

ولایت فقیه

كشور در همه عرصه ها

در حال حركت رو به جلو است

در حکومت دین، رئیس جمهور را مردم برگزینند. اما او گزارش تصمیمهای مهم و رتق و فتق امور داخلی و خارجی را باید بحضور ولایت فقیه ارائه داده و تایید و تصدیق بگیرد. بدون توشیح وی، هیج تصمیمی بعمل در نیاید. حرف و نظر ولایت فقیه آخری و نهائی ست که بازتابی ست از اراده الهی. بدین منظور رئیس جمهور در یکشنبه (دهم تیر) بحضور ولایت فقیه، جانشین امام عصر روی زمین، شرفیاب شد. آنچه خبرگزاریها و مطبوعات گزارش کرده اند، سخنان و فرمایشات ولایت فقیه بوده است. اینکه آقای رئیس جمهور در این شرفیابی چه گفته است دقیقا روشن نیست. اما زمان این شرفیابی که پس ازرسمی شدن جیره بندی بنزین در سه شنبه هفته پیش از آن، خود گویای این نیاز است که وحدت و همآهنگی بین نهادهای اجرایی و قانونی از ولایت فقیه گرفته تا دولت و مجلس، بنمایش گذارده و اطیمنان و خاطرجمعی عمیقتری را در سطح جامعه به وجود آورد. در این نشست حضرت ولی فقیه با علم بیکران الهی شان، تجزیه وتحلیلی از شرایط موجود ارائه، پند و اندارزها و رهنمودهائی صادر فرمودند که قصد آن داریم با دقت بیشتری نظری بآن افکنیم.
قبل از آنکه باصل مطلب برسیم، یاد آوری این نکته لازم است، که گفتار ولایت فقیه، مهمترین گفتاری است که ممکن است در جامعه ما بیان شود. گفتار او تعین کننده است. آنچه او میگوید بالاتر از قانون است. حرف او عقلانی و الهی ست، حقیقت نهایی. در چنین صورتی آیا میتوان سخنان ولایت فقیه را، سخنانی که بیش از هر سخن دیگری تاثیر گذار در زندگی روزمره است، بدقت مطاله نکنیم و در خوانش آن سخت نکوشیم؟ فهم سخنان ولایت فقیه ضروریست اگر مشتاق باشی که بدانی کیست که بر ما حکومت میکند و بکدام سوی ما را رهنمون میسازد. زیرا که رویاها و تخیلات، تصمیمات و تدابیر او ست که تبدیل بواقعیتی ملموس و تلخ و کابوس گونه برای ملت شود. باین دلیل خوانش گفتار ولایت فقیه را نباید امری ساده تصور نمود. چرا که گفتار وی همچون آموزه های دینی، دارای ظاهری است و باطنی، مثل کلمات الهی. اگر بخواهی شناخت خود از فقیه ولی ارتقاع دهی و کیستی و چیستی او را دریابی باید که در خوانش گفتار او ذره بین بکار گیری تا از معانی ظاهری در گذری و به کشف باطن و اصل حرفش نایل آیی . اگر چنین کنیم، در خواهیم یافت، سخنان ولایت فقیه علیرغم اقتدار و برندگیش، سخنانی ست که دارای ابهامات بسیاراست. و این خود نتیجه فریب قدرت است که سبب شود حضرت ولایت فقیه از دریافت واقعیتها سر باز زند و ما، ملت را بسوی تاریکی رهنمون سازد . گفتار ابهام آمیز و واژگون سازی واقعیت، یکی از ویژگیهای علم دینداری است و بازتاب آنرا نیز در تجزیه و تحلیلی که حضرت ولایت فقیه از شرایط ارائه میدهد، میتوان مشاهده نمود.
در نسشت دهم تیر، حضرت ولایت فقیه تمام برنامه ها و تصیمیات ریاست جمهوری را از برقراری "امنیت اجتماعی" گرفته تا جیره بندی بنزین، تایید نموده و مورد ستایش و تقدیر قرار داد و اوضاع کنونی کشور را تحت مدیریت کارگزار خویش چنین توصیف نمود:
امروز كشور در همه عرصه‌ها در حال حركت رو به جلوست و بايد با برنامه‌ريزي، اولويت‌بندي، تدبير همه‌جانبه و تلا‌ش پيگير و استفاده از جوانان بااستعداد و باانگيزه، مسير پيشرفت مادي و معنوي كشور با قدرت و قوت و در چارچوب سند چشم‌انداز 20 ساله ادامه يابد.
در زیر ذره بین، کلمه "جلو" خود نمایی میکند. بدشواری میتوان گفت "جلو" چه گونه مکان و زمانی است. مسلم است که یک مفهوم مطلق نمیتواند باشد. حرکت بجلو میتواند، حرکت بسوی ذات الهی خوانده شود بویژه از راه جهاد و شهادت و یا جنگ و خونریزی در دست یابی به زندگی ابدی، و یا گام نهادن در راه انبیا، راه دعوت و سپس احکام نهایی و هم چنین میتواند در آغوش کشیدن ارمانهای تمدن غربی باشد ، آزادی بر اساس تساوی در برابر قوانین بشری و رقابت آزاد در بازار سرمایه و سرمایه داری. بدرستی روشن نیست که وقتی حضرت ولایت فقیه از حرکت بجلو در همه عرصه ها سخن بمیان میاورد، آیا بدان معناست که نه شکمی گرسنه مانده است، نه پیر و ناتوانی، بی جا و مکان. نه گرانی هست و نه بیکاری، نه محنت هست و نه تنگدستی، نه بی عدالتی است و نا برابری، نه وابستگی و عقب ماندگی؟ یا آنکه باید تحقیر و خوار نمودن جوانان تحت مباره با "بد حجابی" و جمع آوری "اراذل و اوباش" را قدمی به "جلو" خواند، و یا گسترش تحریمات اقتصادی؟ شاید منظورشان دست یابی بعلم و دانش هسته ایست، البته اگر فقر و وابستگی در تولید بنزین را نادیده انگاریم.
حضرت ولایت فقیه نمیگوید که در "چشم انداز بیست ساله" بکجا خواهیم رسید. اما فرض برا آن است که فاصله از اینجا تا آنجا را میتوان د ر بیست سال زمان پیمود. آنجا که همه چیز درست و راست و ریست شده، کژی و کاستی ها همه از میان میرود. نه گدایی بجا ماند و نه گرسنه ای، نه پیری بی خانمان ماند و نه جوانی بیکار، مساجد همه غلغله زند از دینداران. خوشی میشود آندیشه بخدا و عبادت و نیایش، نه استماع موزیک و تفریحات و سرگرمیهای سبک و اغوا کننده. نه بدحجابی خواهد بود و نه اراذل و اوباش. حضرت ولایت فقیه زیرک و داناست. وعده آینده را میدهد که از حسابرسی سی سال گذشته بگریزد. سی سالی که کشور بجای آنکه مستقل و آزاد شود، با در نظر گرفتن ثروتی که داراست، بیش از همیشه وابسته، فقیر و عقب مانده تر گردیده است. چه چیزی میتواند توجیه گر عرضه بنزین بمردم ایران بقیمت رایگان باشد در این سی سالی که حکومت دین بر اقتصاد جامعه سلطه افکنده است؟ سود و چرخش صنایع مونتاژ خود رو. و یا روپوشی یک بحران عمیقتر اقتصادی، تورم و گرانی غیر قابل کنترل؟
حضرت ولایت فقیه سپس به بررسی کار کرد دولت نهم میپردازد. اولین و مهمترین اقدامات آقای احمدی نژاد را احیا، زنده ساختن و بازگرداندن شعارهای انقلاب و شور انقلابی در میان مردم میخواند و از این بابت بسیار اظهار رضایت میکند:
در سال‌هاي گذشته برخي افراد و حتي برخي مخلصان انقلا‌ب، تصور مي‌كردند شعارهاي اصلي انقلا‌ب اسلا‌مي همچون سربلندي اسلا‌م، عدالت، مبارزه با استكبار و تلا‌ش براي رفع محروميت، ديگر جايگاهي ندارند و دوران آنها به پايان رسيده است و حتي برخي به اين شعارها گستاخي و جسارت نيز كردند اما به همت مردم و روي كار آمدن دولت نهم، اين شعارها و ارزش‌ها بار ديگر احيا شده است( بنقل از اعتماد ملی، نهم تیر)
چنین بنظر میرسد که حضرت ولایت فقیه، شعار و شور را برای شعار و شور میخواهند. گویی که مهمترین مسئله در جامعه و دلیل فروافتی آن در همه عرصه ها بی اعتنایی به شعارهای انقلابی بوده است. سی سال محرومیت و محنت تحت حکومت دین مهم نیست. باید شعار جهاد و شهادت داد. عدالت اگر نیست باید پرچمش را باهتزاز در آری. وابسته و بنده ایم، شعار استقلال و آزادی باید فریاد زنیم. وانگهی مگر مهمترین شعارهای انقلاب، "مرگ بر آمریکا" مرده است که دو باره احیا شود. آیا بوده است جمعه ی مقدسی بدون فریاد مرگ بر آمریکا در سی سال گذشته؟ آیا مرگ بر آمریکا بزرگترین تابلو ها بر در و دیوار هر گذری پاک و شسته ور فته شده است؟ شعار در نهاد حکومت دینی نهفته است. همه چیز را با شعار در همه عرصه ها به پیش میراند. در شعار نیرویی تسکین بخش میبیند که میتواند ما را از واقعیت ها هر چه بیشتر دور سازد، مثل شعار اصلی انقلاب مرگ بر آمریکا و یا شعار جنگ هشت ساله "فتح قدس از راه کربلا." ولایت فقیه احیای این شعار ها و ارزشها را از مهمترین دستآوردهای دولت نهم مینامد وآقای احمدی نژاد را نیز اول از همه بلحاظ، شعاری بودنش می ستاید. و باید اعتراف کرد، که رئیس جمهور نیز در این زمینه مرزهای نوینی در خلق شور و شعار انقلابی بوجود آورده است. او راه انبیا را به تمام رهبران دنیا ارائه داده است. نابودی اسرائیل و کذب هالوکاست را بر سر زبانها در سراسر دنیا انداخته است. پرچم عدالت را بدست مردم ایران سپرده و با شعار گسترش فرهنگ انساندوستی و جنبش هسته ای، مردم را پر از غرور و شیفته خود ساخته. آنهم در مدتی بسیار کوتاه.
با وجود این اعتماد و خوشبینی به چرخش و گردش حکومت دین، ولایت فقیه به "مشکلات" اشارات کوچکی نموده، و با بی میلی بارتکاب "اشتباهاتی" اعتراف میکند. ولی علت آن مشکلات را باز گشت بدوران سلطه استبدادی قاجاریه و پهلوی میدهد. بزبان دیگر نباید آن مرضی (وابستگی) که دویست سال مزمن شده است به حکومت دین در سی سال گذشته نسبت داد. تاریخ و فرهنگ مسئول است نه حکومت دین. بنا بر روایت عتماد ملی:

حضرت آيت‌ا... خامنه‌اي با اشاره به تسلط طولا‌ني حكومت‌هاي استبدادي قاجار و پهلوي بر كشور و مشكلا‌ت مزمن به جا مانده از آن دوران‌ها و احتمالا‌ً برخي اشتباهات صورت‌گرفته بعد از انقلا‌ب...
بنطر میرسد حضرت ولایت فقیه با تمام زیرکی اش خود را در زحمت میبیند که توضیح دهد که کدام اند آن "مشکلات مزمن" و چه "اشتباهاتی" از چه نوع و بوسیله چه کسانی صورت گرفته است. آیا از وابستگی و عقب ماندگی مشکل مزمن تری هم در جامعه ما وجود دارد؟ سی سال است که از سلطه حکومت دین، برهبری ولایت فقیه میگذرد، کیست مسئول وابسته ساختن یکی از بزرگترین کشورها تولید کننده نفت را بمصرف بنزینی که در کشورهانی تولید میشود که خود استعماری و استکباری مینامید ؟ اما ولایت فقیه نادانسته و در پرده، اعترافی دیگری نیز میکند که حاکی از بحرانی بودن زمان است که نیازمند تصمیم گیریهای قاطع، برنده و شجاعانه است که آن مشکل مزمن دویست ساله را حل کند، نه آن مشکلی (وابستگی به بنزین خارجی) که حکومت دین خود خالق آن بوده است. ولایت فقیه در ادامه عبارت بالا میافزاید که:
در چنين شرايطي كه كشور از يك طرف به كار و تلا‌ش خستگي‌ناپذير احتياج دارد و از طرف ديگر هم ظرفيت‌ها و استعدادهاي فراوان و نيروهاي بااخلا‌ص و كارآمد براي خدمت به مردم وجود دارند، رفع مشكلا‌ت كشور، نيازمند اقدامات شجاعانه و در عين حال مدبرانه و برنامه‌ريزي شده است. ‌ رهبر انقلا‌ب اسلا‌مي يكي از ويژگي‌هاي بارز دولت نهم را شجاعت در اقدام برشمردند و افزودند: مساله بنزين از جمله اين كارهاست كه دولت شجاعانه تصميم‌گيري و اقدام كرد كه البته بايد با بررسي همه جوانب آن، اجراي اين تصميم ادامه يابد. ايشان با اشاره به اختصاص 40 هزار ميليارد تومان يارانه انرژي خاطرنشان كردند: اگر از اين مبلغ گزاف به تدريج كاسته شود، قطعاً صرف مسائل مربوط به زندگي مردم، اشتغال، سرمايه‌گذاري‌هاي گوناگون و احداث مدرسه و جاده خواهد شد. ايشان در همين خصوص افزودند: برخي انتقادها و ايرادهايي كه بيان مي‌شود از روي دلسوزي است كه با اطلا‌ع‌رساني صحيح و توضيح كامل نگراني‌ها برطرف خواهد شد(اعتماد ملی)..
در اینجا نیز حضرت ولایت فقیه، بعضی چیزها را یا ناگفته میگذارد و یا پنهان میکند و بعضی دیگر را واژگونه میسازد. چرا و بچه دلیل نیازمند "کارو تلاش خستگی ناپذیر" باید باشیم؟ چیست آن "شرایط" که باید چنین سخت بکوشیم. آیا منظور این است که در شرایط جنگی زندگی میکنیم و باید بفکر دفاع از سر زمین مادری باشیم؟ شکی نیست که شرایط باید بحرانی باشد که به تصمیمها قاطع و شجاعانه نیازمندیم. وی برنامه جیره بندی بنزین را نمونه ای از آن تصمیمات شجاعانه ریاست جمهوری معرفی نموده و آنرا مورد تایید و توشیح خود قرار میدهد. البته دقیقا روشن نیست که براساس چه معیار هائی جیره بندی بنزین را یک تصمیم "شجاعانه" تعریف میکنند. چرا که واقعیت آنستکه تصمیم جیره بندی بنزین، تصمیمی بود که منشا آن باید در ابهام میماند. هیچ یک از نهادها و رهبران نظام حاضر نبودند به تنهایی زیر بار مسئولیت این تصمیم بروند و در انظار عموم خود را با آن شناسایی کنند. آقای حداد روز پس از اعلام جیره بندی بخبرنگاران گفت که جیره بندی بنزین را دولت (نه ریاست جمهوری) میخواست. مجلس (نه من) هم همکاری کرد. هیچ محفلی را نمیتوان نام برد که در آن آقای رئیس جمهور از مشکل تولید بنزین و خود کفایی در این زمینه، سخن رانده باشد. او دو سال است که بآستانها سفر میکند وعده "پیشرفت وسعادت" میدهد که ممکن گردد زمانیکه ما بحق خود :خود کفائی در تولید انرژی هسته ای، برسیم. هرگز شعاری مبنی بر جیره بندی بنزین از زبان ایشان بگوش کسی نرسیده است. هرگز سخنی در صرفه جوئی و عدم مصرف بنزین بر زبان نه تنها رئیس جمهور بلکه هیچ یک از رهبران نظام از جمله ولایت فقیه، رانده نشده است. آری فوائد بسیاری ست در صرفه جوئی در مصرف بنزین، اما نباید سوال کرد که چرا امروز اعتراف میکنید. وانگهی رهبر و کار گزاری که در پشت نهادهای ویا افراد ی در رده های پائین، مثل معاونین و سخنگویان و غیره، خود را پنهان میکند مبادا شناسائی شود با جیره بندی بنزین و از در میان گذاشتن حقایق با ملت سر باز میزند، بیشتر زبون و بزدل است تا شجاع. این وظیفه ریاست جمهوری، برگزیده مردم بود که در یک حضور تلویزیونی تصمیم خود را به اطلاع عموم میرساند. تصمیم به جیره بندی بوسیله اعلامیه ای از سوی وزارت نفت باطلاع عموم میرسد، نه آقای رئیس جمهور. چون شعار دادن مسلک اوست، بعدا رئیس جمهور اعلام نمود که با گاز سوز کردن خود روها، بزودی بنزین صادر خواهد کرد.
حضرت ولایت فقیه سپس پند و اندرز خود را ارائه میدهد و دولت را در اطلاع رسانی و بکار برد و استفاده بهتر از وسایل ارتباطات جمعی ترغیب میکند. وی سفرهای استانی رئیس جمهور را هم تایید نموده و به مسئولان توصیه میکند که مفاد مصوبات سفرهای استانی جدی تلقی شده و هر چه زودتر اجرا شود.
سپس، ولایت فقیه تمایل جوانان به سرگرم شدن به " مسایل بی ارزش مادی" را توطئه "شبکه صیهونیستی دنیا" و خطر بزرگی برای پیشرفتهای علمی اعلام میکند. "طرح امنیت اخلاقی و اجتماعی" را نیز بمثابه یک رهکار خنثی ساز دسیسه های صیهونیسبی، بسیار بجا خوانده و ادامه آنرا توصیه میکند. اعتماد ملی گزارش میدهد که:
رهبر انقلا‌ب اسلا‌مي بازدارندگي جوان‌هاي كشورهاي اسلا‌مي را از مسائل جدي و حركت در مسير رشد علمي و سرگرم كردن آنان به مسائل بي‌ارزش مادي را از سياست‌هاي رايج شبكه صهيونيستي دنيا و عوامل دولتي آنها برشمردند و افزودند: مقابله با اين برنامه‌ريزي، اگرچه كاري فرهنگي است اما يك وظيفه و حركت شجاعانه سياسي است و از وظايف دولت به شمار مي‌رود. ‌ ايشان اجراي طرح امنيت اخلا‌قي و اجتماعي را در همين مسير ارزيابي و تأكيد كردند: اجراي اين طرح بسيار مهم است و بايد بدون توجه به جنجال‌ها به تكليف عمل شود. ‌ حضرت آيت‌ا... خامنه‌اي مبارزه با فساد اقتصادي را نيز از جمله وظايف مهم دولت برشمردند و خاطرنشان كردند: مبارزه با مفاسد اقتصادي در داخل دستگاه اجرايي بسيار تأثيرگذارتر از اقدامات دستگاه قضايي است، زيرا وظيفه دولت و دستگاه اجرايي پيشگيري از فساد است.

این سخنان حتی اگر در زیر میکروسکپ هم قرار گیرند، هنوز تاریک و مبهم میمانند. آنچه ابهام آمیز است "مسایل بی ارزش مادی" است. آنرا محکوم میکند بدون آنکه نیازی به توضیح در باره آن به بیند که جوانان بدانند کدامیک از ارزشها ست که توطئه بازدارندگی شبکه صیهونیستی ست. اگر حضرت ولایت فقیه انتظار دارند که جوانان که بنا بر توطئه صیهونیستها، بکافه و پیک نیک میروند.با موزیک وفیلم و سینما و ورزش خود را سرگرمیکنند. بآرایش خود میپردازند، ظواهر عجیب و غریب میسازند و پدیده "بدحجابی" را بوجود میآورند، در واقع باید که وقت خود را در مساجد بگذرانند، کلام الهی را طوطی وار از بهر کنند، تسبیح بدست گیرند و ذکر گویند بگونه ایه از محسنشان طهارت و پاکی ساطع شده، انگشت خود را با انگشتری عقیق مزین سازند. روزه و نمازشان را ترک نکنند، و مطیع و فرمانبردار باشند، چرا بدون رو در بایستی ابلاغ نمیشود و حضرت ولایت فقیه جوانان را در تاریکی و ابهام نگاه میدارد. وانگهی اکر فعالیتهای جوانان، توطئه بازدارندگی بوسیله "شبکه صیهونیستی هاست"، بهتر است که سند و مدارک این توطئه برملا گردد تا جوانان بتوانند خود آنرا شناسایی نموده و بدفع آن بپردازند.
آنچه البته در اینجا ناگفته میماند بیماری مزمن بیکاریست که جوانان ما را سخت عاطل و باطل و شرمسار ساخته است. حضرت ولایت فقیه نقش بیکاری در تخریب و ویرانی شخصیت را نمی بیند اما در نقش صیهونیستها هیچ شک و تردیدی ندارد. جوانی که مدرسه و دانشکاه رفته است بیکار که میماند سربار خانه اش میشود. احساس حقارت میکند و خواری. جوانی که نتواند باستقلال خود دست یابد، خود را در بند و اسیر میبیند. وانگهی او اجازه ندارد به امیال و غرایز خود پاسخگوید و در چهره جنس مخالف نظری افکند. جوان امروز نه تنها از شعل و در آمد محروم است بلکه از عاشق شدن و عشق ورزیدن هم منع مطلق میشود. آنچه امینبت اخلاقی و اجتماعی را تهدید میکند. نبود کار است و اشتغال و بعد محدویتها در برابر روابط سالم بین جوانان که مستقیما نتیجه قصور در سرمایه گذاری در توسعه نیروهای تولیدی ست وسلطه فرهنک تعصب وغیرت. با بگیر و ببند و تعقیب و دستگیری و تنبیه و مجازات بدحجابی میتوان نظام و انظباط را بر قرار ساخت، ولی آنها را نتوان مبدل بیک فرد مفید برای خود و جامعه ساخت اگر صاحب شغل و درآمد نباشد. جوانی بیکار از داشتن امید و آرزو محروم میشود. در چنین جوانی نیروی زندگی تحلیل میرود، خود را در باطلاقی می بیند که اندک اندک او را در خود دفن میسازد. فرهنگ جوانان بازتابی است از زندگی در یک باطلاق وسیع. ارتباط بیکاری با بازدارندگی جوانان را میتوان مستند ساخت ولی بعید بنطر برسد بتوان سندی مبتنی بر توطئه صیهونیستی در تخریب جوانان ارائه نمود. گویا دست یابی بانرژی هسته ای حق مسلم ماست اما داشتن شغل و مستقل بودن حقی نیست که تحصیل آنرا شایسته مبارزه بدانیم. چرا که یکی شعاراست و دیگری یک واقعیت ملموس مادی.
آنگاه نزدیک به پایان خطابه اش، حضرت ولایت فقیه به سیاستهای خارجی حکومت دین اشاره میکنید. بنقل از اعتماد ملی :
حضرت آيت‌ا... خامنه‌اي همچنين از جمله نقاط قوت دولت نهم را سياست خارجي فعال و تأثيرگذار دانستند و خاطرنشان كردند: موضع جمهوري اسلا‌مي ايران در عرصه سياست خارجي، از ابتدا، موضع تهاجمي بوده است و تبديل اين سياست به موضع تدافعي خطاست و متأسفانه اين خطا گاه اتفاق افتاده است. ‌ رهبر انقلا‌ب اسلا‌مي با تأكيد بر اينكه موضع تهاجمي متفاوت با سياست جنگ با دنياست، تصريح كردند: موضع تهاجمي يعني سياست طلبكارانه و جمهوري اسلا‌مي ايران در بسياري از مسائل از دنياي امروز طلبكار است، جمهوري اسلا‌مي ايران در قضيه سياست‌هاي استكباري، در مساله زن، در مساله ايجاد جنگ‌هاي داخلي و توليد سلا‌ح، در قضيه اشاعه سلا‌ح‌هاي كشتارجمعي، در زمينه گسترش فرهنگ لا‌ابالي‌گري و اشاعه شهوت جنسي از دنياي به اصطلا‌ح مدرن امروز سوال دارد و طلبكار است.
آنچه اینجا در پیش روی داریم واژگون سازی واقعیت است با مهارت و تردستی بی نظیر. بعنوان مثال "جیره بندی بنزین" را باید یک سیاست تهاجمی و طلبکارانه دانست، حال آنکه در واقع چیزی نیست جز یک واکنش دفاعی در برابر تحریمات اقتصادی و تیره شدن روابط با کشورهای اروپائی و حتی کشورهای کوچک همسایه که روابط و دوستی خود را با آمریکا بر روابط با حکومت دین ترجیح میدهند. وقتی از سر ناچاری به پاره نمودن بندهای وابستگی بکشور های دیگر به کنترل مصرف دست میزنیم، بسختنی میتوان گفت که دشمن را وادار به واکنشی دفاعی ساخته ایم. مگر نه اینکه عدم توانایی در تولید بنزین مورد نیاز یک ضعف بنیانی است. زمانیکه به ضعف درونی خود اعتراف میکنی و در سدد چاره جوئی برآیی، نشانی ست از هراس از خصم، و دلیلی بر تشویش و نگرانی، نه یک سیاست تهاجمی.
حضرت ولایت فقیه سیاستها حکومت دین را سیاستهای "طلبکارانه" توصیف میکند. دقیقا هم همین سیاستهای طلبکارانه است که خصم را آماده حمله نظامی بکشور کرده است. همین سیاستهای طلبکارانه است که باید دست بدامن جوجه دیکتاتورهای لاتین آمریکا شویم، که بنزین مورد نیازمان را بما تحویل دهند. آری، تردیدی نیست که سیاستها خارجی حکومت دین بر اساس انتعامجوئی ست. چرا که خود را پاک و مبرا از هر نا آلودگی میداند. این دشمن شیطان صفت است که در میان ما رخنه میکند، عفاف و پادکدامنی را میرباید، فحشا و بد حجابی براه انداخته، "فرهنگ لاابالی گری" و "شهوت جنسی" را که از خصیصه های دنیای مدرن است، ترویج و اشاعه میدهد. این غریزه های طبیعی بشری نیست که در مرد و زن مسلمان هم پیدا میشود، و آنها را بیکدیگر جلب و علاقمند میسازد، بلکه دسیسه غربی است که سبب بروز "شهوت جنسی" میشود. دنیای خارج از مرزهای حکومت دین، دنیای کفر و آلوده بگناه است، دنیای مدرن است و منحرف ویا بقول حضرت ولایت فقیه دینای "خلافکار. " واقعیت آنستکه "ما خوبیم آنها بد" چیزی نیست جز یک سیاست فریبکارانه، پوششی ست بر ضعفها و نا آرامیها، نشانی بر شکست سلطه سنت و احکام شرعیت در سرکوب ابتدائیترین حق و حقوق بشری. این خصم بیرونی نیست که حکومت دین را هراس و نگران ساخته وسبب برقراری سیاستهای طلبکارانه گردیده است، بلکه تشویش و نگرانی از رشد و نمو مقاومت در درون بر اساس رهائی از نظام تسلیم و اطاعت است و کسب آزادیها و حق و حقوق و خود مختاری. حضرت ولایت فقیه باید بداند که حاشا کردن درد، مرض مزمن را درمانی نیست.

گوش کن ای فقیه

2008-01-02T12:15:00.000-08:00

گوش کن

ای فقيه

گوش کن ای فقيه. مصلحت اينست. امروز بفردا مينداز. با احترام و صلح و صفا از اريکه قدرت فرود آی که اين مسند را جايگاه شيطان است. کمتر کسی را ميتوان يافت که باين اريکه تکيه زند و باعمال شنيع، ضد انسان و وجدان و اخلاق دست نزند. بی رحم و مروت نشود. دروغگوئی و رياکاری و دو روئی نکند. ظلم و ستم روا ندارد. مرتکب جرم و جنايت نشود. حرص نزند و طماعی نکند. از دريافت واقعيت رويگردان نباشد و روياهای خود را جايگزين آن نکند. حرف حقيقت گوشهايش را آزار ندهد و از فکر رو در روئی با آن دچار کابوس نشود.

ای فقيه تو نيز نه تنها از اين قانون مستثنی نيستی، بلکه بيش از هر حاکم ديگری، قدرت پاک مست و مدهوشت ساخته است. بهوش نيستی که چه کنی و بسوی چه ناکجا آبادی روانی.

حال خوب گوش فرا ده ای فقيه. محمد رضا شاه را بخاطر داری؟ شاهان پيش از او هم بدون ترديد ميتوانيد بياد آوريد. هيچيک از آن حاکمان بنام دين و مذهب حکم نراندند. حکومت در اصل سياسی بود. باين دليل تنها گور خود ميکندند. اما تو ای فقيه هم گور خود کنی هم گور دين و مذهب. آن حاکمان با اعمال خود زمينه ساز يک انقلاب سياسی شدند ولی شما زمينه ساز يک انقلاب احتماعی هستيد و خود از اين موصوع بی اطلاعيد. تنها اريکه قدرت نيست که در معرض خطر سرنگونی است بلکه منبر موعظه است و دستگاه فقاهت و حق و حقوق ولايت. در انقلابی که شما فراهم خواهيد آورد هر آنچه نهان ست لخت وعريان گردد. حرام و حلال، حجاب و حجامت، امر بمعروف و نهی از منکر همه بر چوبه دار آويخته شوند. بساط فقاهتی از هم فرو پاشد و پايه های دين و مذهب اگر متلاشی نشوند بدون ترديد سست و متزلزل گردند. اگر جامعه به بیدينی نگرايد، با چشمانی مظنون و مشکوک بدين و و مذهب نگرد.

مگر نه اينکه شما نماينده دين و امام و اله ايد و بنام آنها حکم ميرانيد، بنابراين تنها نام خود نيست که با زشتی و پليدی يکی سازيد بلکه نام دين و خدا و پيغمبر است که برسوائی کشانيد. اين دشمنان اسلام نيستند که اسلام را تهی از معنا و مفهوم انسانی کنند. چه نيازيست. چنين هرگز کسی بهتر از فقهای حاکم نکند. اسلام را چنان ذليل و خوار ساخته ايد که نيش انسانی ناچيز در پی عظيم و پهناورش لرزه افکند. اين چه بنائيست فولادين و ابدی که بسخن ناخوشی احساس فروريزی در بنيانش نشيند. بسيارند آنان که اسلام را سبب فقر و عقب ماندگی و همسان تحجر, سکون , انحماد فکر, استبداد و خشونت پندارند. دشمن رشد و تکامل و پيشرفت دانند. ادعائی که بسادگی نتوان بر آن مهر مهمل و باطل زد. چرا که شاهد زنده حکومت فقاهت است. آيا ميتوان بدست آوردهای فقاهت نکريست وچيزی جز پسروی ديد؟ عمامه خويش بالا زنيد و قضاوت کنيد. آيا بجز ستم و سرکوب، جنگ و خونريزی و تخريب و ويرانی نهال ديگری هم نشانده ايد؟ آيا بجز قساوت و درنده خوئی و خشونت, بذر ديگری هم کاشته ايد؟ به تيغ و تازيانه مردم خاموش و تسليم ساخته و خاطر آسوده داشته که چرخ گردون پيوسته بر وقق مراد گردد. ذهی خيال باطل؟

گوش کن ای فقيه، عليرغم زيرکی و ذکاوت ذاتی ات، اين مردم را هنوز بجا نياورده ايد. مردم ايران از آن گونه اند که در لحظه تسليم جان بحان آفرين، ناگهان بپا خيزند. برگرده بار سنگين بسيار حمل کنند و نفسی باعتراض نکشند. باسارت تن دهند و تسليم و فرمانبردار شوند. به کم راضی و باميد نجات بانتظار نشينند. دست بسوی تقدير برند. سوزند و سازند، و روزگار بآه و ناله سپری کنند، گوئی نفس آخر را امروز و فرداست که برآرند. در اين لحظه استکه کار ساز شوند. بپا خيزند و بساط ظلم و ستم از بيخ و بن برکنند. تاکنون دو بار بپا خاسته اند، چه موجبی ست که باور کنيم برای بار سوم تکرار نشود. حرکت و جنب و جوش ناگهانی نکنند . بآينده ننگريسته و نيانديشند. اگرچه بيشتر درپی نظم و امنيتند تا جانسوز قانون و حق و حقوق انسانی. اگر چه علم استقلال و آزادی بدوش کشند, اما بقدرت تسليم و ستايشگر آن شوند. چرا که از تاريخ نياموزند. چه جای تعجب است. چگونه بياموزند تاريخی که در دست قدرت پيوسته سرکوب و تحريف شده است. بر آن باور بودند که تيره و تارتر از زمان شاه را هرگز زمانی نخواهد بود. بهمين دليل ممکن است که بآب و آتش زنند بآن تصور که ظلمت کنونی مطلق است و ماورا آن ظلمتی نيست. تکرار اين اشتباه است که آينده اين ملت را بخطر اندازد.

گوش کن ای فقيه. مصلحت اينست. از جايگاه شيطان پيش از آنکه دير شود, فرود آی. مردم ايران بزرگند و ببخشايند, اگر عذر گناه بفريب شيطان بخواهيد. خود را از صحنه سياست بيرون بکشيد. بمسند و منزلت روحانيت بازگرديد. مردم را به محبت و مهربانی با يکديگر و راستی و درستکاری فراخوانيد. از امر و نهی دست بشوئيد، بدعوت بپردازيد و از سر راه پيشرفت و ترقی کنار رويد. روحانی و نورانی شويد حيله و رياکاری بس کنيد. بيش از اين بجرم و جنايت دست خود آلوده و مهمتر از همه اسلام را بيش از اين بد نام نکنيد. از جايگاه شيطان فرود آی. گوش کن ای فقيه. اينست حرف روشنائی.

حکومت آیت اله ها و

2007-12-31T05:20:00.000-08:00

حکومت آیت اله ها

تفتیش عقاید

در کشور ما کم نیستند آنانی که امر بآنها مشتبه شده و در این پندار بسر میبرند که حکومت آیت اله ها و حجت الاسلامها مثل همه جوامع متمدن دنیا دارای قانون اساسی است و نهادهای قانونی هستند فرمانراوای نهائی برجامعه ی ایرانی. گویا فراموش کرده اند که حکومت آیت اله ها و حجت الاسلامها در اصل و در مرحله اول حکومتی است الهی. بدان معنا حق و حقوق اله ارجح است بر حق و حقوق همه موجودات و امرو امور دنیائی؛ که آیت اله ها و حجت الاسلام ها خود قانون اند و تبلور قراردادها و مقررات الهی.

آنچه این خوشباوران را وادار ساخته است که یکبار دیگر به ملت یاد آور شوند که حکومت دین نیز دارای قانونی است مدون و اصل و اساسی در آن بنا شده است که باید میزان و معیار قراردادهای اجتماعی قرار گیرد، فرا رسیدن فصل انتخابات مجلس شورای اسلامی است و نقش تعین کننده شورای نگهبان در انتخابات است و گزینش انتخاب شوندگان.

کیهان در یاداشت روز خود در چهار شنبه 21 آذر گزارش میدهد که :

دبير شوراي نگهبان (آیت اله جنتی) در همايش مسئولان دفاتر نظارتي شوراي نگهبان گفته است «در درجه نخست بايد كار ما رنگ خدايي و ديني داشته باشد و در همه اعمال او را در نظر بگيريم نه اين كه به كار خود تنها به عنوان يك شغل نگاه كنيم... اگر توانايي ها و صلاحيت هاي فردي براي تصدي يك مسئوليت احراز نشود، نمي توان او را براي تصدي يك مسئوليت تأييد كرد... برخي مدعي مي شوند اصل بر برائت افراد است مگر اينكه خلافش ثابت شود. طرح اين بحث پشتوانه حقوقي صحيحي ندارد.

جواد دلیری که گویا یکی از آن مدعیان است، در اعتماد ملی، گفتار دبیر شورای نگهبان، آیت اله جنتی را مورد نقد و بررسی قرارد داده و تحت عنوان چرا قانون اساسی را زیر سوال می بریم؟ به اصل 37 قانون اساسی رجوع می کند و میگوید که این اصل:
تصريح دارد:< اصل بر برائت است و هیچکس از نطر قانون مجرم شناخته نمی شود مگر اینگه جرم او در دادگاه صالح ثابت گردد.> این اصل قانون اسلاسی اما مبنای قانونگذاری و تقیین هم قرار گرفته است. از این رو ماده 197 آئین دادرسی مدنی و دیگر قوانین، خط مشی قضات و محاکم را در تعیین حکم در چار چوب اصل برائت متذکر میشود ( 20/9/1386).
آنچه نقد آقای دلیری را جالب و خواندنی میسازد آنست که وی در صدد آنست که بفردی این اساسی ترین اصل قانونی را یاد آورد شود که بعنوان تفسیرگر نهائی قانون اساسی و پاسدارمفاد آن در راس بالاترین نهاد قانونی، یعنی شورای نگهبان، نشسته است. اما ایرادی که در آن است، اینست که استدلال آقای دلیری در دفاع از قانونی ست که بیشتر در خدمت ظاهرسازی است تا یک قرارداد اساسی اجتماعی. آقای دلیری متوجه نیست که آیت اله جنتی حتی باین قانون که بوسیله همردیفان خود به تحریر درآمده است، اعتناعی ندارد. چرا که او نگران "رنگ کارها و اعمال" خود در برابر خداوند یکتا است. آقای آیت اله جنتی همانظور که خود متذکر میشود بمقام دبیرشورای نگهبان بعنوان یک شغل قانونی نگاه نمیکند، بلکه در آن مقام بوظایف الهی خود عمل میکند. بزعم او فرض برائت تا اثبات گناه "پشتوانه حقوقی صحیحی ندارد." چرا؟ سوالی ست که بی پاسخ میماند. اما میتوان حدس زد که آن بند قانون، خواست ذات الهی را در نظرنگرفته است. زیرا که خداوند همه بندگانش را مجرم فرض نموده مگر خلاف آن ثابت شود. بدون شک باید باین دلیل باشد که آقای جنتی معتقد شده است که نمیتوان به مفاد قانون اساسی برای تعیین صلاحیتها و توانائی و شایستگی آنها که قصد تصدی مسئولیت قانونگذاری را دارند، اتکا نمود و مسئولیتها را بر آن اساس بآنها واگذار نمود، بلکه صلاحیتها باید احراز شود. البته این بدان معنا نیست که قانون را نادیده بگیرد زیرا که او بی درنگ اضافه میکند که : ... البته ما بايد با درايت و آرامش و حفظ اخلاق و متانت و رعايت قانون بهانه هاي بيهوده به دست افراد ندهيم.» . ‌
ناگفته روشن است که آقای آیت اله پشیزی نه برای قانون اساسی قائل است و نه حق و حقوق گزینش و برگزیده شدن افراد ملت. سخنان و اعمال او نشانی ست بارز بر عدم اعتقاد وی به مشارکت و نقش تعین کننده اراده ملت د ر تعیین و تشخیص صلاحیت، شایستگی و توانائیهای نمایندگان مجلس است. روشن است که توصیه آقای آیت الیه جنتی به رعایت قانون با اجرای آن زمین تا آسمان را فاصله است. بگذریم از اینکه تنها در حکومت آیت اله ها است که مفسر مفاد قانون اساسی در لباس مجری آن نیز ظاهر میشود. نکته ای که آقای دلیری در نقد خود از آن غافل میماند. البته توصیه برعایت قانون نیز همانطور که خود دبیر شورای نگهبان اسلامی متذکر میشود بآن دلیل است که بی جهت بهانه بدست کسی نیفتد که دفاتر نظارتی شورای نگهبان را که درراس قانون شکنان جامعه قرار گرفته اند، متهم بقانون شکنی کنند. براستی نیز چه نیازیست باجرای قانون وقتی که آیت اله ها تردیدی درعادل بودن خود ندارند؟ در همان همایش دفاتر نظارتی وی یاد آور میشود که:
مردم ما مردم بسیار آگاهی هستند و همیشه طرفدار حق و عدالت بوده اند و اکربدانند کسی بر مبنای حق و عدالت کار میکند، نظرات او را قبول دارند. (ایسنا، 20/9/1386).
مهم آنست که او بر اساس حق و عدالت رفتار کند که خود بالاتر است از قانون. حق و عدالت چیزیست که مردم می پذیرند و براحتی نیز تشخیص میدهند. قانون آن چیزی نیست که در کتاب نوشته شده است. اگر عملی حق و عدالت را تامین کند آیا میتواند بر قانون ارجحیت نداشته باشد؟ وفتی که آیت اله ها که خود صادر کننده ی احکام الهی در رساله های توضیح المسائل خود هستند، چه نیازیست به قانون اساسی؟.
روشن است که سخن و بینش آقای آیت اله سخن و بینش فرمانراوائی است خود کام و خود سر که عقل و خرد و فرمان خود را ما ورا عقل و خرد بندگان تحت فرمانش و بالاتر از قانون میداند. او ملت ایران را بندگانی صغیر و نادان و سخت نیازمند قیومت میداند، ملتی فاقد توانائی که خوب و نیک را از بد و شر تمیز دهد. شاید که حق هم با آقای جنتی باشد چه اگر ملت ایران دارای چنین شایستگی بود، هرگز زیر یوغ فرماروائی آیت اله ها نمیرفت. ناگفته واضح است که او برای رقابتهای آزاد انتخاباتی که در طی آن صلاحیتها و یا عدم صلاحیتهای انتخاب شوندگان بدون دخالت قدرت و قدرتمداران، بظهور رسیده و تعیین شود، کوچکترین ارزشی قائل نیست .
دبیر شورای نگهبان، آیت اله جنتی همچون دیگر آیت اله ها، خود را فرمانروائی دانا و بینا می بیند وعادل و حق طلب. فرض او استوار است بر فرض خداوند اسلامی که همه خلافکار و بذهکارند، گناهکار و شرورند که باید صلاحیتها، توانائیهای و شایستگی خود را در پروسه ی دقیق تفحص و جستجو احراز کنند. اما آقای آیت اله مثل هر فرمانروای خودپسندی، در آن پندار است که میتواند حقیقت را لابلای الفاظ فریبنده پنهان سازد. چرا که آنچه را که او توصیف و توجیه میکند تفتیش نامیده میشود و خود نقش مفتش بزرگ را بازی میکند. آنچه احراز صلاحیتها، توانائیها و شایستگیها و یا بعبارت صحیح آن تفتیش را لازم و ضروری میسازد ، بنا بر قول آقای آیت اله ناشی از این واقعیت است که :
درهمه انتخابات افراد به دنبال دستیابی به مناصب و در نهایت دستیابی به قدرت هستند. برخی از این افرا دستیابی به مناصب را برای انجام خدمات شایسته تری می خواهند اما برخی هم بد دنبال مقاصدی هستند که قابل دفاع نیست (همانجا).
آیا میتوان باین مقاصد که باید شرانگیز و شیطنت بار و غیر قابل دفاع فرض شود با ابزار دیگری بجز ابزار تفتیش دست یافت؟ این تفتیش است که باید رنگ خدائی و دینی بخود گیرد و با رعایت قانون انجام شود. بنابراین آقای آیت اله را باید دبیر شورای مفتشین نامید و دفاتر نظارتی شورای نگهبان را سازمان عظیم و پر طول وطویل تفتیش عقاید تحت فرماندهی او تلقی نمود. تنها آن فردی که از پروسه تفتیش با موفقیت عبور کند صلاحیتهای لازم را احراز میکند و برای انتخاب شدن مورد تایید قرار میگیرد.
اگرآقای جواد دلیری نگران آنست که سخنان آقای آیت اله قانون اساسی را بزیر سوال میبرد و عملا از شناسائی نقش اصلی و اساسی آقای جنتی بمثابه فرمانده دستگاه عظیم تفتیش و یا دفاتر نظارتی شورای نگهبان که در سراسر جامعه پراکنده اند، غافل میماند، آقای محمد ایمانی در یاداشت روز کیهان تحت عنوان سوفیست های مدرن ناقدین سخنان آقای جنتی را سخت شماتت میکند و لزوم احراز صلاحیتها را مورد تایید قرار میدهد. و ی اظهار میدارد که اصل 37 قانون اساسی در ارتباط با حفظ و صیا نت حقوق ملت است و میخواهد جلوی محدود کردن غیرقانونی آزادیها حقوق شهروندان را بگیرد.
اما آنجا كه از حوزه حقوق فردي خارج و وارد عرصه اجتماعي و حقوق عمومي و حاكميتي و مديريتي مي شويم، چه عقل، چه شرع و چه قانون اساسي حكم به تفحص، دقت، بررسي و احراز صلاحيت ها و شايستگي ها مي كنند(کیهان، 21 آذرماه 1386).
اینجا نیز ناگفته روشن است که منظور اصلی آقای ایمانی از تفحص، دقت، بررسي و احراز صلاحيت ها و شايستگي ها، چیزی نمیتواند باشد جز تایید و نیاز به امر تفتیش زیر نظر مفتشین مبرز و کار آزموده. فقط در آنصورت است که میتوان محتویات ضمیر فرد را بیرون ریخت و بماهیت و مقاصد وی آگاه گردید. آیا میتوان کسی را بصرف ادعای تعهد و اعتقاد بقانون اساسی برگزید و از او انتظار داشت که با مسئولیت بامر قانونگذاری به پردازد؟ اینست که لازم بلکه ضروری است که از پیش بدانیم که انتخاب شوند چکاره است و چه پیشه و در مغز و روان او چه میگذرد و چه مقاصدی را دنبال میکند. چنانچه محتویات درون وی مورد تایید قرار گرفت آنگاه وی برای برگزیدن به ملت صغیر و نادان و کودن ارائه خواهد شد که از تایید شدگان یکی را بر گزینند. و ی برای بیشتر روشن ساختن مطلب نمونه هائی بسیار جالبی بدست میدهد:
به عنوان مثال عقل -چه در انسان متدين و چه در انسان ضعيف الايمان يا بي دين- روا نمي دارد كه انسان اصل را بر برائت بگذارد و جراحي ضروري بر پيكر خويش را به دست هركسي بسپارد كه چاقويي به دست دارد و ادعا مي كند جراح متخصص است! هيچ انسان عاقلي در احداث ساختمان به صرف اينكه كسي ادعا كند مهندس معمار است، به او اعتماد نمي كند و بدون احراز صلاحيت، كار را به وي نمي سپارد. هيچ پليسي به صرف اينكه راننده اي ادعا كند داراي «گواهينامه رانندگي» و «كارت خودرو» است، ادعاي او را نمي پذيرد الا اينكه مدارك مربوطه ارائه و ادعا اثبات شود. هيچ انساني در انتخاب همسر براي خود يا فرزندش اصل را بر برائت نمي گذارد بلكه بررسي مي كند، هم براي برائت و هم براي احراز شايستگي و... مي توان صدها نمونه از اين مثال ها را شمرد كه ثابت مي كند در حوزه اجتماعي و عمومي -در كنار احصاء و احراز و احترام به حقوق افراد- نمي توان در سپردن امور عمومي يا مربوط به منافع و امنيت ملي اصل را برائت گذاشت. آري كسي كه چاقو با خود دارد، درباره اينكه او قاتل است يا نه، اصل بر برائت اوست اما اگر گفته شود چون او چاقو دارد، پس اصل بر اين است كه او جراح متخصص است و بايد سرو دست و چشم و شكم افراد را به تيغ او سپرد، سفسطه و مغالطه اي مضحك خواهد بود. اينجا ديگر صحبت از «برائت» فرد از يك اتهام نيست بلكه موضوع «صلاحيت» وي براي امانتداري و انجام مسئوليت مطرح است و كوتاهي در آن، رواداري و مباح شمردن اجحاف و ستم است(کیهان، 21 آذرماه 1386).
این نگارنده بر آنست که بهتر از این هرگز نمیتوان ضرورت تفتیش را توجیه و توصیف نمود. وی بزبان ساده تری میکوید که بعقل و خرد جمع نمیتوان اعتماد داشت و نباید اجازه داد که آنها به تجربه بیاموزند که کیست شارلاتان و عوامفریب و کیست که صادق و درستکار. بدون تفتیش بوسیله دانایان و یا مفتشین نظام در عقاید آنان که قصد خدمت به مردم در سر دارند و خود را کاندید انتخاباتی میکنند، نظم و انضباط اجتماعی ممکن است از هم فرو بپاشد و نظام فرمانروائی و فرمانبری به یکباره واژگون گردد. این هراس و وحشت از فروپاشی سازمان قدرت و دین است که تفتیش عقاید را ضروری میسازد، وگرنه کمتر انسانی را میتوان یافت که فردی را که چون چاقو بدست گرفته است جراح فرض کند و از او انتظار داشته باشد که گرفتگی های رگهای قلب او را بگشاید. ویا آنکه بنای خانه خود را بدست کسی بسپارد که نقشه ساختمان بدست گرفته است. شاید آقای ایمانی نویسنده روزنامه کیهان و یا ارگان رسمی ولایت فقیه ملتی را در نطر دارد که هنوز باید احکام طهارت و نحاسات را در پای منبر آیت اله ها و حجت الاسلامها بباموزند. وگرنه آن چه انسانی ست که جراح را از قصاب تشخیص ندهد. نیز آقای ایمانی باید خاطر جمع داشته باشد که هیچ تحقیق و تفحصی لزوما درستی و صداقت شوهر آینده ی فرزندی را تضمین نخواهد کرد. بگذریم که آن دوران که فرزند مؤنث بنده ای فاقد عقل و خرد فرض میشد بسر آمده است. آری در حکومت دین در دوران مدرن تفتیش، احراز صلاحیت نامیده میشود. آنچه آقای ایمانی باید در خاطر بسپارد آنست که آنانکه از پروسه تفتیش با موفقیت عبور میکنند و از بالا مورد تایید قرار میگیرند هرگز از پائین تایید نخواهند شد و سزوار اعتماد و اطمینان ملت نخواهند بود. این است حرف روشنائی.

گفتیم باز هم میگوئیم

2007-12-30T06:42:00.000-08:00

گفتیم بازهم میگوئیم

گفتیم بازهم میگوئیم. میگوئیم و هرچه در دلمان هست میگوئیم. چه جای رودربایستی ست؟ چه جای ملاخظه است و دم فروبستن؟ اگر میگوئیم و میگوئیم که بازهم میگوئیم وصد بار دیگر هم میگوئیم ، بآن دلیل است که تو هم بگوئی، که او بگوید، آنها نیز بگویند. اگر نگوئیم چگونه بدانیم کیستیم و چیستیم؟ چکونه بدانیم چیزی مشترک در دل و یا چیزی در تضاد باهم داریم؟

درست است که هرچه دیروز گفتیم آزادی،ا ستقلال، عدالت اجتماعی، امروزدینداران حرفه ای، آیت اله و حجت الاسلامها میگویند، آنهم باچه غروری که الهی است و آسمانی. تنها آنها این حق را داردند که بگویند. چون نه تنها تیغ و تازیانه بدست دارند، بلکه از پیش خداوند آمده اند و مجهز بکلام الهی. آیا این کافی نیست که دم فروبندی، شک و تردید کنی و دیگر نگوئی؟ اگر گوئی با ملاحظه، رودربایستی و با احتیاط بگوئی؟ وآنچه در دل داری نگوئی، عصیان و طغیان و اعتراض نکنی. چون گوئی اگر اعتراض کنی اخطار جنگ بخداوند داده ای. نه تنها نپرسی، بلکه منع پرسیدن کنی، که این چه آزادی، چه استقلال و چه عداالت اجتماعی خدا دادیست؟ چرا که با این پرسش، گوئی نفی کنی هرچه خدائیست، هرچه مقدس است و الهی..

پس باید زبان را بپائی و جانب حزم وا حتیاط محکم نگاهداری. البته درست در زمانیکه باید بشوری و ویرانسازی، آنچه دیندارن حرفه ای نامند " آزادی و استقلال و جمهوری اسلامی"، یعنی تسلیم و اطاعت، بندگی و فرمانبرداری: باید گوئی و کنی آنچه ولی فقیه بزبان راند. باید اندیشه کنی هر آنچه او اندیشه کند. بمیدان جنگت فرستد، باید اطاعت کنی، فرمان خون ریزی دهد، باید اطاعت کنی. جنک را متوقف، صلح را اعلام دارد، باید اطاعت کنی، انرژی هسته ای را علم کند، باید اطاعت کنی. حجاب بر سرت کشد، دهانت را گشاید واستشمام کند، در هر زمان ومکانی که خواهد بآشیانه ات هجوم آورد، بهزار و یک بهانه از جمله ابزار الکترونیک و ماهواره ای، باید اطاعت کنی. اگر گوئی، بنفی و نقد، تهمت است و ا فترا، تنبیه است و مجازات، آنگاه اعتراف و پشیمانی. آزاد هستی، اما مجرم، پس تازیانه برپشتت زند، باید اطاعت کنی. ماجرا جوئی کند، شاخ و شاه کشد و جهان را تهدید به نابودی کند، ملک و ثروت ملت بباد دهد، بگدائی و تنگدستی وادارت سازد، باید اطاعت کنی.

برطبق فرمانش باید این خوری و آن نوشی و آن پوشی، باید این، نباید آن کنی. چرا که اگر سرپیچی کنی، در این دنیا سرخود بر چوبه دار و در آن سرای دیگر جان دچار آتش سوزان جهنم کنی. هرچه تو گوئی از آزادی، از استقلال و از عدالت اجتماعی ، فحشا است و فساد، خیانت است و خود فروشی، ستم است و ستمگری. برعکس هرچه ولی فقیه گوید، پاک است و مطهر، سعادت دنیویست و در آخرت اجر است و رستگاری.

اما این تهمت و افتر نچسبد بروشنایی. چه زبونی، تسلیم و اطاعت نیست خصلت روشنایی. بی پرواتر از همیشه درقلب تاریکی به پیش میرود روشنایی. کیست این ولی فقیه، این بارگاه فقاهت؟ این قدرت لایتناهی، این حرفه زائد، این قشر انگل، این زالوان خونخوار اجتماعی؟ کیست که سیلی زند و تحقیر کند وبدار آویزد هموطن را؟ کیست مکار و حیله گر ، عوام فریب و زاهد و دین فروش؟ کیست عامل پس روی، تحجر و خرافات و موهوم پرستی؟ کیست جز ولی فقیه و فقها،آیت اله ها و حجت الاسلامها، دینداران حرفه ای و باصطلاح انقلابی. بنام دین و خداست که دست بخون صدها هزار هموطن آغشته و در دل مردم رعب و وحشت و نیز تخم کینه و نفرت کاشته اند. بنام دین و خدا است که خاک وطن به توبره کشیده آسمانش تیره و تارساخته اند. اینست حرف روشنایی. حرفی که چون شلاق بر پیکر فقیه و فققاهت فرود آید و در چشمانشان آذرخش افشاند. بر پیکر این زالوی خونخوار شلاق خود فرود آور. بگو تا او هم بگوید و تا آنها نیز بگویند. از قدرت حرف غافل مباش. این اسلحه آتشین بردار و کاخ فقاهت ویران ساز. درست. کارزاریست نا عادلانه و پیکاری نابرابر. اما پیروزی با حرف روشنایی ست، یعنی با اندیشه آزاد سازی اجتماعی. چون پا در میاورد و میرود، اینجا، آنجا، همه جا میرود چهره دژخیم آشکار و درغگویان یاوه سرا را رسوا سازد. بکاخ جماران هم میرود،بکاخ ریاست جمهوری و نیز حجره و حوزه ها. لرزه بر پیکر فقها و دینداران حرفه ای افکند. چون میگوئیم، باز هم میگوئیم و صد بار دیگر هم میگوئیم. چه جای رودر بایستی ست؟ این دوران، دوران دیگر است، دوران همبستگی است و آگاهی از فاصله های دور از این سر تا آن سر دنیا، نه دوران اسطوره سازی رسالت و امامت تا روز نهائی . اینست حرف روشنایی.

ازحجره تا کاخ نشینی و فرمانروائی

2007-12-19T05:51:00.000-08:00

از حوزه و حجره تا

کاخ نشینی و

فرمانروائی

امروز فرمانروایان سرزمین ایران دینداران حرفه ای، فقها، آیت اله ها، حجت الاسلام ها، امام جمعه ها و طلاب حوزه های علیمه هستند که در کنار آموزش دین، تعلیم فرمانروایی نیز می بینند. نه هر گز در کاخها مجلل دیده میشوند، و نه در جشن و سرور و شب نشینیها و نه بسلامتی یکدیگر می و باده نوش جان میکنند. نمیتوان گفت که آنها یکدیگر را بصرف شام ویا نهار و یا صبحانه دعوت نکنند. اما خبرش هرگز به بیرون درز نمیکند. طعام آنها نه چلوخورش است نه بره بریانی. یا پنیرمانده را با تیکه نانی بیات میل کنند و یا شکم را بطور کلی از طعام تهی نگه دارند که در آن نور معرفت ببینند. این ریاضت و تحمل سختی، محروم ساختن خود از لذایذ دنیویست که طلبه ها را برای حکمرانی آماده میسازد که از این موضوع تا قبل از انقلاب نا آگاه بودند.

فرمانروایان امروز نه کلاه خود بسر دارند و نه زره به تن. پوشاکی دارند ساده و بی ریا، عمامه ای است و عبایی و قبائی. در آن نه برحستگی اندام را مشاهده کنی و نه پیچ و خم جسمانی. اگر چه بمصرف رساند چندین قواره پارچه برای یک عبا و قبای سرتاسری. اما مجبور نیستند که البسه خود را به بوتیکهای معروف پاریس و میلان سفارش دهند. استاد خیاطی در دکانی محقرهم میتواند عبا و قبا وعمامه را بر سر هم کند. عبا و قبا و عمامه را باید یک لباس سنتی و بومی دانست. امامان و پیامبران که کت و شلوار و کراوات بتن نمیکردند. کت و شلورار و کراوات ساخت انگلیسی هاست و ریشه استعماری دارد. بپا دارند نعلین و دمپائی، نه کفشهای براق با چرمهای ورنی و آنچنانی. بعبارت دیگر، آنها سرتا پا هستند نشانی از سادگی و بی آلایشی.

محاسن این فرمانروایان، مردان زاهد و عابد، مطهر و پاکیزه بنطر رسد ومقدس و آسمانی. ریش مرتب و منظم دارند و پیشانی های پینه بسته شان حکایت کنند از سجده های طولانی و میزان تسلیم به اراده الهی. هرگز نه در اندیشه زیبا ساختن چهره خویش اند و نه در آئینه بنگرند شمایل خود را. با اینکه دارای چشمهایی هستند پاک و پاکیزه و نافذ، به هیچ چیز خیر ه نشوند و یا حتی نیم نگاهی هم نیاندازند به چیزی و یا اندام غریبه ای بمنظور شناسائی. هیچ چیز نیست که نظرشان را بخود جلب کند. بویژه از نگریستن در چهره زن پرهیز کنند، حتی از نگریستن به همسر خویش خود داری جویند. بزیر مینگرند مبادا که در بالا چشمشان به چیزی افتاد گنه آلود و وسوسه انگیز.

زن در زندگی آنها جایی ندارد. هرگز آنها را در کنار زنانشان مشاهده نکنی. عاشق نشوند و بزنانشان هرگز عشق نورزند. آنها عاشق خدا هستند و بخداوند عشق میورزند. دل به پیامبران داده اند و امامان. با زنانشان همآغوشی کنند اما در راه رضای خدا و تولید نسل و با چشمان بسته، نه بهره از لذت و فرونشاندن غرایز سرکش و لجام گسیخته(شهوت). آنها پیوسته در جنگ و ستیز هستند با غرایز و امیال درونی. گریزانند از خواهشها و تمناهای نفسانی.

از شنیدن نوا و الحان دلنشین موسیقی پرهیز کنند. از صدای ساز وضرب، پایکوبی و طرب و شادی بیزارند. آلات موسیقی در نزد ایشان آلات بی خبری ست. آیا تاکنون شنیده اید که طلبه ای تار و یا سه تاری را در گوشه حجره خود در حوزه ایکه تحصیل علم الهی کند، نگاهدارد و یا به زخمه های دل انگیز آن گوش فرا دهد؟ تا حالا آیا شنیده اید آوای دلنشین اکبر گلپایکانی و یا شجریان و محمد اصفهانی. نمیگوئیم حمیرا و هایده و مهستی، از بلندگوها و گلدسته های مساجد و اماکن دینی؟ که آنها جهنمی هستند وشنوندگانشان دوزخی.آیا هرگز آوایی بجز آوای پند و اندارز، تسلیم و اطاعت بگوش رسیده است از آن گلدسته های سر بآسمان کشیده؟ از دنیای خواب و رویا که بیرون آیی در صبح سحرگاهی در گوشت فریاد کشد برخیز، طهارت و وضو گیر، غسل جنابت لازم است اگر شب پیش دچار انزال شده و یا با همسر خویش همآغوشی کرده باشی. سپس فرمان دهد برزمین افکن خود را در برابر خدا و سجده نموده و بندگی بجا آوری پیش از آنکه زندگی آغاز کنی؟ در نیمه ی روز، یعنی آنزمان که درون تهی، تحت فشارت گذارد و اصرار که رضا خواهد و سیرائی، بار دیگر بگوشت رسد، فریاد و نهی اذان از آن بلندیهای گلدسته که مبادا یاد خدا و ابراز بندگی در برابرش را از ذهنت بزدائی، امر کند بشتاب بسویش که اول باید که او را بستائی و حمد گویی اگر خواهی که از خشمش در امان باشی. غروب آفتاب نیزبار دیگر فرمان جار کسیده شود و بگوش زندگان رسد از گلدسته های مساجد. فرمانروایان امروز فقط از تریبونهای قدرت و منصب فرمان صادر نمیکنند بلکه از گلدسته ها نیز ترا باطاعت و فرمانبرداری و حفظ و نظم و انظباط دینی فرا خوانند.

با اینکه هم اکنون در اطراف و اکناف جامعه حضور دارند، دینداران حرفه ای. اما هرگز در کنسرتهای موسیقی شرکت نجویند و تولیدکنندگان موزیک را مورد لطف و عطوفت فقاهتی قرارندهند. البته که دوست داشتند که این ابزار(موسیقی) لهو و لعب و بی خبری و بی بند و باری وجود نداشت. چه باید کرد که کمی دیر بفرمانروایی رسیدند. از استخراج موسیقی از زندگی مردم و از احساسات و عواطفشان و حرام و ممنوع ساختن آن کمی دوراندیشی از خود نشان داده و جانب مصلحت را برگزیدند و بزیست زیرمینی آن رضا دادند. وقتی از حجره ها و درون حوزه بیرون خزیدند و کاخ نشین شدند از سر ضرورت پذیرفتند که در این مورد استعمار، فرهنگ ملکوتی را عمیقا آلوده کرد است و در مان آن بزمان طولانی تری نیازمند است. بی انصافی ست اگر بگویی که دینداران حرفه ای از نوای دلنشین موسیقی لذت نبرند و کیف بآنها دست ندهد. آنها از شیندن قرات قرآن بوجد و سرور در آیند و گاهی از خود نیزمهارتی بسزا بمنصه ظهور رسانند هنگام روضه عاشورا و مرثیه خوانی. از بازیگری و نمایش، تعزیه خوانی و پرده داری را مجاز دانند وگرنه آنها نیز چیزی نیستند مگر انحراف از راه مستقیم و یزدان پرستی.

فرمانروایان همه عالمند ، فقیه اند و مجتهد، دارای معرفت الهی. یا نشان خداوند شوند و آیت اله، ویا نماد دین شوند و حجت الاسلام. علم الهی را در حوزه های علمیه در شهرهای مقدس قم و مشهد و اصفهان و شیراز و بسیاری از شهرهای کوچکتر میآموزند. زمانیکه در حوزه ها و حجره ها میزیستند، از سهم امام و درآمدهای املاک موقوفه، اعانه و صدقه بازاریان حلال مال، ارتزاق میکردند و به بخور و نمیری راضی بودند. باین دلیل استقلالی داشتند نسبی. خیلی محتاج دریوزگی قدرت نبودند. بودند بسیاری که وابسته بقدرت بودند بی آنکه نام و چهره خود پنهان کنند. دینداران حرفه ای چون خود را غرق مینمودند در آموزش رمز و رموز کلام و احکام الهی، احادیت نبوت و روایات امامت، معاف بودند از خدمات بیگاری و اجباری در ارتش شاهنشاهی، از گرفتن شغل و اشتغال بکارهای تولیدی.

حرفه دینداری آغاز میشد با طلبه شدن و طلبه گری. اگر هوش و ذکاوت داشتی در گرافه گویی و مبالغه در "ب" و" حمزه" در ترکیب اسم الهی، در ماهیت رحمان رحیم و رب العالمین ؛ در تفسیرو تاویل خود چیزی را بقدرت و تدبیر خدا نسبت میدادی، که هرگز وجود نداشته است ، و غرق میساختی خود را در عمق کلام الهی و حقایق نهانی و تمام ناشدنی از آن استخراج میکردی ،به قله اجتهاد سعود و نور و درونمایه خدائی را در خود نمایان میساختی. به طلبه های جوانتر درس تقلید وتبعیت میآموختی و تسلیم اطاعت، که شرط لازم و ضروریست در کسب علم الهی.

روشن است که این حوزه ها و مکتب خانه ها، نه مکان پرس وجو است و کنکاش و چند و چون و چرا و کنجکاوی. مثلا نتوانی انگشت ابهام و حیرانی بر لب گذاری و سوال بر انگیزی بر سر درس مجتهد که براستی این چه خدائی ست که بسیاری از صفات و خلق و خویش همچون خلق و خوی انسانی ست. در حالیلکه رحیم است و مهربان پر از خشم است و خشونت. مثل بشر که گناهکاران و فاسقان را دستگیر میکند و ببند و زنجیر میکشد و بدار مجازات میآویزد. مگر نه اینکه ذات نقصان ناپذیرش ، چنان شاهان باستانی نیز چنین بلکه هولناکتر کند. بسوزاندت در آتش دوزخ نه یکبار بلکه هزاران هزار بار تا ابد،اگر از احکام و اوامر او تمرد و سرپیچی کرده باشی. یعنی اگر از آری گویی و سائیدن پیشانی خود بر خاک پایش گریخته و بخواهشها و تمناهای نفس خویش گوش فراد داده باشی. آیا این خدا پرستی ست ویا خود پرستی، سوالی نیست که خطور کند از ذهن طلبه زیرا که او آموخته است فن آوری در حرفه ی تقلید و تبعیت. نتواند بپرسد از مرجعش که خدا را چه به جباری و انتقام جویی؟ مگر نه اینکه این انسان است که جباری کند و انتقام جوید وبخون کشد، کشنده را، خدااما چرا چنین کند.؟ حوزه ها یا مکاتب الهی هرگز نبوده است جایگاه بداعت و نو اندیشی. بلکه نهادی ست حافظ و نگهبان راه و روش باستانی. زمانیکه حوزه ها به سهم امام و صدقه و اعانه وابسته بودند، حساب و کتابی از در آمدها و جود نداشت. مجتهدین نقدی دریافت میکردند و و زیرتشک نگاهداری میکردند و بشکل نقدی بمصرف نگاهداری حوزه ها ، پذیرش طلبه های جدید و تهیه معاش آنها میرساندند. بنابراین میتوان گفت که حوزه های علمیه آرامگاه سخن و گفتار در باره انسان است و وجود و هستی و نیستی او. در جستجو شناخت خداوند است که طلبه در حوزه گام می نهد، نه انسان و جهانی که انسان ساخته است. طلبه میآموزد و بشناسایی آن می پردازد که هست و وجود دارد، که چیزی نیست بجر خدا که همه چیز باسم او آغاز میشود و با نام او پایان مییابد. اول و اخر، هستی و نیستی خدا است. خدا است که همه چیز است و بشر هیچ است و نیست، در حوزه های علمیه فقاهتی.

از این حوزه ها و حجره هاست که فرمانروایان امروز بال و پر گرفته و سراسر جامعه را بقلمرو خصوصی خود تبدیل ساخته اند. هیچ نهاد و موسسه ای نیست که تحت سیطره وسلطه دینداران حرفه ای نباشند. بر راس جامعه، دیندار عظیم، ولایت فقیه قرار دارد. ولایت فقیه از حجره بکاخ نقل مکان داده است، کلام الهی را بر یکدست برافراشته و در دست دیگر ابزار قهر و قدرت و خشونت را پنهان ساخته است. او ققط قتوا و احکام الهی صادر نمیکند بلکه فرمان کشتار و اعدام و مجازات نیز میدهد. در تاریخ ایران کمتر شاه خودکامه ای همچون ولایت فقیه وجود داشته است. چون او بنام خدا و جانشین امام است که مجاز است هرفرمانی صادر کند از عزل و نصب مامورین گرفته تا مجازات و اعدام. فرمان او قانون است. بعبارت دیگر او تبلور قانون است و قهر و قدرت. شورای نگهبان و یا شورای فقاهت هم نهاد های قانونی را در تحت کنترل دارد و هم نهاد های اجرائی. هم انتخاب شونده را برگزییند و هم بر انتخابات نظارت دارند. هر فرد منتخبی باید که به تایید شورای فقها رسیده باشد. آنها میتوانند به پیشینه و سلوک و بینش و دینداری او به تفحص و جستجو به پردازند. این است که تمام آنها که شورای فقهای نگهبان بر میگزینند به حجت الاسلام بیشتر شباهت دارند تا یک مدیر نهاد بروکراتیک اداری، مثل آقای رئیس جمهور و یا سردار پلیس تهران آقای رادن. ولی فقیه شخصا نیروهای انتظامی و امنیتی ، اطلاعاتی، جاسوسی و بسجی را در کنترل خود دارد. نماینده هایش در تمام این نیروها حضور داردند. کلیه منابع طبیعی وثروت ملی، همچنین درآمد هنگفت حاصل از فروش نفت و گاز در انحصار و مالکیت ولی فقیه و کارگزاران او قرار دارد. بدلخواه خود هزینه کنند بی آنکه مجبور بحسابدهی باشند. امام های جمعه که شهرها و شهرستانها، بخشها وقصبه ها و روستاهای کشور را تحت نظارت و کنترل خود قرار دارند، همه برگزیده ولایت هستند. نمایندگان ولایت فقیه نه تنها در نیروهای انتظامی و امنیتی و اداری حضور دارند بلکه نیروهای تولید صنعتی و فرهنگی نیز بفرمان آنان بگردش در میآید. آنها نه تنها مالک بر کارخانه ها هستند بلکه نهاد های فرهنگی و علمی را تحت اختیار خود دارند. از دانشگاهها گرفته تا دبستا و دبیرستانها، از نشر کتاب و روزنامه گرفته تافیلم و تاتر و موسیقی. رادیو و تلویزیون البته که ملک خصوصی دینداران حرفه ایست. که بکار گیرند در پرورش بندگی در برابر خداوند و اخلاق جهاد و شهید پروری.

آری حجره نشینان حوزه ها، آیت اله ها، حجت الاسلامها، امام جمعه ها و طلبه ها و یا دیندار ان حرفه ای، هستند فرمانراویان امروز جامعه ایرانی. این نهاد ها نیستند دیگر آن نهاد ی پیشین باستانی، مرکز آموزش و پرورش علم و علوم الهی. این نهاد ها برهبری ولایت فقیه تبدیل شده اند بمقر فرمانروائی. اگر پیش ازاین سلطه بر ذهن و آگاهی و هویت و فرهنگ ایرانی انداخته بودند، امروز نگهبان نظم و انظباط اجتماعی اند. آنها هم قانون اند و هم ابزار قهر و قدرت و خشونت. آن اند که دادگاه های عدالت را در اختیار تام دارند، خطاکاران را محاکمه کنند و شلاق زنند و بدار مجازات آویزان کنند. دینداران حرفه ای دیگر بسهم امام و صدقه و اعانه نیاز مند نیستند. چرا که خود توزیع کننده رزق و روزی اند. درست است که نهاد های ساخته دست غرب مثل قانون اساسی و قوای سه کانه و نهاد های وزارتخانه ها مسئولیت داره کشور را باختیار دارند. اما همه آنها از انجام وظایف خود باز ایستند اگر بوظایف خداپرستی خود بی توجهی کنند و از اجرای احکام الهی لحظه ای غفلت ورزند. نظام ولایت ففیه نظام دفاع از حق و حقوق الهی است. نظامی ست مسئول به پروردگار و برقراری حکم و امرو امیال او. بنابر این فرمانروایان ساکن کاخها، صاحبان قهر وقدرت و خشونت ریشه در خوزه و حجره و مسجد دارند و هنوز از هما ن مکان است که فرماندهی میکنند. اینست حرف روشنایی.

ازدواج موقت

2007-12-16T05:32:00.000-08:00

"ازدواج موقت:"

جنگ و ستیز دین با غرایز انسانی

از زمانیکه " ازدواج موقت " بعنوان یک راهکار اسلامی در پاسخگوئی به نیازها و غرایز جوانان از جانب وزیر کشور، حجت الاسلام پور محمدی مطرح گردیده است، منتقدین و متخصصین در باره سود و زیان و ایرادات اجرائی اش به بحث پرداخته اند و بعضی آنرا غیر عقلانی و نا عالانه و تقویت و تحکیم سلطه مرد بر زن دانسته اند. اینجا قصد آن نداریم که به تکرار آن ایرادها و نقادی ها بپردازیم. بلکه غرض آنست که نشان دهیم که طرح مسئله نیازها و غرایز جوانان و راهکار آن ازدواج موقت بر چه بنیش و نگرشی بنیان گذاشته شده است. پس از این بررسی است که میتوان دشمنی و ستیز دین را با غرایز طبیعی انسان بوضوح بیشتری مشاهده نمود.

وقتی دین همخوابه قدرت میشود، جامعه ضرورتا روی به زمانها دور و گذشته می کند. گذشته میشود چراغ رهنمای حال و آینده. احکام دین را در حل مشکلات در دورانی که "مابعد مدرن " نامیده شده است، بکار گرفته که مستقل از زمان و مکان است وجاری در هر"عصر و مصری" یعنی احکامی که مطلق اند و تغییر ناپذیر. بدون تردید حکومت دین تن به ضرورتهای مادی دینای مدرن میدهد و بالاجبار با دینای مدرن بلحاظ مادی خود را تطابق میدهد. چرا که حکومت هم به طیاره محتاج است هم به بمب و تانک و موشک، هم به کامپیوتر و صنعت و تکنولوژی. حکومت دین در استفاده از ابزار و آلات مدرن هیچ شک و تردیدی بخود راه نمیدهد. اما وقتی به افراد بشر و حق و حقوق و آزادیهای انسان میرسد بدوران بدوی باز میگردد و بانسان همچون یک بنده فرمانبر و یا کودک گناهکاری می نگرد که باید پیوسته طلب مغفرت کند و "براه مستقیم" از بیرون هدایت شود. در بینش امامپرستان، بشر نیازی به اندیشه و بدعت ندارد، در این زمینه نمیتواند با علم الهی رقابت کند. دین همه نیازهای بشر را شناخته و بآن پاسخ گفته است. طبق گزارش شرق، حجت الاسلام پور محمدی، وزیر کشور

در نخستين همايش هم انديشي حجاب، مسووليت ها و اختيارات دولت اسلامي، ترويج ازدواج موقت را يکي از راه هاي رفع مشکل اجتماعي جوانان در زمينه ازدواج دانست و گفت؛ اسلام، دين جامع و کاملي است و براي تمامي رفتارها و نيازها راهکار دارد که ازدواج موقت، يکي از راهکارهاي پاسخگويي به نياز جوانان است. به گزارش فارس وزير کشور گفت؛ ما نبايد از ترويج ازدواج موقت جوانان در جامعه که حکم خدا است، پروا داشته باشيم و اين مساله بايد با جسارت در کشور ترويج شود

در همان همایش وزیر کشور با تعجب می گوید: مگر امکان دارد که اسلام نسبت به جوان 15 ساله اي که خداوند شهوت را در وجود او قرار داده، بي تفاوت باشد؟

چرا چنین امکانی نمیتواند وجود داشته باشد؟ پاسخ آن روشن است: "دین اسلام جامع و کامل" است. آنچه را که بجوئی، در اسلام خواهی یافت. هرچه بشر میداند و آنچه که نمیداند اسلام میداند. اگر اسلام از دردی که جوان 15 ساله از آن رنج میبرد، غافل نمانده است و نسخه درمانش را (ازدواج موقت) در بیش از یکهزو چهارصد سال پیش نیز ارائه داده است، پس بدان که اسلام نه تنها به بود و نبود و هستی و نیستی آگاهی دارد بلکه برای بودن و زیستن احکام نهائی صادر کرده است از جمله حکم " ازدواج موقت". بنا بقول آقای حجت الاسلام پور محمدی، "این امر خدا است و از اجرای امر خدا نباید که پروا داشت".

چنین بنطر رسد که امروز نیازها و غرایز طبیعی انسانها از جمله لذت جوئی جوانان حکومت دین را سخت هراسان ساخته است. هیچ چیز همچون غرایز طبیعی انسان، دین را آشفته و مظطرب نمیسازد. آنجا که غرایز طبیعی انسان حضور دارد، دین ضعیف است و فروتن، با پند و اندرز، موعظه و خطابه سعی کند در وجود باوردار رخنه کند و از آن طریق غرایزیش را نفی و یا تابع احکام دینی سازد. به این البته دین مجبور نیست که اکتفا کند وقتی در مسند قهر و قدرت نشیند. دار مجازات را برپا و نظام تسلیم و اطاعت را برقرار سازد که غرایز طبیعی انسان را در کنترل خود در آرد. بعبارت دیگر، جنگ و ستیز دین با غرایز انسانی، در نهاد دین نهفته است. رسالت دین بر اساس نفی و کنترل غرایز انسانی قرار گرفته است. دین انسان را از لذت جوئی برحذر میدارد. حتی هدف آمیزشهای جنسی باید تولید مثل باشد نه در سوی ارضای شهوت. چه اگر انسان گوش بفرمان غرایزش فرا دهد، از دین و انضباط دینی میگریزد. یا بعکس اگر دین باوری، باید که نیا زهای غریزی خود را یا نفی نموده و یا مطیع و فرمانبردار دین سازی. بعنوان مثال لذت جوئی و شادی وطرب، رقص و پایکوبی، نمایش زیبائیها، ابراز عشق و مهربانی، هرگونه تماسی بین زن و مرد، مذموم و قبیح است در دین امام برستان. بهمن دلیل به محض ظهور بر مسند قدرت دین تیغ و تازیانه برکشید که غرایز طبیعی انسان را تحت کنترل و سلطه خود در آورد.

بی درنگ حجاب را اجباری ساخت که مبادا موی سر زن و یا عریانی قوزک پایش و یا برجستگی اندامش، احساسات مرد را تحریک و بر انگیخته کند. حجاب را برقرار ساخت و ارتباط بین زن و مرد را جرم شناخت. در همه ی اماکن عمومی مرد و زن را از یکدیگر جدا نمود. در واقع یکی از ستونهای حکومت دین بر جدائی زن از مرد بنیان گذارده شده است. آنچه این جدائی را ضروری سازد نیاز دین به انقیاد کشیدن غرایز طبیعی انسانی ست. از اینرو دین در بدو جلوس بر مسند قدرت، غیرتمداران دیندار، فاحشه خانه های رسمی را بآتش کشیدند، بآن امید که غریزه جنسی را نفی و آنرا تابع احکام و انضباط دینی سازند. مصرف و تولید الکل یکی از جرائم کبیره گردید در آن تصور که غریزه خوش زیستی را در زندگی منهدم کنند. بطور خلاصه هرنوع فعالیتی که به نحوی در ارتباط با ارضای غرایز طبیعی انسان قرار میگرفت یا محدود گردید و یا از بیخ و بن برکنده شد. بساط موسیقی پاپ برچیده شد و تنوع و خلاقیت در آن محدود گردید. صدای زن برای همیشه خاموش گردید. چرا که صدای زن برخلاف صدای مرد، احساسات و عواطف را تحت تاثیر قرار میدهد. در تاتر و سینما قواعد و مقررات جدید بوجود آورد، و وزارتی بنام وزارت " ارشاد" بنا گذشت و نهادهائی همچون" نهی ازمنکر و امر بمعروف" را در سطح جامعه فعال ساخت. کاباره ها، مشروب فرشیها و رستورانها را تعصیل نمود. بعبارت دیگر،. دین وقتی استوار و پابر جاست که بتواند غرایز انسانی را در کنترل خود گرفته و آنرا در جهت سود خویش شکل و صورت بخشد.

کنترل غریزه انسانی است که حجت الالسلام را بر آن داشته است که درب صندوق جادوئی اسلام را بگشاید و راهکار پاسخگوئی به نیازجنسی انسان را بیرون کشد. او نمیگوید که اسلام انضباط میخواهد و دوست دارد بر همه شئون زندگی انسانی سلطه افکنده و او را تابع و فرمانبردار و مطیع سازد. که در پی آنست که ارضای شهوت جوان را تابع احکام الهی و آداب ازدواج موقت کند. ازدواج موقت برای وزیر کشور وسیله ای موثر است برای رام و مهار نمودن غرایز سرکش جوانان، وسیله ایکه شور و عصیان را در جوان با لحظه ای همآغوشی فرومی نشاند و جوانانی مفید، مطیع و سربزیر بوجود آورد. انیستکه ازدواج موقت در اصل یک راهکار امنیتی و سیاسی است. اطفای شهوت جوانان، بآرامش و ثبات میانجامد.

آقای حجت الاسلام بعید بنظر میرسد که آماده پذیرائی این واقعیت باشد که حکومت دین در اجرای برنامه کنترل غرایز طبیعی انسانی شکست خورده است. شک و تردیدی نیست که مردم به انضباط حجاب و مقررات جدائی زن از مرد و یا امتناع از مصرف نوشابه های الکلی تن دهند. اما ازپاسخگوئی بغریزه لذت جوئی هرگز باز نایستاده اند. آموخته اند که هر فعالیتی که حکومت دین قبیح و جرم شناخته است، ینهان ساخته و در خفا از آن بهره گیرند. حجابها، دوراز چشم قدرت بر گرفته شده و زیبائیهای تحسین آفرین بنمایش گزارده ومرزهای حرامی و حلالی در هم ریخته میشود. دخترها و پسرها از روزنه هم که شده است یکدیگر را زیر نظر دارند و با یکدیگر روابط صمیمانه برقرار میکنند. مجالس شادی و طرب برقرار میشود بدون رعایت انضباط حجاب و جدائی زن از مرد. مشروبات الکلی هم تولید میشود و هم از خارج وارد میشود و هم بفراوانی مصرف میشود. در اینجا میتوان بجرات گفت که آنکه تحت حکومت دین میزیید دارای یک زیست دوگانه است. در بیرون تن بانضباط دهد نقش فرمانبرداری را بسهولت اجرا کند و در پنهان به ارضای غرایز طبیعی و انسانی خود میپردازد.

بیانات حجت الاسلام بلحاظ دیگری هم دارای اهمیت است و آنهم نگرشی ست که به آن جوان 15 ساله دارد. از آن جوان بگونه ای یاد میکند که هم اکنون در آتش شهوت در حال سوختن است، که هرچه زودتر باید خاموش گردد و گرنه " تخلفات و تبعات " بزرگتری را سبب گردد. این نگاه محدود و خشک بانسان است که در اینجا مورد نظر است. حجت الاسلام این جوان را یک انسان ساده و یک وجهی می بیند. نه انسانی با انگیزه و اندیشه های پیچیده و غامض. و یا انسانی با شعور و آگاهی بعقل و درایتی که غرایز لذت جوی خود را همساز و هم آهنگ سازد با واقعیت و شرایط بیرونی. با این انسان، یعنی انسانی که خود برگزیند و خود ارزش آفریند، آقای حجت الاسلام، وزیرکشور بیگانه است. این غریزه جنسی نیست که جوان 15 ساله از آن رنج میبرد، بلکه از خواری و حقارتی رنج میبرد که نتیجه نفی حق گزینش اوست بعنوان یک انسان آزاد.

آقای وزیرکشور این محرومیت از حق گزینش است که جوان را رنج میدهد. شما ارتباط و آمیزش، معاشرت و دوستی بین دختر و پسر را یک جرم شناخته اید. نیاز باین رابطه انسانی و طبیعی ست. جذبه و کششی که در این رابطه وجود دارد صرفا شهوی نیست که با نسخه ازدواج موقت ارضا شود. آقای وزیر کشور، در حکومت دین عشق و عاشقی جرم و جنایت است. حجاب را بر قرار کرده اید که زیبائیها را پنهان سازید و مرد را از نگاه و تحسین زن محروم ساخته اید، اما باو اجازه میدهید که تحت مقررات ازدواج موقت باطفای شهوت خود بپردازد. جوان 15 ساله جنس مخالف. میخواهد آزاد باشد و خود برگزیند بی آنکه مورد میخواهد آزاد باشد در برقراری

اتعقیب قرار گیرد. حکومت دین از یکطرف غیرت و تعصب را برای کنترل غرایز طبیعی انسانی، تبلیغ و ترویج میکند اما باازدواج موقت کلاه شرعی میسازد که بر ویرانه های فاحشه خانه هائیکه خود بآتش کشیده است، فاحشه خانه های جدیدی را بنا کند.

آری حکومت دین نمیتواند بجوان 15 ساله اعتماد داشته باشد، بعقل و درایت او، بظرفیت و توانائی او در کنترل و همساز و همآهنگ ساختن غرایز سرکش خود، با واقعیت و شرایط بیرونی. حکومت دین، آزادی گزینش را نشان ضعف و افول خویش می پندارد. حجت الاسلام وقتی میگوید "اسلام دین جامع و کامل" است، در اصل حق گزینش را نفی میکند. آنچه اسلام برگزیده است، برحق است، الهی است و هرگز بانحراف نرود. اما جوان نیازمند کشف خویش است. احکام از پیش ساخته او را از این امر محروم و ظرفیت خلاقیت و آفرینش را در او محدود نماید، اگر بطور کلی نابود نسازد. جوان ایرانی می خواهد آزاد باشد در بیان خویش، در نمایش چیستی خویش، بدون ترس و واهمه از پاسدار دین وتنبیه و مجازات. اما آقای وزیرکشور حق دارند که نگران شهوت این جوان باشد. چون این جوان تشنه آزادیست، نه نیازمند ازدواج موقت.

گزارش سازمان اطلاعات ملی آمریکا:پیروزی و یا رسوائی

2007-12-15T06:30:00.000-08:00

گزارش سازمان اطلاعات ملی آمریکا

پیروزی یا رسوئی

قدرت و قدرتمداری، صرفنظر از زمان و مکان، همیشه همراه است با حیله و ریاکاری، اعمال نفوذ و پنهان کاری، حال چه در "دموکراسی" آمریکا برهبری آقای بوش باشد و چه از جانب حکومت دین برهبری ولایت فقیه و آقای احمدی نژاد. هفته پیش بگیرو ببند بود در کشور ما و موضوع جاسوسی، خیانت و تبلیغات علیه رژیم بوسیله مذاکره کنندگان دولتهای پیشین. این هفته نوبت به زد و خورد جناحهای مختلف در درون نظام حاکمیت آمریکا رسید. سازمانهای اطلاعاتی آمریکا در روز سه شنبه چهارم دسامبر، اعلام نمود که ایران از سال 2003 برنامه های ساختن اسلحه ی هسته ای را متوقف ساخته است. این گزارش رسما سیاستهای بوش- چینی را بزیر سوال کشید که چرا و چگونه علیرغم گزارش سازمانهای اطلاعاتی، تحریمات و تهدیدات نظامی علیه رژیم ایران ادامه یافته است.

پس از انتشار این گزارش طولی نکشید که مطبوعات و رسانه های وابسته برژیم در ایران و در راس آنها آقای رئیس جمهور احمدی نژاد در شیپور پیروزی تا نفس داشتند دمیدند. یکی از روزنامه ها تیتر زد که کاخ سفید بلرزه در آمد. دیگری اعلام کرد چهار سال هیاهو بر سر هیچ. اعتماد که یکی از روزنامه های منقد احمدی نژاد است، نوشت: محمود احمدی نژاد روز گذشته وارد ایلام شد تا یک سفر دیگر به کارنامه سفرهای استانی خود بیفزاید... سخنرانی وی مطابق معمول دیگر سفرهای استانی به مساله هسته یی اختصاس داشت. اعتماد داستان سفر استانی رئیس جمهور را زیر تیتر: احمدی نژاد: "بزرگترین پیروزی سده اخیر نصیب مردم شد. (15 آذر ماه 1386) در ذیل صفحه اول گزارش داد.

درست است که این گزارش، سیاستهای رئیس جمهور آمریکا را به زیر سئوال کشیده است و بوش را مجبور ساخت که در برابر مطبوعات آمریکا قرار بگیر و بسئوالات خبرنگاران پاسخ گوید. اما آنچه جالب توجه است اینستکه این گزارش تنها سیاستهای فریبکارانه بوش را افشا نساخته است. با نگاهی کمی دقیق تر آشکار میشود که این گزارش، جمهوری اسلامی، بویژه رئیس جمهور احمدی نژاد را بیشتر از آقای بوش رسوا ساخته است. گزارش سازمانهای اطلاعاتی آمریکا را در مرحله اول باید گزارشی دانست در باره ایران. اطلاعاتی در باره حکومت دین و فرمانروایان جامعه اسلامی بدست میدهد که هرگز در تحت نظام سانسور و سرکوب نمیتواند مورد بحث قرار بگیرد و نگرفته است. آنچه در این گزارش تایید میشود آنست که سیاست هسته ای ایران در اصل ابزاری است برای برقراری و استحکام نطم و انضباط دینی در جامعه ی ایران و برقراری سکوت و سرکوب آزادیخواهان و دیگر اندیشان.

آقای عباس ملکی در اعتماد ملی تحت عنوان افول آمریکا و منافع ملی ایران، می نویسد:

گزارش مزبور چنين مي‌گويد كه ارزيابي ما اين است كه ايرانيان به جاي آنكه براي توليد سلا‌ح هسته‌اي بي‌توجه به هزينه‌هاي سياسي، اقتصادي و نظامي آن شتابزده اقدام نموده باشند، تصميم شان در توقف پروژه بر اساس استفاده از رهيافت هزينه – فايده بوده است.(15 آذر 1386).

نویسنده بدون اینکه به معنا و مفهوم آنچه خود از این عبارت فهمیده است به پردازد ما بقی نوشتار خود را صرف ارائه رهنمود هائی در مورد بهره برداری از استباهات بوش بسود منافع ملی ایران مینماید.

آنچه در دل این رهیافت هزینه- فایده، نهفته است بطور خیلی ساده تری آن است که رهبران ایران در حرف یک چیز میگویند و در عمل دست باقدامات دیگری میزنند. باین معنا که گزارش اطلاعاتی آمریکا باین نتیجه رسیده است که ایرانیها دارای ظاهری هستند و باطنی. در زیر و پنهانی اهل معامله و مذاکره و مصلحت اندیشی هستند و در ظاهر سرخ و سوزان و آتشین اند. تا آنجا که این گزارش باشتباهات بوش مربوط میشود در این خصوص است که با وجود آنکه ماموران اطلاعاتی آقای بوش را در باره این ویژگی دوگانه فرمانروایان حکومت دین و ماهیت سیاستهای هسته ای آنها، توجیه نموده بوده اند، آنرا در سیاستهایش نادیده گرفته و از آن در برنامه ریزی هایش درباره حکومت دین در ایران، سود نبرده است.

بعبارت دیگر، گزارش مزبور این واقعیت را بیان میکند که رهبران حکومت دین زیاد تفاوتی با غربیان نداشته و منطق غربی را در تصمیم سازی خود بکار میگیرند. آنها نیز بر اساس رهیافت هزینه – فایده تصمیم میگیرند، نه بر اساس جهاد و شهادت و یا ایدئولوژی نیست انگاری. گزارش بر این نکته تاکید دارد که رهبران ایران بر اساس همین رهیافت، بفشارهای بین المللی پاسخ داده، عقب نشینی را بصلاح و سود خود دیده اند. حکومت دین در سال 2003 خود را با این گزینش رو در رو دیده اند: یا باید با تحریمات اقتصادی روبرو شده و به سرنوشت صدام دچار شوند و یا در مذاکره و مصالحه با غرب امتیازی به نفع ملت ایران بدست آورند. حکومت دین راه دوم را برگزیده است. با ظهور احمدی نژاد این رهیافت تغییر نکرده است و در زیر همچنان پنهان مانده است. تنها ظاهر و ظاهر سازی است که تحول پیدا کرده است. بکار گیری اسطوره های جهاد و شهادت، و یا مرگ یا غنی سازی را نمیتوان چیزی جز فریبکاری و ترفند قدرت انگاشت. باین معنا که فرمانروایان حکومت دین با اصرار بر غنی سازی خواسته اند که این شبهه را بوجود آورند که فی الواقع حکومت دین در پی ساختن اسلحه های کشتار جمعی است بآن دلیل که در پیروی از راه انبیا و امامان معصوم و مظلوم آماده درگیری با شیطان بزرگ و جنگ علیه باطل و کفر و جهالت میگردد. یا بزبان دیگر حکومت دین در پی براندازی امپراتوری آمریکا و بنای امپراتوری اسلامی بر ویرانه های آن است.

سخنان ولایت فقیه و رئیس جمهور ایران این واقعیت را نیز تایید میکند که ظاهرا آنها هرگز با شیطان بزرگ تن بصلح و مذاکره نخواهند داد و تجهیز و بسیچ مردم را برای درگیری با استکبار جهانی و صیهونیستهای اشغالگر ادامه خواهند داد و هر صدای مخالفی را در حلقوم خفه خواهند ساخت. بر اساس شعارهای حکومت دین، این پا فشاری در در گیری با فرعونیان و براندازی باطل و کفر است که حکومت دین را مظلومانه مورد خشم و نفرت قدرتهای بزرک جهانی قرار داده است. در پیمایش راه انبیا و فرو پاشی بارگاه فرعونیان است که احمدی نژاد مسائل روزمره و مادی مردم مثل تورم و بیکاری و بی مسکنی و فقر و محنت را رها ساخته و فن آوری هسته ای را به مسئله مرگ و زندگی و بزرگترین مسئله ملت ایران تبدیل نموده است ؛ البته بآن امید که اسطوره عاشور را احیا ساخته و توده های ساده اندیش را بحمایت خود برانگیزد و آنها را آماده ورود در صحرای کربلا سازند. این رهیافتی دینی است که فرمانروایان نظام ولایت فقیه برای تداوم و استحگام حکومت دین بکار گرفته اند.

اشتباه بوش آن بوده است که در سیاست خود باین رهیافت دینی پاسخ گفته است و نه براساس رهیافت هزینه – فایده که فرمانروایان ایران برگزیده بودند. به همین دلیل به سیاستهای معطوف بقدرت، تهدید و تحریم و بسیج ناوگانهای دریائی دست زده است. حال آنکه حکومت دین براساس رهیافت هزینه- فایده تصمیمگیری میکنند. باینترتیب با بی اعتنائی به جنبه عقلانی و خرد انگیز حکومت دین، آقای بوش خود را بازیچه دست احمدی نژاد ساخته است.

این بدان معنا نیست که آقای احمد نژاد و فرمانروای نهائی ، رهبر معظم، آقای آیت اله خامنه ای حاضر به پرداخت هرگونه هزینه ای برای احیای اسطوره عاشور و اسطوره های جهاد و شهادت نبوده اند و یا نیستند. بعکس آنها آرزومند آن لحظه ای بوده اند که آمریکا ضربه ای به ایران وارد آورد. چرا که آنها و کلیه رهبران سپاهیان دین شهید زنده اند و کوچکترین سلولهای بدنشان تشنه نوشیدن شربت شهادت هستند. در پی این هدف حکومت دین برهبری خامنه ای و احمدی نژاد موفق شده اند که باستقبال تحریمات شورای امنیت و تهدیدات نظامی آمریکا و قدرتهای جهانی بروند. رئیس جمهور درآغاز با شاخ و شانه کشیدن در برابر اسرائیل و نابود ساختن آن کشور از چهره زمین، برنامه خود را آغاز نمود. وی سپس دست به بوجود آوردن جبهه ای واحد از دشمنان بوش و مخالفین سیاستهای آمریکا زد. آقای رئیس جمهور جوجه دیکتاتورهای خدا ناشناس، چاوز و اورتگا را در آغوش کشید و بر نفوذ حکومت دین از طریق امداد رسانی به حزب اله در لبنان، و حماس در سرزمینهای اشغالی افزود. و نیروهای جنگنده در عراق را زیر بال و پر خود گرفت. و هرچه بیشتر این شبهه که حکومت دین کاسه ای در زیر نیم کاسه پنهان ساخته است تقویت نمود.

تردیدی نیست که رئیس جمهور آمریکا پس از انتشار گزارش سازمانهای اطلاعاتی باید بلافاصله در برابر مطبوعات قرار میگرفت و ادامه سیاستهای خصومت آمیز خود را نسبت بایران با وجود اطلاع از توقف برنامه های ساختن اسلحه هسته ای توجیه میکرد. و باین ترتیب برسی و بازرسی و نقد و ارزیابی گزارش به موضوع داغ روز در آمریکا تبدیل گردید. در رسانه های عمومی موافقان و مخالقان رو در روی یکدیگر قرار گرفتند و ضرر و زیان و سود و منفعت سیاست بوش را مورد بحث و بر رسی قراردادند. بعضی از ناظران و مردم عادی بدون هیچ ترس و هراسی بوش را احمق و جنگ طلب خطاب کردند. شواهد حاکی از آنست که تا کنون فردی بدلیل مخالفت و حتی توهین به مقتدرترین شخصیت دینا بدار مجازات آویخته نشده است.

اما انتشار این گزارش در کشور ما سبب شد که آقای احمدی نژاد نه تنها بر طبل پیروزی محکم تر از همیشه بکوید بلکه آنرا نشانی از مظلومیت و برحق بودن سیاستهای دلیرانه و بی باکانه خود در پیروی از راه انبیا بداند. بهمین دلیل در سخنرانی خود در ایلام، زبان ارعاب و تهدید را تیزتر و برنده تر نموده و اظهار داشت که این پیروزی نتیجه قاطعیت تصمیم مردم بوده است. بار دیگر دولتهای پیشین را متهم بمصالحه و نرمخوئی با دشمن نمود و آنهائی را که قصد مذاکره و عقب نشینی از خواست مردم دارند خائن و خیانتکار بملت دانست.

آری در یک کشور وقتی سازمانهای اطلاعاتی باستقلال و مسئولیت شغلی خود عمل میکنند، فریبکاری رهبر افشا میشود، صدافت مقتدرترین رئیس جمهور در دنیا زیر سوال میرود و نظام حاکم را دچار بحران مشروعیت میسازد. اما همان گزارش قبل از آنکه اشتباهات و ناشی گریهای رئیس جمهور آمریکا را افشا سازد و کاخ سفید را بلرزه در بیاورد، در واقع محکوم کننده سیاستهای ریاکارانه وزیانبار رئیس جمهور و حکومت دین در ایران است. اما در کشور ما همین گزارش تبدیل بچماقی سنگین تر میشود که حکومت دین بر سر آزادیخواهان و دیگر اندیشان فرود آورد و مردم ساده اندیش را با روضه عاشورا و توسل باسطوره های جهاد و شهادت بفریبد،. درست در زمانیکه شیطان بزرگ اعلام کرده است که شاهدی در دست نیست که حکومت دین برهبری خامنه ای- احمدی نژاد ساختن برنامه های اسلحه کشتار دسته جمعی را از سر گرفته باشد.

جنگ با امریکا: تحصیل رضای خدا

2007-12-03T10:19:00.000-08:00

جنگ با آمریکا
تحصیل
رضای خدا
چنین بنظر میرسد که رویای حکومت دین، درگیری با شیطان بزرگ ، آزادسازی جهان از یوغ "استکبار جهانی"، توسعه دین و نجات بشر، در حال رسیدن بمنصه ظهور است و واقعیتی انکار ناپذیر. شیطان بزرک با پای خود بسرزمین کربلا آمده است. حکومت طالبان را در سرزمین افغانستان برانداخت. ناوگان های هوا پیمابر خود را با بیش از ده هزار جنگنده و صدها بمب افکن در آبهای خلیج فارس مستقر ساخته است. پایگاههای خود را در سراسر آبهای دنیا بحال آماده باش در آورده است. از اینکه آمریکا در این منطقه حضور پیدا کرده اند، حکومت دین بخود میبالد و بنوبه خود آماده میشود که ضربات مهلک و کشنده ای بر شیطان بزرگ وارد آورد. میلیونها بسیجی آماده کارزار با دشمن است. لشگر های انتهاری در انتظار شهادت و سفر بسوی زندگی ابدی اند و هزاران قایق آماده حمله بقلب ناوگانهای آمریکائی. نیروهای ضربتی دین در منطقه را مجهز ساخته و همه جا از جمله لبنان و نوار غزه نظم موجود را بچالش طلبیده و ، گوشمالی کوچکی بشیطان بزرگ عواملش در منطقه، اسرائیل و اخیرا سازمان الفتح،داده است. دینداران قدرتمدار بر آنند که شیطان بزرگ را به تله انداخته و میتوانند گور او را درمنطقه بکنند. بویژه که بزودی حکومت دین به فن آوری غنی سازی هسته ای دست خواهد یافت که خود بر نگرانی شیطان بزرگ و یاران اروپائیش افزوده است.

آقای آیت اله جنتی یکی از فقهای بزرگ شورای نگهبان چندی پیش در خطبه نماز جمعه خطاب به نمازگزاران گفت که الان شیطان بزرگ نزدیک ما شده است و خود را در تیر رس ما قرار داده است. بعبارت دیگر، حضور شیطان بزرگ نه تنها محلی برای نگرانی دینداران حاکم نیست بلکه بآن خوشآمد هم میگویند. چرا که دینداران حرفه ای از جنگ و درگیری نمیتوانند رویگردان باشند. آگر ولایت فقیه جانشین امام است باید راه امام را رود. باید از بیعت با یزید امتناع ورزد، صرفنطر از نابرابری نیروها و برتری نظامی شیطان بزرگ، منطقه را باید بصحرای کربلا مبدل سازد. خون شهیدان کربلا بودند که دین را بارو و شکوفا ساختند. این وظیفه دینداران است که درخت سبز و تنومند دین را با خون شهدای جنگ با شیطان بزرگ، آبیاری سازند. دینداران حاکم بر آنند که شیطان بزرگ را به تله انداخته اند و میتوانند نیروهای او را در چند جبهه در گیر کنند و در همه جا بآن ضربات مهلک وارد آورند.

تردید نتوان داشت که استراتژی و تاکتیک حکومت دین اساسا آرمانیست. نه اینکه از محاسبات عقلانی مبنی بر سنجش سود و زیان حاصل از یک درگیری نظامی با بزرگترین قدرت جهانی سر باز زند، بلکه آنرا تابع دین میسازد. در منطق فقها و مجتهدین حاکم و کارگزاران تکنوکرات و بروکراتشان، کیفیت روابط خارجی و بین الملی را دین و منافع دینی تعین میکند نه منافع ملی. واضح است اگر ملت از روابط تنش آمیز و خصومت زا با قدرتهای جهانی رنج میبرد و هزینه های تحریمات اقتصادی را با رکود بازار، تورم روز افزون، بیکاری و کمبود مسکن و رشد و توسعه فقرو عقب ماندگی، میپرازد، زیان و خسارتهای گرانبارتری را در صورت درگیری با آمریکا باید تحمل کند.

اما منافع مادی در رهبری آرمانی و یا پیمودن راه انبیا و امامان دارای ارجحیت نیست. تخریب و ویرانی، کشتار مردم بیگناه در نتیجه بمبارانهای وحشتزای آمریکا، رهبران دیندار را دچار تشویش و نگرانی نمیکند. آنها خود را برنده جنگ با شیطان بزرگ میدانند. آمریکار را در محاصره نیروهای خود میبیند و دراین تصور که همه جا، در عراق، در لبنان، در فلسطین، در افغانستان نیروهای دشمن را بعجز و شکست خواهند کشید. حکومت دین خود را هم اکنون یک ابر قدرت منطقه ای میداند. دست نوازش بسر کشورهای کوچکتر میکشد و بکشورهای رقیب دندانهای تیز خود را نشان میدهد. اگر تاکنون تنش و روابط خصومت آمیزنقش اساسی را در تحکیم و تداوم حکومت دین بازی کرده است بمراتب اولی جنگ و در گیری. حکومت دین باتکیه بر شوق و اشتیاقی که در نیروهای دین برای جهاد و شهادت وجود دارد، وارد این کار زار میشود. بدون تردید فقیه ولی باخود میاندیشد زمانیکه امریکا پای بگریز بگذارد، حکومت دین پرچم عدالت و برابری را در سراسر دنیا باهتزاز در خواهد آورد.

آنچه این در گیری را هر چه بیشتر محتمل میسازد، محاسبات آمریکاست از نتایج لشکر کشی بعراق و افغانستان. دیگر در این تردیدی نیست که با این لشگر کشی نه تنها تروریسم را شکست نداده است بلکه دشمن دیرینه خود را به قدرتی تبدیل کرده است که همه جا سلطه اش را بچالش میکشد. آمریکا نیز خود را برحق میداند. حمله بعراق و افغانستان را یک عمل دفاعی میداند، دفاع از منافع و امنیت ملی ست اساس توجیه حضورش درمنطقه خاور میانه. تقویت حکومت دین با فروپاشی استبداد صدامی، کشورهای متحد آمریکا در منطقه را، مثل عربستان سعودی، مصر و اردن هاشمی و امیر نشینان خلیج فارس را نیز نگران و بسیار بدبین به قصد و نیت آمریکا ساخته است. بنا براین آمریکا نیز سودش را بر افزودن تنش و خصومت زا ساختن روابط میبیند. چرا که حفظ حکومتهای متحد در منطقه و آماده سازی آنها برای پذیرش یک درگیری نظامی، جزئی از استراتژی ایزوله ساختن ایران و سپس حمله بآن است.

بنظر چنین میرسد که دولت بوش نمیتواند دوران ریاست جمهوری خود را در حالی به پیایان رساند که حکومت دین در ایران درپیشروی و گسترش در منطقه است. و تقاضامند است که کلاب کشور های اتمی عضویت حکومت دین در ایران را نیز بپذیرند. چنین پبشرفتی را آمریکا در جهت عکس منافع خود میبیند. وظیفه خود میداند که که مانع رشد و نمو و توسعه قدرتی شود که خود در خلق آن با سرنگونی صدام درعراق و براندازی طالبان در افغنستان بوجود آورده است.اگر آمریکا تلاش خود را برای ایجاد خاورو میانه نوینی براساس دموکراسی غربی و اقتصاد بازار با شکست روبرو ببیند که در واقع نیز روبرو هست، حملات خود را از دریا و از هوا با هدف قرار دادن تسهیلات اتمی و بخشی از نیروهای پاسداران آغاز میکند. تخریب و ویرانی حاصل از این حمله ده ها سال جامعه ایران را بعقب می نشاند.

این ممکن است که یک پیروزی برای آمریکا محسوب گردد. ولی بعید است که آنرا شکست حکومت دین دانست. چرا که غایت دین نه صلح و پرستش دنیای مادی، بلکه مبارزه است در راه انبیا و وحدت با ذات الهی. فدای ملت در راه تحصیل رضای خدا یک وظیفه دینی ست. جنگ در راه خدا، دوری از مادی پرستی ست. بنابراین چه ترسی و واهمه ایست ازکشتارو تخریب و ویرانی، چرا که این ست پیروزی تحکیم و تداوم حکومت الهی. اگر زندگی ابدی با پایان این زندگی آغاز میشود، شهادت و نابودی میشود زندگی. حربه انتهار، نابودی خود بمنظور نابودی بسیاری دیگر، یک حربه دینی ست. این حربه است که حکومت دین را بخود غره ساخته و امیدوار که با بکار گیری آن در همه جبهه های درگیری، آمریکار را از منطقه فراری دهد. واضح است که در هر معامله ای اگر دوطرف فکر کنند که از آن سود و بهره میبرند، آن معامله باحتمال خیلی زیادی سر میگیرد.

.

بازی هسته ای و اسطوره جهاد و شهادت

2007-10-31T06:21:00.000-07:00

بازی هسته ای

و اسطوره

جهاد و شهادت

مسلم است که حکومت دین تا کنون نتوانسته است قدرتهای جهانی را قانع سازد که کامل ساختن چرخه سوخت هسته ای دارای هدفی است صلح آمیزدر سوی سعادت و بهزیستی ملت ایران و مسلمانان دنیا. اما باور و اعتمادی به حکومت دین نیست. چرا که اسرار زیاد دارد و پنهانی عمل کرده است و هنوز هم میکند. قدرتهای بزرگ بر آنند که حکومت دین اگر بیاموزد که چگونه سلاح هسته ای ساخته میشود، نه تنها آنرا میسازد بلکه بکارش نیز میبرد. نه بمنظور دفاع وحفظ تمامیت ارزی، بلکه بعنوان وسیله ای برای تهاجم و ایجاد ترور و وحشت و گسترش دین. این چیزی ست که قدرتهای بزرگ از آن سخت هراسناک اند. این است که وارد شده اند به بازی تحریمات اقتصادی از یکطرف و تهدیدات نظامی از طرف دیگر. در این میان چین و روسیه دو دوزه بازی میکنند. هم میخواهند با غرب روابط حسنه ای داشته باشند و هم بداد و ستد پر سود و منفعت خود با ایران ادامه دهند. و حتی روابط خود با ایران را بعنوان یک کارت در بازی سیاسی با آمریکا و اروپا بکارمی گیرند. چین و روسیه بر آنند که حکومت دین حتی اگر هسته ای هم شود و صاحب سلاح هسته ای ، لزوما نمیتواند تهدیدی برای منافع آنها باشد. این غرب بویژه آمریکاست که سخت احساس خطر میکنند. اخیرا رئیس جمهور آمریکا تا آنجا پیشرفته است که اعلام کرد که دست یابی حکومت دین به دانش و توانائی هسته ای گامی ست بسوی جنگ جهانی سوم.

حکومت دین نیز به نوبه خود حاضراست همه گونه باجی به چین و روسیه تقدیم کند که آنها را در طرف خود نگاه دارد. ولی این سبب نشود که تحریمات و تهدیدات و قطعنامه ها را به شیشکی نبندد. تهدید ات نظامی آمریکا و اروپا را چیزی بیش از یک جنگ روانی نمی بیند. بدان معنا که نباید منفعل بود و آنرا جدی تلقی کرد. مضاف بر آنکه باستقبال آرایش نظامی آمریکا و انگلیس همراه با چند کشور اروپایی دیگر در آبهای خلیج فارس و کشورهای همسایه میرود و در مقابل، تهدیدات خود را به قدرتهای بزرگ ارائه میدهد: که باران موشک بر سرشان فرو خواهد ریخت؛ که سپاهان جان نثار دین آماده اند که با ده ها هزار قایق انتحاری ناوگانهای دشمن در خلیج فارس را نابود سازند. حمله به حکومت دین مثل دست بردن بدرون لانه زنبور است. دبیر شورای نگهبان آیت اله جنتی دریکی از خطبه های عبادی روزهای جمعه، اظهار داشت که دشمن هم اکنون در تیرس حکومت دین قرار گرفت است. دشمن با پای خود به تله آمده است. زمانیکه شورای امنیت قعطنامه اول را مبنی بر بعضی از تحریمات اقتصادی- البته محدود و ملایم، علیه حکومت دین صادر نمود، آقای رئیس جمهور احمدی نژاد در یکی از سفرهای استانی اش بر منبر موعظه، خطاب بشورای امنیت گفت که شما تحریم کنید ما به پیش میرویم (نقل به مضمون). وی هم چنین در سخنرانی اش در نشست جامعه بین الملل اعلام نمود که پرونده هستی ای ایران بسته شده است. بدان معنا که غنی سازی حق ماست و در آن سازش و مذاکره ای نیست. این موضوع را دوباره چند روز پیش تکرار کرد و اظهار داست قطعنامه های شورای امنیت کاغذ پاره هائی بیش نیستند.

در رابطه با بازیهای دیپلماسی غرب مبنی بر ایزوله ساختن حکومت دین، ولادیمر پوتین رئیس جمهور روسیه را بایران دعوت میکنند، از چاپلوسی و تملق گویی هیچ دریغ ندارند، از چشم پوشی منافع ملت در بحر خزر گرفته تا پذیرفتن توضیح ساده لوحانه پوتین که چرا در براه اندازی رآکتورهسته ای که ساخته است هنوزتاخیر دارد. ( که مقصر روسیه نیست بلکه جفت کردن تکنولوژی قدیم مانده از سی سال پیش با تکنولوژی جدید نقش موثری در تاخیر داشته است. همچنین باید کره جنوبی را نیز مقصر دانست که در تحویل بعضی از ابزار امتناع ورزیده است). جهانیان با چشمان خود نظاره کردند که در استقبال از پوتین رئیس جمهور ایران را که از خوشحالی نزدیک بود برقص در آید. دیدند آن لبخند عظیمی که لبانش را تا بیخ گوش گشوده بود. کم و بیش بگوش جهانیان نیر رسید که آنچه آنها بیکدیگر گفتند از خوشامد گوئیها گرفته تا تعارفات و پذیرائیها. اما در دیدار پوتین با رئیس حکومت دین،یعنی ولایت فقیه، چه گذشت، چه چیزها به یکدیگر گفتند و یا نگفتند کسی چیزی نمیداند و نباید بداند. معلوم نیست که چرا ایرادی ندارد که جهانیان بدانند که بین پوتنین و رئیس جمهور ایران چه میگذرد، اما هرگز کسی نباید بداند که چه گذشته است بین نماینده خدا و آنکه کافر و ملحد بدنیا آمده است. گویا چیزهایئ بگوش رئیس شورای امنیت حکومت دین و فرمانده تیم مذاکره با قدرتهای جهانی، علی لاریجانی رسیده بود. او هرگز بیان نداشت که چه شنیده است. وی تنها اظهار داشت که آنچه شنیده است، میتواند مورد بررسی قرار گیرد. چیزی نگذشت که او فرو غلتید و بدلایل شخصی از مقام خود استعفا داد. خدمت او اما در اینجا خاتمه نیافت. ولایت فقیه بی درنگ او را مامور ساخت که به جانشین خود رمز و رموز فن آوری مذاکره را بیآموزد. بعبارت دیگر، حکومت دین فردی را مامور به مذاکره با قدرتهای بزرگ میکند که نیازمند آموزش است و یادگیری سخن گوئی و گفتگو است با دشمن. این حرکت را مگر میتوان چیزی حز عدم علاقه به مذاکره و معامله و نیز نبود هراس و نگرانی از درگیری قهرآمیز، تعریف کرد. این پیام را دشمن میگیرد و بر اساس آن برنامه ریزد.

واقعیت آنست که رفتار و کردار رقبای این بازی هسته ای، بویژه اروپا و آمریکا کم و بیش قابل فهم است. حال آنکه فهم و درک آنچه حکومت دین بمنصه عمل در میآورد، چندان ساده نیست. کمتر کسی است که نداند آمریکا و اروپا از چه منظری به بازی هسته ای با حکومت دین مینگرند. منافع ملی که در اصل با منافع شرکتها و کنسرسیومهای جهانی در وحدتند، نیروی محرکه سیاستهای آمریکا و اروپا است. آنها اساسا کشورهائی هستند سرمایه داری و تابع قانونمندیهای داد و ستد آزاد در بازار. آنها درپی آرامش و ثبات هستند. از رقابت در زمینه های تکنولوژی، علم و صنعت ترس و واهمه ای بخود راه نمی دهند. اما از بی امنی و شرایط اضطراب آمیزو تشویش زا بسیار ترس و وحشت دارند. آنها قدرتهای استعماری بسبک قرن نوزدهم نیستند. اهل معامله و مذاکره اند. آنها کشور چین را به مستعمره خود تبدیل نکرده اند بلکه با دولت چین وارد معامله و مذاکره شده اند. آنچه چین را تبدیل بیک قدرت جهانی ساخته است، گشودن دروازه هایش برروی شرکتهای غربی و خوشامدگوئی بآنها بوده است. اگر چین راه و روش مائوایسم را ادامه میداد، احتمالا هنوزدر انقلابات فرهنگی مکرر و یکی پس از دیگری غوطه ور بود و مردمش در فقر و تنگدستی بسر میبردند. آنچه این دو خصم دیرینه را به یکدیگر نزدیک ساخت منافع مادی و بینش مادی بود. هرچند بینش ارزشی و آرمانی، آنها را از یکدیگر جدا می ساخت. آنچه این معامله- بین چین و اروپا و آمریکا- بارمغان آورده است رشد سیصد ملیونی طبقه متوسط در چین، تولید کالای های ارزان و فراوان برای ملتها و ثروت هنگفت برای سرمایه گذاران بوده است.

اما حکومت دین در دنیای دیگر میزید، در دنیای اسطوره ها و افسانه ها. اسطوره های رسالت و امامت، یا جهاد و شهادت و یا خون و خشونت در راه خشنودی خداوند. حکومت دین در آنچه بوده است زندگی میکند. عزمش جزم است که بازگردد به آنچه در زمانی بوده است، آنزمان که مستقیما تحت فرمان پیامبر بوده است. بعبارت دیگر، این اسطوره ها و افسانه ها هستند که الهام بخش حکومت ولایت فقیه است. چرا که خود را ادامه دوران رسالت و امامت می پندارد. فقها، آیت اله ها، حجت الاسلامها و یا فرمانرویان حکومت دین ترجیح میدهند که در پیروی از پیامبر و امام در راه خدا گام نهند و در خشنودی او بکوشند تا پاسخ گویند به نیازهای مادی، رفاه و آسایش و بهزیستی ملت. اما مگر میتوان از حکومت دین انتظار داشت که از راه انبیا انصراف دهد و براه مادیگرایان به پیوندند؟

پیروی از اسطوره رسالت و امامت است که ولایت فقیه و رئیس کارگزارانش، احمد ی نژاد، مستکبرین خدا ناشناس، یعنی رهبران قدرتهای جهانی را سخت هراسناک ساخته است. آقای احمدی نژاد وقتی که دانشمندان و پژوهشگران دنیا را به تعمق در حقایق و احکام اسلامی و بازگشت براه انبیا دعوت میکند، وظیفه خود را به پیروی از قرآن و پیامبر و امام انجام میدهد. روشن است که مادی پرستان و صاحبان زر و زور همچون کافران زمان پیامیر از گوش فرا دادن و شنیدن ندای الهی سرباز میزنند. آیا نباید عدم اعتنا به این دعوت الهی را همچون اخطار کفار به جنگ با جانشینان رسالت و امامت و یا حکومت فقها و آیت اله ها و حجت الاسلامها تقسیر نمود؟ تبلیغ وترویح و توسعه دین یک وظیفه ی الهی ست. در صورت بی اعتنائی بدعوت الهی، جهاد بمعنی قهر و خشونت ضروریست. اگر چه معانی متعددی با ابزار تفسیر به مفوم جهاد پیوند زده اند اما در معنی حقیقی و نهائی ش چیزی نمیتواند باشد مگر آنچه خدا خواسته است و امر نموده است که آنرا میتوان در آیه صد و هشتاد و هفتم از سوره بقره یافت: و قاتلوا فی سبیل اله. این آیه معنای دیگری در درون خود پنهان ندارد. صریح است و روشن. خدا امر بجنگ و کشتار در راه خود میدهد. آنها که بوجود یکتای او اعتراف نکنند باید به مجازات برسند. خونشان ریخته شود و مالشان بغارت برده شود. خداوند مسلمان را موظف ساخته است که از قهر و خشونت در راهش دریغ نکنند.

آقای دکتر خزائلی درکتاب خود احکام قرآن، توضیح میدهد که وقتی کفار و منافقین به دعوت پیامبر بی اعتنائی نمودند خداوند بوی ماموریت داد که بجنگ کفار برود.

در هرحال از سال دوم هجری پیغمبر اسلام مامور به ابلاغ حکم جهاد شده است، زیرا مشرکان و اهل کتاب بهیجوجه حاضر برای گوش کردن واقعیات و تعمق ورزیدن در حقایق واحکام اسلامی نبوده اند و جز آنکه سپاهیان اسلام در مقابل ایشان مجهز شوند و آنانرا پیش از جنگ به اسلام بخوانند، امید آن نبود که دعوت اسلام و احکام این دین مبین به گوش کافران برسدو آنان را به تدبر و تفکر در این آیین مقدس وادارد. جهت ترویج و تبلیغ اسلام در حدود بیست و شش غزوه و سی وشش سریه انجام یافت. جنگهایی که پیغمبر بزرکوار شخصا در آن شرکت داشته اند اعم از آنکه قتال صورت می گرفته یا بدون کشتار پایان یافته است، غزوه نامیده شده وجنگی که پیغمبر خود در آن حضور نداشته و سپاهیان را تحت فرمان انیری اعزام می فرموده است "سریه" جمع آن "سرایا" نام گرفته است( احکام قران،ص519،چاپ پنجم، 1361).

در زمینه چنین بینشی است که میتوان اصرار بر دست یابی به بفن آوری هسته ای را درک نمود. در مصاف با کفار باید به اسلحه نهائی دست یافت، تنها از این راه است که میتوان بظلم و ستم قدرتهای بزرگ بر مسلمین جهان و نیز به استثمار و استعمار سرزمین اسلامی نقطه پایان گذاشت. چگونه میتوان بجنگ دشمنی رفت که با تکیه بر اسلحه نهائی از سجده در برابر خدا و اعتراف بحقارت و ناچیزی خود سرباز میزند؟ اما چرا چنین اندیشه و انگیزه ای باید که سبب هراس و وحشت قدرتهای بزرک گردد؟ شاید بآن دلیل که شیفتگان اسطوره جهاد و شهادت آماده اند که زندگی مادی و فانی را به نفع زندگی روحانی و ابدی بگذارند و بگذرند و شربت شیرین شهادت را بنوشند، چیزیکه مکرر در بینش و سخن دینداران حرفه ای انعکاس می یابد. بینشی که بر اساس آن زندگی مادی بی ارزش است. زندگی زهد است وتقوا، ژنده پوشی است و کم خوری و کم خواهی، پرهیز ازلذت است و خوشی و خوشگذرانی. و چون زندگی مادی تهی از ارزش است، فانی است و گذرا. باید آنرا گذاشت و گذشت. در راه خدا باید زیست و باو باید پیوست. او حق است و با باطل باید بمبارزه و مصاف برخواست. باید تن بامر خدا داد. اجرای امر خدا ارجح است بر منافع مادی و ملی. از حکومت ولایت فقیه نباید انتظار داشت که مانند کشور چین اصول آرمانی را فدای نیازها و پیشرفتهای مادی کند. آنچه هراس آوراست این عشق و علاقه ای است که جهادپرستان و رهروان راه پیامبران به نیستی و نابودی نشان میدهند. در منظر آنان زندگی واقعی وقتی آغاز میگردد که نیست شوی بزیر خاک فرو روی. آنها عاشق و کشته مرده خدا هستند، نه عاشق انسان، بویژه انسان حریص و طماع، انسان افزون طلب و زیاده خواه. آنها غنی سازی اورانیوم را در راه خدا و در دفاع از سروری و فرمانروائی او بکار میگیرند. بعبارت دیگری حکومت دین نیستی را به هستی ترجیح میدهد. بدیهی ست که این عزم جزم برای خون و خشونت بمنظور تحصیل رضای خدا هراس آور است، بویژه برای آنان که دنیای مادی برانگیزنده زندگی ست، آنان که در پی سود هستند و ثروت مادی.

بعضا عنوان کنند که شعار و سخن شعاری را باید رفتاری دانست برخاسته از نیاز بظاهر سازی. فقاهت خود قائل به دوگانگی درچیزهاست بویژه در سخن و گفتار الهی. ظاهر، فرع است و باطن، اصل. فراخوانی براه انبیا و مصاف حق علیه باطل، ویا یکتاپرستی بر ضد شرک و ماده پرستی، همه را باید سخنانی آرمانی دانست نه سخنانی که در حوزه عمل بتوانند فعال گردند. این سخنان ظاهر سازیست. حکومت دین، حکومتی است که در آن دینداران حرفه ای نه تنها قدرت را در انحصار خود در آورده اند بلکه بلحاظ اقتصادی نیز به طبقه ی حاکم با منافع مادی تبدیل گردیده اند. باین معنا که دلبستگی شان به زندگی مادی نه تنها کم نیست بلکه شدت هم دارد. تاکنون دیده ای مجتهد و یا مرجع تقلیدی در محنت و تنگدستی بسر برد؟ بسیاری از آیت اله ها و حجت الاسلامهای حجره نشین حوزه ای که زمانی دارای زندگی محقر و مورتاضانه ای بودند به بزرگترین سرمایه داران کشور تبدیل گردیده اند. بعنوان نمونه ثروت و مکنت آقای رفسنجانی و ناطق نوری زبانزد خاص و عام است. دینداران حرفه ای آگاه هستند از ارزش زندگی مادی. آنها فرق حجره و کاخ نشینی را بخوبی میدانند. دلیلی ندارد که از زندگی مادی لذت نبرند و در تقلید و تبعیت از امام آماده نوشیدن شربت شهادت باشند قطعا بسازش و بند بست پنهانی هم دست میزنند. باید باطن را نگریست نه ظاهر را.

اما ثروت و مکنت لزوما نه تنها ممکن است در تضاد با آرمانخواهی نباشد بلکه بآن دامن میزند. اگرچه جهاد را میتوان آمیخته با انگیزه مادی یعنی غنی سازی از طریق تقسیم غنیمت جنگی در پیروزی دانست. با این حال بنیان جهاد بر این اساس نهاده شده است که جهادگر در صورت نابودی و هلاکت، به زندگی ابدی، بزندگی رویائی آرامش و تن پروری در بهشت دست خواهد یافت. جهاد گر اگر پیروز شود غنی میشود و اگر شکست خورد و نیست شود، هستی واقعی یابد و غنی گردد. آنچه لشگر اسلام را در شصت و دو مصاف -بنقل از دکتر خزائلی همچنانکه در بالا بدان اشاره رفت) با دشمنان خود به پیروزی رساند نهایتا این باور بود که قهر وخون و خشونت در راه خداوند مورد تصدیق و تایید است. هم پاداش در این دنیا دارد وهم در آن دنیای دیگر. کافر کشته شود و در آتش جهنم بسوزد. حال آنکه مومن بزندگی دوباره آنهم در نعمت و فراوانی دست خواهد یافت. بسیاری از جنگنده های لشگر اسلام از جمله پیامبر به ثروت و مکنت متنابهی رسیدند اما پیروزی در یک مصاف با دشمن کافر، تشویق و قوت قلبی بود برای آغازمصافی دیگر.

واقعیت آنست که بینش ها و دیدگاهها، ارزشها و باورها به رفتار وکردار آدمی رخنه میکند و هدایتگر آن میشوند. قدرتمدارانی چون هیتلر و استالین، مائوتسه تنگ و کاسترو وغیره جامعه را بر اساس باورهای خود بنا نهادند، باورهائیکه مشترک بودند ومسلط بر جامعه. بعبارت دیگر تنها باور آنها بود که نهاد ها وسازمانهای اقتصادی و سیاسی و فرهنگی را شکل میداد و در همگنی و هماهنگی با خود بنیان میگذارد. بعبارت بهتری نمیتوان اندوختن ثروت و منافع مادی را همه جا و در هر شرایطی نیروی محرکه جامعه دانست. براه اندازی ماشین جنگ، تجهیز تمام نیروها و منابع طبیعی و انسانی در خدمت باور و ایمان بآرامان نژادپرستی و سوسیالیسم عادلترین نظام اجتماعی، یک تجربه تاریخی ست. سرمایه داران آلمانی با رویای سلطه بر جهان سرمایه خود را در خدمت به هیتلر بکار انداختند. آنها نیست انگار نبودند اما بسوی آن بسرعت در حرکت بودند، بی آنکه خود با خبر باشند. استالین نیز خود را تجسم سوسیالیزم میدانست. نظام مخوف و سهمناک تنبیه و مجازات را بنیان گزارده بود که بهشت کارگری را برقرار سازد. بدیهی ست که نمیتوان نفوذ هدایتگر جهاد و شهادت را در رفتار و کردار دیندارن حرفه ای در بازی هسته ای نادیده گرفت. جهاد گر خدا را می بیند و از او کسب قدرت میکند. رفتار و کردار حکومت دین را نمیتوان با رجوع به منافع ملی و یا منافع طبقات سرور و ممتاز جامعه و یا سود و بهره مادی فهمید. در حکومت دین منافع دین است ارجح نه منافع مردم. غنی سازی اورانیوم بقیمت جنگ و تخریب و ویرانی، در جهت منافع دین است و دینداری. دست یابی به انرژی اتمی یک بازی انحرافی ست. چون مادی اندیش نیست،حکومت دین نه معامله میداند و نه مذاکره. حکومت دین ترحیج میدهد که مردم در زندگی روزمره بجهاد و شهادت بیاندیشند تا تورم و بیکاری، بی خانمانی و دربدری، فقر و محنت و گرسنگی. غنی سازی اورانیوم و روبرو ساختن ملت با خطر جنگ و ویرانی در سوی برقراری و تجدید و تداوم ارزشها و باورهای دینی ست و نابودی سخن و اندیشه ی آزادی. درگیری با قدرتهای بزرگ نه تنها به نابودی دین نمی انجامد بلکه آنرا استحکام و انسجام بیشتری می بخشد. این است هدف نهائی بازی هسته ای.

عاشورا و اسطوره سازان حرفه ای

2007-02-16T12:50:00.000-08:00

عاشورا

و اسطوره سازان

حرفه ای

قریب به هزار و چهارصد سال است که از واقعه کربلا میگذرد. شک و تردید نباید داشت که در طول این زمان آلایش و آرایش بسیار یافته و با اسطوره و افسانه در هم آمیخته است. یعنی هر آنچه در اصل بوقع پیوسته است با آنچه که رسم و رسوم و سنت گردیده و از نسلی بدیگر نسل انتقال یافته است، تفاوتهای بسیار است. آنچه که یک دعوای ایلی و قبیله ای وخاندانی بوده است، تبدیل گردیده است بیک واقعه تراژیک و غم و اندوه سازی که تحمل هر درد و شکنجه و ریختن هر خونی را در انتقامش بیرنگ میسازد. داستان سفر امام حسین بطرف عراق بدعوت مردم آندیار وسپس رویگردانی آنان از امام و سرانجام مقاتله وی تحقیقا یک واقعه ی دنیوی و تاریخی ست، مبارزه بر سرقدرت و حکمرانی، پیروزی حاکم ظالم و شکست محکوم مظلوم، جوهر اصلی داستان غم انگیز عاشور راست. حتی بعضی از محققین بر آنند که دشمنی امام حسین و یزید تا اندازه ای نیز ریشه در حسادت و رقابتهای عشقی و خصومت و کین خواهی بین دو خاندان هاشم و عبدالشمس، دو طایقه از قبیله پرقدرت قریش، داشته است . بنابراین عشق و حسادت، خیانت و توطئه، اختلافات دیرینه بر سر کنترل ثروت و قدرت و تامین سلطه خانوادگی از جمله عواملی هستند که منجر بخلق واقعه کربلا گردیده است، البته بدون تردید با پایانی تراژیک و غم انگیز. تاریخ عرب همانند تاریخ جوامع بشری مملو است ازوسوسه ها و دسیسه ها و توطئه ها، از درگیریها و زد و خورد های خونین، بمنظور در آغوش کشیدن عروس زیبا و فریبنده ی قدرت. شاید بی نیاز از بیان است که همآغوشی با عروس قدرت مستی آورد و مدهوشی، حرص وآز و بی خبری. پس حاکم، شر شود و نماینده بدی و زشتی و آنکه ناکام ماند، به نیکی نام آورشود و نماینده خوبی و پاکی.
بنابراین دشوار است که واقعه کربلا را یک پدیده استثنائی و بیش از حد تکان دهنده انگاشت بویژه در مقایسه با آنچه در شرایط کنونی در عراق یعنی همان سرزمینی که امام در آن بهلاکت رسید، واقع میشود. روزی نیست که صدها نفر انسانهای بی گناه از زن و مرد گرفته تا پیرو جوان تکه پاره نشوند و بخاک و خون خود نغلتند. اما داستان کربلا، داستانی ست دیگر. پس از گذشتن قرنها هنوز احساس درد و رنج و محنت را در درون ایماندارن برانگیزد. صد ها سال است که مردم در ماه محرم بعزا نشینند، در غم و اندوه فرو روند، گریه و شیون و زاری کنند، نه برای لحظاتی کوتاه و زود گذر. محرم بنرمی و آرامش آغاز میگردد. پس از ده روز، بسختی و خشونت با مقاتله امام حسین و هفتاد دو تن از همراهان و اعضای خانواده اش باوج خود رسد. سپس فرو نشیند.
عاشورا، دهمین روز و روز نهائی ست. روزی که فرزند پیامبر خداوند بامر خلیفه یزید و بدست شمر، بطرز فجیعی به خاک و خون کشانده شود. در این روز نهائی است که عزا سطح جامعه را بپوشاند. سیاهی و خاموشی فراگیر شود. کمتر کسی است که شرکت نجوید در غم و اندوه جمعی، چنانکه جامعه یکی شود و یگانه. حتی اگر درحاشیه های جامعه هم که قرار گرفته باشی غرق شوی در امواج ناله های سوزناک و دل آزار عزا داری. عزاداران در آفرینش صحنه های درد انگیز و هولناک از یکدیگر سبقت جویند . بعضی تیغ بر جان خود کشند و سر و روی خود را خونین سازند. بعضی دیگر برسر و سینه خود سخت کوبند یا با دستهای سنگین یا با زنجیرهای تیز و درد انگیز. منبر نشینان، موعظه گران، خطبه گویان، سخنرانان، روضه خوانان، تعزیه گردانان، مرثیه سرایان، مدحان و نوحه خوانان را نیز باید بخش عمده صحنه آفرینان درد و رنج، محنت و مصیبت دانست.
واقعیت آنست که کمتر داستانی میتوان در امتداد تاریخ یافت که از نسلی به نسلی دیگر انتقال یابد و معانی متعدد و متضاد و متغیر نیابد، و رفته رفته باسطوره تبدل نشود، بویژه اگر غور و تفحص و نقل و انتقال آن بشکل حرفه ای پرنفوذ و پر قدرت در آید و مولد ثروت و درآمد شود. در دست صحنه آفرینان حرفه ای، از فقها و مجتهدان گرفته تا مداحان و روضه خوانان، داستان کربلا بیک اسطوره مابعدالطبیعی و مذهبی تبدیل یافته است. حادثه کربلا از یک واقعه تاریخی و بشری و نسبتا عادی بیک پدیده آسمانی و الهی در آمده است. اسطوره سازان شخصیت اصلی داستان کربلا را از یک انسان بیک موجود غیر انسانی، بیک فرشته الهی در ارتباط با عالم دیگر، مبدل ساخته اند..
نسبت او، نه انسانی که الهی است. آقای آیت اله محمد حسین حسینی طهرانی در کتاب امام شناسی خود(7مجلد) اظهار میدارد که :
عثمان بن عفان از پیغمبر اکرم روایت کرده است که آن حضرت فرمود: خداوند تبارک و تعالی چهارده هزار سال پیش از آنکه آدم بوالبشر را خلق کند من و علی را از نورواحد بیافرید، چون آدم را خلق کرد من و علی را از نور واحد بیافرید، چون آدم را خلق کرد آن نور را در صلب او قرار داد و دائما آن نور نسلا بعد نسل واحد بود تا درصلبب عبدالمطلب بدو قسمت منقسم شد نیمی به من و نیمی به علی بن ابیطالب منتقل شد پس خداوند نبوت را درمن قرار داد و وصایت و ولایت را در علی قرار داد. (جلد اول ص 26)
واضح است که مرگ امام حسین(امامان بطور کلی نیز) مرگ یک انسان عادی نیست که در نبرد عشق و قدرت، جان خود و خانواده اش را برحسب رسم و رسوم جامعه عرب از دست دهد. او فرزند معصوم و مظلوم خداوند است که بدست نابکاران و شمر ملعون هلاک شود. او تبلور خوبی است و شجاعت و تجسم جهاد است و شهادت. دنیا هرگز مثلش ندیده است و نخواهد دید. هزاران هزار روایت است مبنی بر آسمانی بودن امام حسین و ارتباط او با فرشتگان الهی از جمله جبرییل که هرگاه که بدیدار پیامبر برزمین می نشست حسین (حسنین) را در آغوش میکشید و مسرتش را با اهدای میوه های آسمانی بجای میآورد. روایت است که وقتی امام متولد میشود جبرییل فرود آید و به پیغمبر ابلاغ کند که اراده حق تعالی بر آن است که او را حسین بنامی(منتهی الامال ص 392).
جیرییل نیز مانند پیامبر از سرنو شت محتوم حسین آگاه بود. این اراده الهی بود. آنها بدان آگاهی داشتند که حسین را خداوند برای شهادت برگزیده است. روایات بسیاری ست مبنی برگریستن پیامبر بر شهادت حسین هنگامیکه حسین گام بعرصه وجود نهاد. امام حسین بالا و برتر ازانسان است. او فرشته شهادت است. او ساخته شده از نور الهی است. تاسوعا، خاموشی نور الهی ست. عاشورا پایان خوبی و رحمت الهی است. حتی اگر ولایت بحکومت رسد. مرگ حسین آغاز دوران غم و اندوه است و سیاهی و تاریکی . مرگ او مرگ یک موجود مقدس است و الهی نه انسانی عادی.
بر این اسطوره است که جامعه، از زیر تا زبر، از پائین تا بالا ، از دارا و ندار، از قوی و ضعیف، اشک میریزد. آنچه آنان را غمگین و اندو هناک میکند احساس عجز و ناتوانیست در برابر مرگ نور و رحمت الهی. کیست که توان کسب فضائل و خصائل امام حسین در خود جوید. چگونه ممکن شود از انسانی زمینی نا پاک و آلوده آن برآید که از امام حسین بر آمده است. برخلاف امام که تلخی مرگ را بر زندگی تحت ستم ترجیح دهد، عزادار زندگی را دوست دارد و برای ماندن و بقا و بهتر زیستن تلاش کند. این دلبستگی بزندگی حتی در دوران تاریکی و سیاهی، در دوران استبداد و ستمگری، او را لبریز از گناه کند. بار این گناه را اسطوره سازان و صحنه آفرینان درد و رنج و محنت، - با مداحی و ثنا و ستایش امام بعنوان یک فرشته الهی- چنان سنگین سازند که توان اعتراف بدون همتی و پستی را از آدمی سلب سازد. تنها با خود آزاری و خود ستیزی، شیون و گریه و زاری در مرگ امام است که میتوان انتظار رحمت الهی را داشت. روایت از حضرت صادق است که::
هرکه شعری در مرثیه ی حضرت حسین(ع) بخواندو پنجاه کس را بگریاندذ بهشت او را واجب گردد. و هرکه سی کس را بگریاند بهشت او را واجب گردد. و هرکه بیست کس را، و هرکه ده کس را و هرکه پنج کس راو هرکه یک کس را بگریاند، بهشت او را واجب گردد. و هرکه مرثیه بخواند و خود بگرید بهشت او را واجب گردد. و هرکه مرثیه بخواند و خود بگرید بهشت او را واجب گردد. و هرکه او را گریه نیاید، پس تباکی کند بهشت او را واجب گردد. (منتهی الامال ص404)
صحنه آفرینان درد و رنج و محنت، و اسطوره سازان حرفه ای مصائب امام گویند و شور و غوغا در دلها برپا کنند. احساسات را چنان برانگیزانند که سوکواران خاک بسرخود ریزند، پیکر خود را زخمین و خونین سازند و صحنه های دردآلود و درد انگیز بوجود آورند. اعتراف بگناه در مذهب کاتولیک فردیست در خلوت واقع شود و در حضور پدر روحانی. در مذهب شیعه بشکل فستیوال درد است و غم و اندوه، اشک ریزی و سوکواری، جمعی است و اجتماعی. در این فستیوال آنچه ایمانداران را در کنترل خود در آرد، احساس است و آرزو. چون راه حسین یک راه الهی است نه یک راه انسانی. ناتوان در پیمودن این راه همراه است با احساس شرمندگی. عزاداری را نباید فرصتی برای گشودن عقده ها دانست، بلکه باید آنرا یک اعتراف بگناه جمعی تلقی نمود که شکل فستیوال بخود گیرد. در این فستیوال بازار روضه خوانها و خطبه گویان و واعظان، نوح خوانان و مرثیه سرایان رونق گیرد. همه فعالیتها و جنب و جوشها در جامعه شکل نمایشی بخود گیرد و همه چیز تماشائی شود: پرچمهای رنگین، علامات تزئینی، دسته های مرتب و منظم سینه زنی و زنجیر زنی همراه موزیک سنج و دهل و نوحه خوانی، انواع و اقسام تعزیه گردانی، در خاتمه طعامهای مجلل و خوشبو و اشتها آور، همه هم تماشائیست، هم عزاداری.
آنچه حائز اهمیت است اینست که این فستیوال درد و رنج همچون تیغی دولبه است. هم میتواند مورد بهره برداری قدرت قرار گیرد و هم علیه قدرت بکار گرفته شود. اما ماهیت اسطوره ای واقعه کربلا تغییری نکند. در دوران حکومت شاهان حداقل از دوران آل بویه بعد یا بیش از یکهزار سال، برگزاری فستیوالهای غم و اندوه برگزار گردیده اند صرفنظر از ماهیت ستمگرانه قدرت. هماکنون که در راس صحنه آفرینان حرفه ای فقها بقدرت رسیده اند، بیش از همیشه ساختار قدرت نیازمند است بر برگزاری هرچه باشکوه تر این فستیوالهای درد و رنج و محنت.
آقای خامنه ای، جانشین امام در زمان غیبت نیازمندی ساختار قدرت را به تداوم آفرینش صحنه های درد و رنج و محنت اشاره و تاکید دارد که:
روضه خوانی وذکر مصیبت نه تنها منسوخ در جامعه نیست، بلکه لازم است و یاد امام حسین (ع) و ذکر مصیبت و بیان فضایل آن بزرگوار – چه بصورت روضه خوانی و چه به شکل مراسم عزاداری گوناگون- باید بشکل رایج و معمول و گریه آور وعاطفه براانگیز وتکان دهنده دلها، در بین مردم ما باشد و از آنچه که هست، قویتر هم بشود (20/4/70، بنقل از کارگزاران، یازدهم بهمن 1385).
آقای خامنه ای بخوبی میداند که حرفه اسطوره سازی بر اساس شور و احساس و عاطفه است که میتواند تداوم یابد. در نتیجه امام حسین هرگز نمیتواند صورت انسانی بخود گیرد. چگونه توانی قرنها در سوک انسانی زمینی خاکی خود بیازاری و مجروح سازی و غبار غم واندوه برچهره خود پاشی. بقا و تداوم حرفه اسطوره سازی نیازمند غلیان شور و احساس است، نه فعال سازی عقل و اندیشه. عاشورا، اسطوره ایست که دریافت آن تنها از راه احساس است که میسر گردد، نه از راه عقل و خرد و چند و چون و چرا. کردار و گفتار امام و یا امامان را که نتوان در ترازوی عقل انسانی وزن کرد و سنجید. اراده الهی برآن بوده است که از میان دوازده امام فقط یکی را برای شهادت در میدان نبرد برگزیند و یازده امام دیگر را بمدارا و مصالحه با قدرت وادارد. روشن است که هرچه کندی عقل وخرد عمیقتر، شور و احساسات شدیدتر، بهره برداری از آن بسود ثروت و قدرت بیشتر، تحمل واقعیت و مقاومت ضعیفتر.

نقد و بر رسی نگرش اصلاح طلبان را به واقعه کربلا به مجال و فرصت دیگری موکول میکنیم.

برای این نوشته از منابع زیر بهره گرفته شده است.
1. .امام شناسی، تالیف حضرت علامه آیت اله سید محمد حسین حسینی طهرانی انتشارات حکمت.
2. منتهی الآمال، ذکر تاریخ چهارده معصوم، تالیف ثعت المحدثین مرحوم حاج شیخ عباس قمی، ویراسته ی کاظم عابدینی مطلق، مؤسسه پخش کامکار.
3. اندیشه سیاسی در اسلام معاصر، حمید عنایت، ترجمه بهاء الدین خرمشاهی، انتشارات خوارزمی.

2007-01-20T15:41:00.000-08:00

حضور مذهب

در زندگی روزمره

زمانی بود که به حضور مذهب در زندگی روزمره خوشامد میگفتی. زمانیکه انجام فرایض دینی اجباری نبود. دینداری فصلی بود. در روزهای عاشورا و طاسوعا و احیا و ماه رمضان، حضورش فراگیر میشد. سپس کمرنگ میشد و حضور قابل لمسی نداشت تا فصل آینده. آنروزها که حضور مذهب در زندگی روزمره باوج خود میرسید و همه چیز را تحت تاثیر خود قرار میداد در عین حال فرصتهائی بودند برای گردهمایی، برای باخبر شدن از در و همسایه. برای غیبت و خوش و بش کردن. آئین مذهبی مزاحمتی در زندگی روزمره ایجاد نمیکرد. مذهب بکاری برخلاف میل و اراده ات وانمیداشت. اگر دوست داشتی، بآداب مذهبی تن میدادی، از نماز و نیایش گر فته تا غسل و طهارت و پرداخت سهم امام و رفتن بحج. یا اگر حجاب را دوست داشتی بسر میکشیدی. بی حجابی هم جرم نبود. مرزهای حلالی و حرامی گاهی بسیار مخدوش بود. تفریحات روزانه و شبانه، کافه ها و کاباره ها، رستورانها آزاد بودند. در آنزمان حضور مذهب در زندگی بسیار محدود و ضعیف بود. فقها به منبر وعظ و روضه و خطبه وفعالیتهای حوزه ای راضی بودند. مذهب توی خانه بود و در مسجد. در آنزمان مذهب قدرت نبود. مذهب ملجا بود و پناهگاه. دلبخواهی، نه اجباری.

با فرو ریختن تخت و تاج پادشاهی، مذهب قدرت شد. هرچه قویتر گشت با حذف و نابودی مقاومت و مخالفت، بندهای اسارت گسترده تر گردید. این زمان را مذهب داستان دیگری است. امروز مکانی وجود ندارد که مذهب در آن حضور نداشته باشد. در آن زمان، مذهب تنها در زندگی خصوصی حضور داشت آنهم برضایت آنکه نیازمند مذهب بود. حال آنکه امروز حضور مذهب در زندگی اجتماعی مطلق و نهایی است. مذهب دیگر عزا داری و روزه و نماز نیست. امروز مذهب همه چیز است و همه چیز مذهبی. مذهب قانون است و قانون مذهبی، ولایت فقیه هست و مجلس شورای اسلامی. مذهب در کلیه اداره جات، کارخانجات، در سازمانهای نظامی، پلیسی و جاسوسی، در نظام آموزش و پرورش، علوم دانشگاهی، در کوچه و خیابان، حضور دارد. و نیز در کافه و رستوران، در اتوبوس و مترو و در دریا و استادیوم ورزشی و در قله کوهستانها. بقول معروف در هر سوراخ سمبه که پنهان شوی، مذهب تو را می جوید. تنها در طهارت و نجاست نیست که باید تابع باشی و تقلید کنی، بلکه درتمامی امور زندگی، از فکری و معنوی و اخلاقی گرفته تا مادی و مادیات و دنیوی، از چگونکی ظاهر شدن در جماعت تا آنچه که باید بشنوی یا ببینی. بگذریم از گفتن و نوشتن. وای اگر خانه نشین باشی وتنها مونس تو شود تلویزیون یا رادیو، تبلور تمام تضادهای درون نظام مذهبی. نظام در تولید چیزی باید شرکت جوید که پیوسته آنرا نفی کرده است و بر علیه آن تحت عنوان حرام و گمراه کننده فتوا داده است: تفریحات و سرگرمیها. مذهب ما پیوسته گریستن را تشویق کرده است و گوید که عجر و پاداش الهی دارد، بویژه اگر برای امامان شهید اشک ریخته شود. این در اصل بمعنای نفی شادی و طرب و سرگرمی است. بآن دلیل که سبب غفلت شود از اندیشه به ذات الهی. این تضاد البته که حل شدنی است. وقتی مذهب قدرت شد، بد بخوب و حرام بحلال تبدیل و استفاده ابزاری از آنها مشروع شود. آنرا بعنوان وسیله تبلیغ و تحمیق بکار گیرد. سرت را گرم کند با پند و اندرز، با اخبار خوب و خوشایند، حاکی بر رفاه و امنیت همگانی، پیشرفت و آبادانی حیرت آور و خیره کننده در سراسر جهان، با عبادت و نیایش، هرروز، صبح سحر و نیمه ی روز و غروب افتاب. و نیز شیون و زاری و عزاداری که مکان خاص خود را داراست در تولید و عرضه سرگرمی. چه نوحه های دردناک چه ناله ها و زاریها زجه آور و هق هق گریه های سوزناک که نشنوی. آنروزها روزهای افسردگی است، روزهای بیزاری از زندگی ست و اشتیاق بستن بار سفر ابدی.

بعبارت دیگر، از رادیو و تلویزیون چیزی جز مذهب برون نیاید. در تلویزیون برنامه ای وجود ندارد که تحت تاثیر و در کنترل مذهب نباشد. چه برنامه جدی و چه شوخی و سرگرمی. در آنها که تولید بومی ست، کنترل مذهب یک امر طبیعی ست. آن برنامه ها که تولید خارجی ست ویرایش و بازسازی شوند بر اساس معیارهای مذهبی. رادیو و تلویزیون چیزی جز یک بلند گوی تبلیغاتی نیست. اینست که مردم به گیرنده های ماهواره ای پناه برند، ولی مذهب تحت تعقیب شان قرار دهد، وسایل را ضبط و جریمه اخاذی کند. اخیرا نیز مذهب با چکمه های آهنین ش وارد در قلمرو اینترنت شده است. چنان وحشت زده و هراسناک گردیده است که فراخوان نام نویسی کلیه سایتها را اعلام داشته است. البته که متخلفان تعقیب و به جرم اخلال و توطئه در براندازی حکومت و اشاعه ادبیات گمراه کننده و ضد اخلاقی دستگیر، محاکمه و مجازات شوند.

محال است که بحضور مطلق و بلامنازعه مذهب آگاه باشی، احساس خفگی و تنگی نفس نکنی. که احساس گوسفندی نکنی. مذهب که قدرت میشود همانند بختک بر تو فائق آید. هم بر زندگی خصوصی ات سلطه افکند و هم بر زندگی اجتماعی. فرد و افراد باید کردار و گفتارش را همراه سازد با قواعد و قوانین مذهبی. زمانی بود که اگر مرتکب گناهی میشدی، نوشیدنیهای سکر آور صرف میکردی و یا موی وزلف خود افشان میکردی و در زیر حجاب پنهان نمیداشتی، در برابر خدائی که بآن باور داشتی احساس گناه میکردی امید هم به بخشایش داشتی. اما امروز وای اگر گرفتار شوی تحت تاثیر نوشابه های سکر آور. باید که تازیانه های مهر و محبت اسلامی را بر گرده ات تحمل کنی تا بدانی که امر الهی چون و چرا پذیر نیست و ارتکاب گناه جرم است. ارتکاب گناه، قانون شکنی است. مذهب وقتی قدرت میشود. فرد را تحت اختیار خود میگیرد. اجتناب از گناه اجباری میشود. باین ترتیب مذهب اراده ازآد را از فرد میرباید و در انقیاد خود در آورد. وقتی مذهب سیاست میشود و قدرت. همه چیز تبدیل و تقلیل می یابد بیک چیز. هویت میشود مذهب. فرهنگ میشود مذهب. علم و صنعت و تکنولوژی میشود مذهب. در نتیجه انسانهائی که در تحت سلطه مذهب زندگی میکنند به انسانهای یک بعدی تبدیل میشوند. اجتناب از دیدن و شنیدن آنچه درست و راست است، میشود جزء سرشت انسانی، تنها تایید و حمد و ثنا است که از او انتظار میرود و باین ترتیب توانائی نفی و مقاومت در او کشته میشود. شکی نیست که چنین موجودی نزدیکتر بحیوان است تا بانسان.

اما تاریخ را باید دید که چگونه بقضاوت نشیند حکومت مذهب را. بر سرنگونی ا ش در اروپا پس از قرنها حکومت، شهادت دهد. شک و تردیدی نباید داشت که روزی نیز سلطه مذهب در کشور ما به پایان رسد. این یک پیش بینی پیامبرانه نیست بلکه یک ضرورت تاریخی ست. در دوران مدرن هم شاهد.فروریزی حکومتهای ایدئولوژیک در اروپای شرقی یکی پس از دیگری بوده ایم. کشور چین بقای خود را از طریق دور شدن از ایدئولوژی و تطبیق با نظام داد وستد جهانی، تامین و تبدیل بیک قدرت جهانی کرده است. آنچه که سرانجام نقطه پایان را بحکومت مذهب در کشور ما میگذارد، روشنایی و بینایی جمع است. زمانیکه مذهب بعنوان ملجاء و پناگاه از مذهب بعنوان قدرت سلطه جو در ذهن جامعه از یکدیگر متمایز شود و این فهم نیز که جایگاه مذهب خانه و کاشانه است نه بارگاه قدرت.

چیزیکه بیش از اینها حکومت مذهب را تهدید کند آنست که جمع از خرافات و خرافه پرستی دست شوید. ایمان به اصل و اصول را بر اجرای فروع ترجیح دهد. اولی بآزادسازی انجامد و دومی باسارت و بندگی. شک نیست که تغییرات از این نوع طولانی ست بلحاظ زمانی. کار امروز و فردا نیست. دو چیز این سرنوشت محتوم مذهب را تسریع خواهد کرد. هر چه حکومت مذهب طولانی تر شود تجربه آن تلختر گردد. جمع دیگر مجبور نیست از طریق استدلال های انتزاعی از خلسه مذهب بهوش آید. امروز بیش از همیشه، مذهب ماهیت شر زا و ستم پیشه خود را روشن ساخته است. هر جا که مذهب است خون است و خونریزی. قهر است و خشونت، تخریب است و ویرانی. قهر و خشونت مذهبی، دوست و دشمن، کوچک و بزرگ، پیرو جوان و یا زن و مرد نمی شناسد. مذهبی خون ریزد تا آخرین قطره خون خویش. اینست جهاد و شهادت. در مذهب، شهادت یعنی سعادت نهائی، یعنی زندگی ابدی در نابودی ست و در هیچ انگاری. اما زمانیکه جمع از رخوت مذهب بهوش آید، بر علیه بیرحمی و شقاوت مذهبی، بر علیه تخریب و خونریزی برخیزد. چه تعجب که در هیچ کشور مسلمانی هرگز جمعی بر علیه کشتار و سلاخی مسلمان علیه مسلمان بر نخواسته است و عملیات انتحاری را محکوم نکرده اند. روشن است که هنوز بواقعیت شهادت و پوچی آن بینا نشده اند. بهمین دلیل نیز هنوز بر آن باورند که اجرای فروع و احکام فقاهتی لازمه ی رستگاریست. اما زمانی که بینا شود بعدم نیاز خداوند بسجده و رکوع و ذکر دائمی، ستایش کند نه خدائی را که نیازمند حمد است و تسلیم و اطاعت و بندگی، بلکه خدائی که صلح و آشتی جوید نه جهاد و شهادت و خونریزی، آنزمان شتاب است بسوی آزادی و برقراری یک حکومت انسانی، بنام انسان برای انسان. حکومت دون شان مذهب است و ذات الهی. در برابر حکومت تاریکی و الهی، همیشه یک جنبش روشنگری بمنصه ظهور آمده است، جنبشی بر اساس نفی مذهب (قدرت) و مرگ و تاریکی که خوشآمد گوید بزندگی بعنوان چیزی خوب و دوست داشتنی. اینست حرف روشنایی.

حرف روشنایی: سخنگوی دولت موسی ی زمان

2007-01-16T17:58:00.000-08:00

حرف روشنایی:

سخنگوی دولت:

احمدی نژاد

موسی ی زمان

از زمانیکه ایران برهبری رئیس جمهور احمدی نژاد نقش ابر قدرت را در منطقه بازی میکند و به آماده ساختن شرایط جهانی برای ظهور پرداخته است، تنش بین ایران و امریکا پیوسته در حال افزایش بوده است. بعبارت بهتری باید گفت از زمانیکه نظام سیاسی ایران برهبری آقای احمدی نژاد به نظام پیامبران نزدیک تر شده است، قدرتهای جهانی را بهراس و وحشت انداخته است. آخیرا نیز قدرتها منطقه ای نه اسرائیل- که خود مکان بسیار اختصاصی را در سیاست خارجی حکومت اسلامی اشغال میکند، بلکه عربستان و مصر و اردن و شیخ نشینهای حاشیه ای خلیج فارس احساس خطر و نا امنی میکنند. در حالیکه امریکا هر روز به تقویت قوای نظامی در آبها و کشورهای خلیج فارس میافزاید و همه جا ایران را خطر بزرگی برای امنیت جهان معرفی میکند. آقای احمدی نژاد نیز ضمن ابراز آمادگی درمقابل تحریمات ونیز شور و شوق مردم برای پرداختن هزینه های لازم بمنظور کامل ساختن چرخه سوخت اتمی، عازم دیدار دوستان خود و خصمان آمریکا در کشورهای آمریکای جنوبی میشود. و با آنها قرار مدارهائی را امضا میکند که از حوزه قانونی اختیارتش خارج است.

روزنامه آفتاب یزد( 26دی) در سر مقاله اش توافق رئیس جمهور با چاوز رئیس جمهور ونزوئلا مبنی بر ایجاد صندوقی با دو میلیارد بودجه برای مقابله با نفوذ آمریکا را بباد انتقاد میگیرد و خاطر نشان میسازد که مسئله « تردید قطعی نسبت به کارآیی و نتیجه بخش بودن چنین اقداماتی است. اگر چه در هزینه ساز بودنش هیچ تردیدی وجود ندارد؛ آنچه برنامه احمدی نژاد و چاوز را زیر سوال می برد توانمندی چند ده برابری آمریکا در اختصاص بودجه برای مقابله به مثل و نیز نفوذ غیر قابل تردید امریکا در مجامع بین المللی است.»

شکی نیست که روزنامه آفتاب حرکت های دیپلماتیک و تصمیم گیریهای رئیس جمهور را بر اساس عقل و خرد انسانی مورد نقد قرار میدهد. از نتایج سود بخش و یا زیان آور سخن بمیان آورد و بقدرت آمریکا بمثابه یک و اقعیت مینگرد. اما این معیارها سازگار نیستند با معیار های الهی که آقای احمدی نژاد بدان باور دارد. معیارها، ارزشها، و اهداف مادی در دیدگاه وی در مرتبتی دون قرار دارند و در شان یک حکومت «پیامبرانه» نیست. روزنامه اعتماد (26 دی) گزارش میدهد که سخنگوي دولت در نشست هفتگي با خبرنگاران گفت: ترس امريکا از احمدي نژاد مانند ترس فرعون از موسي است. برطبق سخنان غلامحسین الهام سخنگوی دولت، آقای احمدی نژاد، موسی ی زمان خودش است. یعنی درست است که پیامبر نیست ولی این دلیلی نیست که وی پیامبرانه عمل نکند. آقای الهام که وظیفه دارد چند و چون تصمیمات رئیس جمهور را برای خبرنگاران توضیح دهد، در پاسخ به سوال يک خبرنگار در ارتباط با امریکا ، گفت:

احساس خطر سردمداران کاخ سفيد و بوش از احمدي نژاد در واقع احساس خطر از فرهنگ عدالت، صلح و انسان دوستي است و اين ترسي است که هميشه فراعنه از موسي ها دارند. وي ادامه داد احمدي نژاد به عنوان يک رهرو انقلاب اسلامي درصدد است که پيام انبيا و انقلاب را که پيام صلح و انسان دوستي است در عرصه جهان گسترش دهد.

البته روشن است که موسی را چه سر آشتی با فراعنه. بهمین دلیل است که پیامهای آقای احمدی نژاد هم آمریکا را حسابی نگران ساخته است و هم همسایه های محله را پاک دلواپس کرده و بسوی خصومت سوق میدهد. اما آقای احمدی نژاد که راه موسی را بعنوان یک «رهرو انقلاب اسلامی» میپیماید باین نگرانیها که نباید وقعی نهد. تحریمات افتصادی، تورم و گرانی، فقر و بیکاری، نا رضائیها مردمی ناشی از عدم مدیرت دولت، تداوم رانت خواری و فساد افتصادی، در مقایسه با پیامهای پیامبرانه آقای احمدی نژاد دارای چندان اهمیتی نیستند. او موسی ی زمان است. عدالت را که نمیتوان فقط برای خود و ایران خواست، عدالت را باید در سراسر جهان گسترش داد. این البته خیلی بهتر بسر انجام خواهد رسید اگر آقای احمدی نژاد چرخه سوخت اتمی را کامل سازد. آنزمان همه فراعنه در منطقه پا بگریز خواهند گذارد و پیام صلح و انساندوستی و آورنده اش را با میل و رضا خواهند پذیرفت و سر تسلیم و اطاعت فرو آورند..

حتی اگر تمام قدرتهای جهان همه با یکدیگر علیه ایران متحد شوند، هرگز آقای احمدی نژاد را بوحشت و هراس نیاندازد. چرا که آقای رئیس جمهور هرچه گوید و هرچه کند تنها متاثر از تعهدات و مسئولیت الهی اوست. او نیز برگزیده شده است از بدو تولد که در را ه خدا و مبارزه علیه ظلم و ستم شهید گردد و با در گیری با ابرقدرت جهان بفرا آوردن روز قیامت امداد رساند.

بنابراین طبیعی است که مسئولیتهای دنیوی بویژه اداره اصولی کشور را آقای رئیس جمهور بباد فراموشی سپارد، مثل معرفی راند خوارانی که در چرخه اقتصادی کشور اخلال کنند. چرا که مسئولیت او در برابر ذات الهی است نه در برابر ملت و منافع ملی. چه باک اگر کشور را بویرانی کشاند. چه باک اگر بمبهای آمریکا بر سر ملت فرو ریزد. چه باک اگر جوانان و مردم بیگناه جان خود از دست دهند. شکی نیست که خوشباوران در پی آقای احمدی نژاد و بوساطت وی به بهشت موعود ره خواهند یافت.

مسلم است که اگر صدام حسین بدست آمریکا سرنگون نگردیده بود ، شیعیان عراق بر سر قدرت نشانده نشده بودند، و آمریکا ضعف و درماندگی در حل مسئله عراق از خود بروز نداده بود، بالهای بلند پرواز آقای احمدی نژاد چنان بی رویه و ناگهانی رشد نکرده بودند که اجازه ندهند وی پاهایش یکبار دیگر بزمین رسد و واقعیتها را نظاره کند.

در بازی دیپلماسی آنکه باشتباه رقیب را تخمین زند بازنده است و هزینه باخت گاهی تاج است و تخت. اینست حرف روشنایی.

حرف روشنایی: گوش کن ای فقیه

2007-01-13T13:29:00.000-08:00

حرف روشنائی

گوش کن

ای فقيه

گوش کن ای فقيه. مصلحت اينست. امروز بفردا مينداز. با احترام و صلح و صفا از اريکه قدرت فرود آی که اين مسند را جايگاه شيطان است. کمتر کسی را ميتوان يافت که باين اريکه تکيه زند و باعمال شنيع، ضد انسان و وجدان و اخلاق دست نزند. بی رحم و مروت نشود. دروغگوئی و رياکاری و دو روئی نکند. ظلم و ستم روا ندارد. مرتکب جرم و جنايت نشود. حرص نزند و طماعی نکند. از دريافت واقعيت رويگردان نباشد و روياهای خود را جايگزين آن نکند. حرف حقيقت گوشهايش را آزار ندهد و از فکر رو در روئی با آن دچار کابوس نشود
ای فقيه تو نيز نه تنها از اين قانون مستثنی نيستی، بلکه بيش از هر حاکم ديگری قدرت پاک مست و مدهوشت ساخته است. بهوش نيستی که چه کنی و بسوی چه ناکجا آبادی روانی.

حال خوب گوش فرا ده ای فقيه. محمد رضا شاه را بخاطر داری؟ شاهان پيش از او هم بدون ترديد ميتوانيد بياد آوريد. هيچيک از آن حاکمان بنام دين و مذهب حکم نراندند. حکومت در اصل سياسی بود. باين دليل تنها گور خود ميکندند. اما تو ای فقيه هم گور خود کنی هم گور دين و مذهب. آن حاکمان با اعمال خود زمينه ساز يک انقلاب سياسی شدند ولی شما زمينه ساز يک انقلاب احتماعی هستيد و خود از اين موصوع بی اطلاعيد. تنها اريکه قدرت نيست که در معرض خطر سرنگونی است بلکه منبر موعظه است و دستگاه فقاهت و حق و حقوق ولايت. در انقلابی که شما فراهم خواهيد آورد هر آنچه نهان ست لخت وعريان گردد. حرام و حلال، حجاب و حجامت، امر بمعروف و نهی از منکر همه بر چوبه دار آويخته شوند. بساط فقاهتی از هم فرو پاشد و پايه های دين و مذهب اگر متلاشی نشوند بدون ترديد سست و متزلزل گردند. اگر جامعه به بیدينی نگرايد، با چشمانی مظنون و مشکوک بدين و و مذهب نگرد. مگر نه اينکه شما نماينده دين و امام و اله ايد و بنام آنها حکم ميرانيد، بنابراين تنها نام خود نيست که با زشتی و پليدی يکی سازيد بلکه نام دين و خدا و پيغمبر است که برسوائی کشانيد. اين دشمنان اسلام نيستند که اسلام را تهی از معنا و مفهوم انسانی کنند. چه نيازيست. چنين هرگز کسی بهتر از فقهای حاکم نکند. اسلام را چنان ذليل و خوار ساخته ايد که نيش انسانی ناچيز در پی عظيم و پهناورش لرزه افکند. اين چه بنائيست فولادين و ابدی که بسخن ناخوشی احساس فروريزی در بنيانش نشيند. بسيارند آنان که اسلام را سبب فقر و عقب ماندگی و همسان تحجر, سکون , انحماد فکر, استبداد و خشونت پندارند. دشمن رشد و تکامل و پيشرفت دانند. ادعائی که بسادگی نتوان بر آن مهر مهمل و باطل زد. چرا که شاهد زنده حکومت فقاهت است. آيا ميتوان بدست آوردهای فقاهت نکريست وچيزی جز پسروی ديد؟ عمامه خويش بالا زنيد و قضاوت کنيد. آيا بجز ستم و سرکوب، جنگ و خونريزی و تخريب و ويرانی نهال ديگری هم نشانده ايد؟ آيا بجز قساوت و درنده خوئی و خشونت, بذر ديگری هم کاشته ايد؟ به تيغ و تازيانه مردم خاموش و تسليم ساخته و خاطر آسوده داشته که چرخ گردون پيوسته بر وقق مراد گردد. ذهی خيال باطل؟

گوش کن ای فقيه، عليرغم زيرکی و ذکاوت ذاتی ات، اين مردم را هنوز بجا نياورده ايد. مردم ايران از آن گونه اند که در لحظه تسليم جان بحان آفرين، ناگهان بپا خيزند. برگرده بار سنگين بسيار حمل کنند و نفسی باعتراض نکشند. باسارت تن دهند و تسليم و فرمانبردار شوند. به کم راضی و باميد نجات بانتظار نشينند. دست بسوی تقدير برند. سوزند و سازند، و روزگار بآه و ناله سپری کنند، گوئی نفس آخر را امروز و فرداست که برآرند. در اين لحظه استکه کار ساز شوند. بپا خيزند و بساط ظلم و ستم از بيخ و بن برکنند. تاکنون دو بار بپا خاسته اند، چه موجبی ست که باور کنيم برای بار سوم تکرار نشود. حرکت و جنب و جوش ناگهانی نکنند . بآينده ننگريسته و نيانديشند. اگرچه بيشتر درپی نظم و امنيتند تا جانسوز قانون و حق و حقوق انسانی. اگر چه علم استقلال و آزادی بدوش کشند, اما بقدرت تسليم و ستايشگر آن شوند. چرا که از تاريخ نياموزند. چه جای تعجب است. چگونه بياموزند تاريخی که در دست قدرت پيوسته سرکوب و تحريف شده است. بر آن باور بودند که تيره و تارتر از زمان شاه را هرگز زمانی نخواهد بود. بهمين دليل ممکن است که بآب و آتش زنند بآن تصور که ظلمت کنونی مطلق است و ماورا آن ظلمتی نيست. تکرار اين اشتباه است که آينده اين ملت را بخطر اندازد.
گوش کن ای فقيه. مصلحت اينست. از جايگاه شيطان پيش از آنکه دير شود, فرود آی. مردم ايران بزرگند و ببخشايند, اگر عذر گناه بفريب شيطان بخواهيد. خود را از صحنه سياست بيرون بکشيد. بمسند و منزلت روحانيت بازگرديد. مردم را به محبت و مهربانی با يکديگر و راستی و درستکاری فراخوانيد. از امر و نهی دست بشوئيد، بدعوت بپردازيد و از سر راه پيشرفت و ترقی کنار رويد. روحانی و نورانی شويد حيله و رياکاری بس کنيد. بيش از اين بجرم و جنايت دست خود آلوده و مهمتر از همه اسلام را بيش از اين بد نام نکنيد. از جايگاه شيطان فرود آی. گوش کن ای فقيه. اينست حرف روشنائی.

رئیس جمهور در خوزستان: تهدید و تحریک

2007-01-10T11:54:00.000-08:00

رئیس جمهور
در خوزستان:
تهدید و تحریک

آقای احمدی نژاد در ادامه سفرهای استانی خود برای آماده سازی شرایط دنیا برای ظهور و خروج از غیت، باستان خوزستان سفر نمود. در آنجا جمعیتی بزرگ از توده های مردم- که بسختی میتوان گفت که برضای خود آمده و یا بهزینه و خرج "بیت المال" بآنجا آورده شده بودند که بسخنان آتشین و توفتده آقای رئیس جمهور گوش فرا دهند. در این سخنرانی آقای احمدی نژاد نشان داد که بیش از آنکه لازم باشد دارای خصوصیاتی استثنایی است، خصوصیاتی که تنها میتوان در امامان مقدس یافت. مثل بی باکی و جسارت در درگیری با ابر قدرتهای ستمگر. او هرگز آنقدر توفتده، آنقدر برنده و آنقدر تهدید کننده برای هیچ جمعیتی برجز خوانی نپرداخته بود. او آب پاکی را بدست همه ابر قدرتها ی ضد بشر دنیا پرست مادی کیش ریخت و قویا خاطر نشان ساخت که داد و فریاد بیفایده است وباید در برابر مردم ایران "تسلیم" شوند. که ایران همچنان با گامهای استوار بسوی کامل ساختن چرخه هسته ای گامهای اساسی و نهایی را برداشته است.
روزنامه اعتماد (14 دی) گزارش میدهد که:
محمود احمدي نژاد رئيس جمهوري با بيان اينکه ايران به زودي توليد صنعتي سوخت هسته يي را آغاز خواهد کرد گفت؛ متاسفانه دشمنان بشريت به حق خود قانع نيستند، اما بايد بدانند هر چه دست و پا بزنند و حنجره هاي خود را پاره کنند، مجبور خواهند شد که در برابر صفوف ملت ايران سر تسليم فرود بياورند و حق ايران را به رسميت بشناسند. با نشستن و برخاستن و تبليغات و فرياد زدن نمي توانند حقوق ايران را زير پا بگذارند. دفاع از حقوق هسته يي و پايداري مردم ايران در مقابل فشارها براي دستيابي به اين حق محور سخنان رئيس جمهوري در بيست و چهارمين سفر استاني اش بود. احمدي نژاد در ادامه سفر خود به خوزستان در جمع مردم گتوند تاکيد کرد؛ ملت ايران ده ها سال است که تصميم خود را گرفته و مصمم است که با تدبير و اقتدار در همه عرصه ها از حق خود دفاع کند. ايران عزيز هسته يي است و چرخه کامل سوخت هسته يي را در دست دارد و به زودي توليد صنعتي سوخت هسته يي را آغاز خواهد کرد و به فريادهاي پوچ و دنياطلب قدرتمندان توجه نخواهد داشت.

بنظر این نگارنده این سخنان بیانگر این واقعیت است که دوران ولایت که با موج اول انقلاب آغاز گردید حال باظهور موج دوم انقلاب برهبری آقای احمدی نژاد، بپایان گرائیده و در آستانه دوران امامت قرار گرفته ایم. مقاومت، عزم و اراده راسخ در مواجه با قهر و قدرتهای دنیای پرست تنها میتواند یاد آور صحرای کربلا باشد. آقای احمدی نژاد قبل از هر چیزی یک مقلد با وفا ست. امام برای او الگوی نهائیست. در گیری کربلا قدمی بسوی قیامت بود. در گیری آقای رئیس جمهور نیز با قدرتهای بزرگ دنیا، گامی است استوار بسوی قیامت. قیامت زمانیست که حق بحق دار میرسد. " دشمن بشریت" نابود شده، بساط ظلم و ستم برچیده میشود و عدل الهی برقرار میگردد. بی جهت نیست که هیچیک از مسائل داخلی برای آقای رئیس جمهور دارای اهمیت وافی نیستند. نه بیکاری جوانان، نه فساد و رانت خواری، نه اعتیاد و فحشا، نه رکود افتصادی و فرار سرمایه ها و مغزها، نه بحران کمبود بنزین و اساسا فرو ریزی زیربنای افتصادی کشور، نه افزایش فقر و محنت. او با کامل کردن چرخه سوخت در پی آن است که سلطه قدرتها بزرگ بر جهان را بپیان آورد. او به پیشواز مقابله با آنها میرود و آنها را دعوت بیک زور آزمائی میکند. او واهمه ای از حربه های کشنده و ویران کننده اما مادی ابرقدرتها ندارد. چرا که او با نیروی معنوی الهی برزم با دشمن میپردازد. او بتقلید و تبعیت از امام خود حاظر است که تا آخرین قطره خون خود خونریزد تا رضای خدا تحصیل شده و بقیامت قدمی نزدیکتر شود. مسائل مادی زندگی چیز نیست که شهید زنده این همچون ریاست جمهوری بآن توجهی داشته باشد. هرگز در شان او نیست.
وای بآن روزی که مردم امامت آقای احمدی نژاد را باور کنند. نتوان آنها را سرزنش کرد اگر هم باور کنند و ایمان آورند که قیامت قرین شدن باسعادت است و رسیدن بآن جزء آرمان وامال بشریست. در چنان صورتی باید هزینه آنرا با جنگ و ویرانی بپردازند. اما این توده های خوشباور از کدام منبع کسب آگاهی کنند؟ آیا تاکنون شنیده اید در مخالفت با برنامه های انرژی هسته ای کسی کلمه ای در نفی و انتقاد بزبان آورد؟ تنها میتوان در تایید و موافقت دهان گشود. در غیر آن، جاسوس بیگانه هستی و خیانتکار و خائن در خدمت اجنبی. اتهاماتی که در هر دادگاهی در حکومت اسلامی خونت را مباح میسازد.
مسلم است که کامل ساختن چرخه سوخت هسته ای درد عقب ماندگی ملت ایران را درمان نکند، اما گویا تنها داروی درد امامت آقای رئیس جمهور است. او رویای توسعه و گسترش قلمرو امامت و امپراتوری شیعه را در سر میپروراند. او از جانب مردمی سخن میراند که آنها را وادار بسکوت ساخته و از حق شنیدن آوای مخالف محرومشان ساخته است. البته وقتی آقای رئیس جمهوری در حضور آگاهان روشن نگر دانشگاه امیر کبیر قرار میگیرد با بیشرمی پای بگریز میگذارد. این بدان معناست که تنها در آزادی است و نبود ترس ار تنبه و مجازت در شکنجه گاههای نظام عدالت گستر اسلامی است، که ملت میتواند به بروز آورد آنچه هست.
اخیرا بعضی از تحلیلگران سیاسی حاظر شده اند در مناظره ایکه رادیوی نو تاسیس "گفتگو" که گفته میشود نزدیک بجبهه آیت اله خامنه ای است شرکت جویند مشروط بر آنکه مسولیت آنچه مورد بحث قرار میگیرد آن را رادیو خود بعهده گیرد.
بنظر میرسد در شرایط کنونی تاخت و تاز ریاست جمهوری را کسی جلودار نیست. پیشروی تا شکست، البته یک پدیده الهی-فقاهتی است. گروگانهای آمریکائی بیش از 400 روز در زندان انقلابیون موج اول، نگاه داشته شدند. سپس آنها را بقیمت میلیاردها دلار از ثروت ملت ایران تقدیم دولت آمریکا نمودند. هشت سال جنگ را علیرغم پیشنهادات مکرر صلح همراه ارائه مبالغ هنگفتی بعنوان غرامت جنگی، ادامه داد. سرانجام وقتی به عدم توانائی خود برای ادامه جنگ بمنظور تسخیر قدس از راه کربلا آگاهی یافتند، حضرت امام خمینی اعتراف کرد که زمان آن رسیده است که جام زهر را سر بکشد و قرار داد صلح را امضا کند. اما اگر بلحاظ تحکیم و تداوم قدرت بآن وقایع بنگریم میتوان آنها را بسیار عقلانی و سودمند خواند. بدون آن بحرانها بعید بنظر میرسد امروز شاهد جلوس امام چهاردهم بر اریکه قدرت باشیم. اکنون نیز آقای رئیس جمهور دفاع از حقوق ملت بمنظور کامل ساختن چرخه سوخت انرژی هسته ای را تبدیل بچماقی کوبنده نموده و بر سر آن کوبد بیرحمانه، او را حفه و خاموش نموده اگر نگوید آنچه امام احمدی نژاد گوید. هرچه او گوید حقیقت است و بنابراین مطلق. بهمین دلیل نوای نفی و مقاومت را هرگز بگوش خود نشنوی. و باقصا نقاط کشور سفر کند که مردم را وا دارد که گویند هرچه او گوید.

حال اگر ملت بواقع باور کنند که سعادت و خوشی و پیشرفت نسل کنونی و نسلهای آینده در گرو صنعتی ساختن چرخه سوخت انرژی است. باید در همان راهی گام بردارند که مردم آلمان و ژاپن و ایتالیا گام برداشته اند. اول جوانان خود را باید ینیفورم پوشند بمیدان جنگ با کفار و مشرکین بفرستند، سپس خود وارد میدان مبارزه شوند. اگر ملت باور میکنند آنچه حاکمان گویند، باید آماده باشند که هزینه آنرا نیز بپردازند.
اما آقای رئیس جمهور لحظه ای حاضر نیست بآن اندیشه کندکه تحمیل قالبها و مقوله های مذهبی بر سیاست در دنیای مدرن ممکن است که بازنده از میدان برون آید. او در شوق یک درگیری نظامی با غرب بسختی میسوزد. بهمین دلیل ادبیات و زبانش بطور روز افزونی تهدید کننده و بسیار تحریک آمیز گردیده است- همچنانکه در بالا آمد. اما غرب درس خود را آموحته است. وارد جنگ فرساینده تحریم اقتصادی میشود. بنظر نمیرسد وعده هائی که آقای احمدی نژاد در باره جشن هسته ای بمردم ایران میدهد، غرب را هراسناک کرده باشد و به یکباره آرزوی آقای احمدی نژاد را با یک حمله نظامی بایران بر آورده ساخته و آن فرصت را برای وی فراهم آورند تا همچون ناجی بشریت، پا بصحنه گذارده ودر راه برقراری نظام عدل و عدالت اسلامی خود را شهید سازد.

حرف روشنایی: تداوم فرهنگ خون و انتقام

2007-01-10T11:45:00.000-08:00

حرف روشنایی:
تداوم فرهنگ

خون و انتقام

صدام حسین بدار مجازات آویخته شد و زندگی جنایتبارش خاتمه یافت. اما فرهنگ خون و انتقام که صدام در آن پرورش یافت، ادامه خواهد یافت. صدام حسین در طول 35 سال حکومت قریب به دو ملیون از مردم عراق را بهلاکت رساند. از زمان سرنگونی صدام تاکنون طبق گزارشهای خبر گزاریها جسد چهارصد هزار نفر در بیش از دویست قبر دسته جمعی پیدا شده اند. از صدها هزار دیگر که در لشگرکشیهای صدام بایران و کویت و یا در مقابله با آمریکا کشته شده اند لازم بیاد آوری نیست. بعبارت دیگر، صدام حسین بیش از هر کسی و یا هر کشور دیگری دست خود را بخون عرب آغشته ساخت. در مقام قیاس تعداد اعرابی که بدست اسرائیلیها کشته شدند بسیار اندکند در برابر آنها که بدست صدام بقتل رسیده اند.

با این وجود هرگز اعتراضی در جهان عرب- چه بوسیله دولتها ویا مردم- بحکومت سرکوبگر، و خون و خشونت صدام بگوش نرسیده است. نه تنها در برابر بیرحمی، خشم و خشونتی که صدام بمردم عراق روا میداشت اعراب ساکت و صامت ماندند، بلکه بعضی در جهان عرب او را قهرامان و ناجی خود تلقی میکردند و هنوز هم میکنند. چه چیز میتواند این سکوت مرگبار را توضیح دهد. آیا رنگ خون عربی که بدست اسرائیلیها کشته میشود، تفاوتی دارد با آنکه بدست صدام کشته میشود؟ اگر جهان اسلام و بویژه جهان اعراب آنقدر که حساسیت باعمال زشت اسرائیل در سرزمینهای اشغالی نشان میدهند، ذره ای حساسیت نسبت به خشونت و خونریزی و سرکوب رژیم صدام حسین نشان میدادند، ممکن بود امیدی را در دل در باره آینده اعراب و کشور های مسلمان زنده سازد. اما تا زماینکه مردم عراق و یا اعراب نتوانند صدام را بنگرند همانگونه که بوده است. فرهنگ خون و انتقام ادامه خواهد یافت. حقیقت آنستکه وجود اسرائیل سبب گردیده است که اعراب و مسلمانان چشم خود را بروی استعمار و استبداد داخلی ببندد و در پی آن روان شوند که در لباس دشمن اسرائیل و آمریکا ظاهر شود. گوئی مهم نیست آن فرد کیست و باورها وارزشهایش چیست، حتی اگر قاتل و جنایتکار و دژخیمی همچون صدام باشد. بنظر میرسد که وجود اسرائیل و آمریکا بهانه خوبی ست برای ادامه حکومتهای خشم و خشونت و خونریزی در جهان اسلام. اینست حرف روشنایی.

2007-01-10T11:41:00.000-08:00

اعدام
صدام حسین

طبق گزارش خبرگزاریهای جهان صدام حسین بزودی بدار مجازات آویخته خواهد شد. بدون تردید بسیاری به پایکوبی و شادی خواهند پرداخت و نادانسته تداوم فرهنگ خون و انتقام را تا آینده ای دور تضمین کنند.

آویختن صدام حسین بدار ممکن است بلاحاظ احساسی ارضا کننده باشد ولی مرحمی بر هیچ دردی نیست. واقعیت آن است، قدرت و تحکیم قدرت بدون ریزش خون امکان پذیر نیست. صدام حسین بارگاه قدرتش را با کشتار مخالفین و منتقدین خود استوار ساخت. اگر نامش را ببدی بزبان میآوردی زبانت از حلقوم بیرون کشیده میشد. جنایات صدام بیشمار و ناگفتنی است. جنایاتی که مرگ صدام آنها را در پرده ابهام نگاه خواهد داشت. کشتن صدام قبل از آنکه پرده از تمامی جنایاتش برداشته شود، شرایط را برای ظهور صدامی دیگر آماده میسازد.

اگر قدرت میتوانست بر اساس عطوفت و بخشایش استوار و تبلور انسانیت انسان گردد، صدام باید تا آخرین لحظات زندگی اش در دادگاه به جنایاتش پاسخ میگفت.
تنها از طریق افشای تمامی جنایات صدام است که میتوان امیدوار بود که وقفه ای در فرهنگ خون و انتقامجوئی بوجود آید. زنده نگاهداشتن صدام و ادامه محاکمه وی در دادگاهای صالح و منصف، یک فرصت تاریخی برای گذار از فرهنگ استبداد و سرکوب را بفرهنگ بینایی و روشنایی فراهم میآورد. متاسفانه این فرصت تاریخی با بدار آویختن صدام ازدست خواهد رفت. اینست حرف روشنایی.

2006-12-26T19:29:00.000-08:00

حرف روشنایی

حکومت اسلامی
جنگ عدالت با آزادی

آیا تاکنون بگوش خود شنیده اید که گویند گان نظام فقاهتی از جمله ولی فقیه آقای خامنه ای و یا رباست جمهوری آقای احمدی نژاد، واژه آزادی را بزبان برانند؟ تعجبی ندارد اگر تاکنون تشنیده اید. میتوانید خاطر آسوده دارید که در آینده هم نخواهید شنید. گویندگان رژیم برسر هر منبری که صعود کنند تنها از عدالت گویند، از عدالت پروری و عدالت گستری.آنها نمایندگان امام عصر اند. که خود مظهر

عدالت است، برترین وبالاترین عداالت عدالتی که نهائیست، عدالت الهی، مطلق و نقصان ناپذیر

.
رئیس جمهور نه تنها از عدالت میگوید، بلکه بعدالت اندیشه کند و چیزی جز عدالت نخواهد. درون و برونش عدالت است. البته عدالتی که دارای مجرای الهی است و ریشه در خرد و عقل خداوند دارد نیازی به تعریف و تئوری و یا چند و چون ندارد. گویندگان نظام هرچه گویند از جانب خدا گویند. چون ذات الهی با چالش و چموشی سرسازگاری ندارد، بزندانت افکند، بقل و زنجیرت کشد، تاهرگز نه نگوئی و نفی نکنی. در این معنا عدالت در ماهیت قدرت است، آنهم قدرت قهر آمیز و سرکوب کننده. بنابراین، میتوان گفت که درحکومت اسلامی عدالت، قدرت است و قدرت عدالت

این بدان معناست که آنجا که حرف، حرف عدالت است، خبری از حرف آزادی نیست. زیرا، آنجا که عدالت هست نیازی بآزادینیست.عدالت برای زندگی کافی است، بویژه اگر الهی باشد. خداوند به نیازهای بشر آگاه است. ارضا برضای او عدالت نهائی ست و باید بسهمی که براساس اراده الهی نسیب گشته است راضی و خشنود بود

.
عدالت در حکومت اسلامی نقاب زیبائی است بر چهره ی کریه استبداد و سرکوب، قهر و خشونت. بنابراین چیزی جز ابزار قدرت نیست. باید اعتراف کرد که در حرف عدالت بخودی خود واژه ایست زیبا و فریبنده. بهمین دلیل دارای قدرت نفوذیست، قدرتی که سرکوب کند توانائی نفی و مقاومت را درانسان. آیا میتوان کسی را یافت که اظهار مخالفت و انزجار از عدالت کند؟ آیا میتوان بعدالبت نسبت شرو شرارت داد؟ اینست که حرف عدالت حرفی است تسلیم کننده. حکومت اسلامی از زیبائی و قدرت این واژه بهره گیرد که آزادی را سرکوب کند وجامعه را به تسلیم وادارد. آیا میتوان قله های رفیع عدالت را پیمود در اسارت و نبدگی؟ آیا عدالت میتواند وجود داشته باشد بدون آزادی؟ عدالت هرگز بدون آزادی بر صحنه هیچ اجتماعی ظاهر نشده و نخواهد شد. آنکه نفی کند این حقیقت را که عدالت بدون آزادی استبداد است و سرکوب و دیکتاتوری، نه بعدالت باورد دارد و نه بآزادی

.
در منظر گویندگان و منبرنشینان حکومت اسلامی، عدالت وسیله است نه هدف، وسیله ای در خدمت تحمیق مردم و تحکیم قدرت.

عداالت بدون آزادی مستلزم تمرکز قدرت است در دست حاکم.گویندگان و منبرنشینان حکومت اسلامی باشمشیر عدالت بجنگ آزادی میروند. با شمشیر عدالت است که ترس و وحشت ایجاد و سکوت را برقرار میسازد. روشن است که در حکومت اسلامی آزادی برابر است با بی عدالتی، تمام اعمال زشت و ناپسند نتیجه آزادی است

.
آنجا که عدالت ظاهر میشود، هیچ خوبی از آزادی برنخیزد. همه بدیها و زشتیها زائیده آزادیست. بی حجابی و بی عفتی، آمیزش و معاشرت، نوشیدن و خوردن بحرامی. روشن است که حکومت اسلامی سر آشتی با آزادی ندارد. آزادی شیطان نهائی ست. چرا که تنها در آزادیست که توانی نفی مذهب کنی و کفرگوئی بی آنکه بدار محازات آویخته شوی. در آزادیست که عقل و خرد خود بکارگیری و بر آن اساس برگزینی آنچه خواهی. بی جهت نیست که حکومت اسلامی شمشیر عدالت را از قلاف کشیده که آزادی را از ریشه برکند. چون فرد آزاد مقلد نشود، خود دانا و بینا شود، در آزادیست که خود را شناسد و تواند آن باشد که هست، با خدا یا بی خدا، مومن یا بی ایمان و کافر. در آزادیست که استعدادها شکوفان شوند و خلاقیتهای انسانی بمنصه ظهور رسد و بماهیت انسانی خود دست یابد. نظامی که بر اساس عدالت حکومت میکند دشمن آشتی ناپذیر آزادیست چون غایتش ذات الهی ست که کلامش کتاب قرآن، حقیقت نهائی است. حال آنکه تنها چیزیکه حقیقت دارد آزادیست. تنها در آنصورت است که میتوان به یک قراردارد اجتماعی که تضمین کننده آزادی باشد نائل گردید. باید. عدالتی که مشروعیتش را مدیون یک قرارداد اجتماعی است بسیار متفاوت است با عدالتی که مشروعیتش را کسب کند از ذات الهی. یکی تغیر کند و انعطاف پذیرد بازمان. دیگری مطلق است و نهائی و تغییر ناپذیر. بنابراین عدالت الهی همراه میشود با قهر و خشونت و سرکوبگری. مثله کردن اعضای بدن انسان، تعزیز و تازیانه، سنگسار و قصاص تنبیه و مجازات گناهکاریست در سوی برقراری عدالت در حکومت اسلامی. این مجازات نه تنها شرم انگیزاند بلاحاظ قهر و خشونت بلکه بآن دلیل که تنزل انسان است به حیوان. این عدالتی است که متعلق بدوران بدویت بشری است و نیست شایسته ی بشری که در دوران ماورا مدرن زندگی میکند. عدالت الهی نه تنها با قهر و خشونت همراه است بلکه پرورش دهد روح و فرهنک شقاوت و بیرحمی. انسان آزاد هرگز قادر نیست روا دارد بدیگری آنچه را که بخود روا ندارد

.
حکومت اسلامی هراسناک از آزادیست نه تنها بآن دلیل که بارگاه قدرتش را مواجهه با خطر فروپاشی کند بلکه هراسش از طلوع روشنایی است و بینایی و آگاهی و در نتیجه بروز چالش و چموشی، نفی و مقاومت در برابر امیال الهی و فروگذاشتن کتاب آسمانی. هراس از نقد و بررسی رسالت و امامت و افشا ساختن ماهیت خرافاتی فقاهت است که حکومت اسلامی با حربه عدالت بمیدان آمده است تا نابود نیست کند آزادی. اینست حرف روشنایی.

2006-12-18T10:18:00.000-08:00

حکومت الهی و رای مردم

انتخابات مجلس خبرگان در حالی صورت میگیرد که دقیقا روشن نیست که خبرگان چه وظیفه ای را در نظام سیاسی کشور بعهده دارد و مهمتر آنکه هنوز معلوم نیست که خبره چه کسی است و چگونه شناسائی میشود. اما خبرگان تنها نهاد فقاهتی نیست که کارکرد اصلیش در مرحله اول خدمت به ولی فقیه و پیشبرد نظامی است که در آن گوینده اصلی، آنکه حرفش نهائی و بخودی خود قانون است، فرد ولی فقیه ست، نه یک فرد عادی بلکه یک فرد آسمانی، جانشین امام که خود برگزیده ذات الهی ست. نهادهائیکه تحت نظام ولایتی- فقاهتی بوجود آمده اند در پی آن منظور بوده است که حکومت اسلامی را در انظار جهان همگام با زمان جلوه دهند، نهادها ئیکه همنامی با نهادهای حکومت دموکراتیک دارند. اما عملکردی بسیار متضاد با آنها. نهادهایی همچون جمهوری، قانون اساسی، قوای سه گانه و تفکیک آنها و غیره همه به تقلید، در رقابت از نهادهای حکومتهای دمکراتیک تعبیه گشته اند که به نظام ولایتی-فقاهتی پوششی دموکراتیک و مدرن بدهند. بعبارت دیگر نظام جمهوری و نهادهای قوای سه گانه همه تحت کنترل نظام ولایت فقیه بوده و با فرامین وی است که نظام جمهوری حرکت میکند. اگر این دو نظام را یکی نماینده مذهب تلقی کنیم دیگری را سیاست. در این مورد این مذهب است که سیاست را بزیر سلطه خود فرو برده و آنرا در خدمت خود در آورده است. در نتیجه نظام جمهوری در اصل ضمیمه ایست پیوسته به نظام فقاهتی که آشتی پذیری ندارد با نهادهای دموکراسی که بر اساس آرا و امیال بشری و تضمین آزادی های فردی بوجود آمده اند.
آقای قائم مقامی، طلبه جوانی که بنابرگزارش سایت بازتاب مدارج اجتهاد را بسرعت طی کرده است با مصاحبه با این سایت، نظام ولایت فقیه را با نظامهای غربی چنین مقایسه میکند:

حكومت اسلامي از نظر ارتباط ساختاري و ارگانيك بامردم، هيچ تفاوتي با نظام‌هاي دمكرات خواست و اراده عمومي جامعه و آراي دمکر اتيك ندارد و همان‌گونه كه نظام‌هاي دمكراتيك بر خواست و آراي جامعه استوار است، حكومت اسلامي نيز بر همين پايه بنيان نهاده شده و اختلاف اصلي حكومت اسلامي با نظام‌هاي دمكراتيك غربي، نه در شكل و ساختار، كه در محتوي و قوانين است، چراكه محتواي قوانين در آن جوامع، معمولا غير ديني و برآمده از آراي بشري است، ولي حكومت اسلامي، اصول و شاخص‌هاي برآمده از وحي را دارد؛ بنابراين، يك نظام اسلامي همانند نظام‌هاي دمكراتيك غربي، بر آراي عمومي استوار شده، اما به دليل آن‌كه انسان‌هاي تشكيل‌دهنده جامعه اسلامي، مسلمانان و پايبند به دين هستند، محتواي قوانين در حكومت اسلامي، بر پايه مباني و اهداف ديني استوار است، حال آن كه در حكومت‌هاي سكولار، دين هيچ نقشي در شكل‌گيري نهادهاي سياسي ندارد.
در واقع آقای قائم مقامی تفاوتی بین حکومت اسلامی و حکومتهای دموکراسی نمیبند چون بر آن باور است که هردو " برخواست آرای جامعه استوار است." تنها تفاوت در آن است که یکی دینی است و دیگری سکولار. آقای مجتهد بنظر نمیرسد که دارای آمادگی باشد که اعتراف کند آرای مردم در این حکومتها نقش بسیار متفاوتی بازی میکنند. در یکی نقشش تعین کننده است در دیگری آرایش و تزئین چهره زشت نظام استبداد مذهبی. در یکی مردم برگزییند، نمایندگان خود را بآزادی براساس عقل و خرد و استقلال فردی. در حکومت اسلامی این فقیه است که حق گزینش دارد. رای او رای نهایی ست چون یکی است با حرف امام و رای الهی. تنها اوست که میداند سود و زیان مردم در چیست، خوب و بد، زشت و زیبا کدامند. در تسخیص و تمیزش نه لغزشی است و نه خطا و اشتباهی.
آقای مجتهد جوان در حالیکه آرای بر آمده از وحی را در تقابل با آرای انسانی بکار میبرد، اما بنظر نمیرسد، که تضاد وحی الهی با اندیشه و رای بشری در نظر وی، دارای اهمییتی باشد. او چنان از رابطه این دو سخن گوید که گوئی تضادی در آنها نیست و میتوان نظامی بر اساس وحی را با نظامی منشعب از آرای بشر باهم بدون کوچکترین دشواری ترکیب کرد . شاید در سطح اجتهاد تضاد ها ناپدید و اضداد باهم یکجا جمع شوند، مثل امیال و اراده الهی با آنکه زائیده عقل و خرد و بینایی بشرست. ولی مشکل آنجاست که اینها با هم جمع شدنی نیستند و با هم سازش ندارند. همنامی با هم دارند اما قدرت و مشروعیتشان از دو مجرای مختلف سرچشمه میگیرد.
بعنوان مثال تفکیک قوا ی سگانه در یکی بر بنیان حفظ استقلال و خود مختاری و آزادی فرد تعبیه گردیده است. هرقوه ای حق نظارت و بررسی قدرت را دارد و همه تابع یک بدنه قانونی ست. حال آنکه در جمهوری اسلامی، قوای سه گانه شاید تنها بدلیل سکنی در مکانها مختلف است که مستقل از یکدیگرند و گرنه همه در یک سو حرکت میکنند. چرا که مجرا و مرجع قدرتشان کسی جر ولایت فقیه نیست. او بر راس سلسله مراتب قدرت در نظام فقاهتی قرار دارد. حکومتهای دمورانیک غربی را بنابراین میتوان محصول عقل و خرد بشری دانست، حال آنکه حکومت اسلامی محصول عقل و خرد الهی است که منشاش قرآن و یا کلام الهی است. عقل و خردی که تنها ولی فقیه به آن آگاه است. یعنی ولی فقیه هم بظاهر کلام آگاه است و هم به باطن آن آگاهی دارد. بنابراین، در دینای مدرن که هرآنچه سخت و استوار است، دود می شود و به هوا می‌رود ، ولی فقیه دارای دانشی است مطلق و "کافی." امام خمینی میگوید که کلام الهی حاوی تمام قواعد و قوانینی است که لازم برای بشر است از بدو تولد تا مرگ و پس از آن. بنابراین هیچ لایحه قانونی در مجلس شورای اسالامی هرگز در قانون نوشته نشود اگر در اختلاف با رای ولی فقیه افتد. احکام و فتواهای ولی فقیه احکام قانونیست بر اساس علم الهی. مثلا اگر حکم او بر حجاب است، حجاب را باید یک حکم الهی دانست. در آنچه که خدا مقرر ساخته است که نمیتوان شک و تردید روا داشت. کمتر فرمانروایی را مبتوان در دوران مدرن و پست مدرن یافت که دارای چنین قدرتی نامحدود باشد. البته بر این قدرت باید قدرت اجرایی را نیز افزود. ولی فقیه فرمانده کل قوای کشور است. او مجری احکام الهی ست. موظف است که ملت .و فرد را بتسلیم و اطاعت از امیال الهی وادارد. او نمیتواند وقعی بآرای ملت گذارد. او خدمت گزار خداست نه ملت و مردم.
نظام جمهوری و نهادها سه گانه در حکومت اسلامی خلقت پیدا نکرده اند که حافط و ضامن آزادیهای فردی و اجتماعی باشند و بر اساس آن حرکت کنند. آنان در اصل بازتابنده امیال ولایت فقیه است. ولی فقیه اعضای شورای نگهبان را برمیگزیند که هریک به تنهایی مجتهد جامع الشرایط اندو شورای نگهبان تمام افرادی که در نهادهای سه گانه خدمت مبکند پس ار بررسی و نظارت برمیگزیند و سپس بمردم برای انتخابات عرضه میکند. تردیدی نیست که وفاداری و تسلیم و اطاعت از امیال ولایت فقیه شرط گزینش است.در این نظام عمل رای دادن بوسیله مردم بیانگر استقلاال و خودمختاری و آزادی فرد نیست بلکه گردن نهادن بامیال ولایت فقیه است، تسلیم و اطاعت است و تقلید و تبعیت. پس میتوان گفت که نهادهای انتخابی در نظام حکومت اسلامی تبلور اسارت و بندگی در برابر امر الهی است بطریق ولایت فقیه. حال آنکه نظامهای دموکراتیک غربی بر اساس آزادی و تساوی و عقل و خرد فردی بر قرار گردیده است. هدف تفکیک قوای سه گانه حفظ حقوق اساسی و سروری فرد و جلوگیری از اجرای منویات شخصی، خودخواهانه و دلبخواهی قدرتمدار است. هیچ فردی را امتیاز بر فردی دیگری نیست. بهمین دلیل نظامی است قانون مند. قدرتمدار همانقدر در تابعیت از قانون قرار دارد که فرد عامی. اما این را نمیتوان در باره ولایت فقیه بیان داشت و یا فردی که در ولایتش است. ولایت فقیه حرف آخر و حرف نهائی را میزند. چون او حرف خدا را میزند. او در غیبت امام نماینده ذات الهی در روی زمین است. افراد تحت ولایتش نیزی مقلدینی هستند که عدم استفاده از عقل و خرد آنها را وابسته و نیازمند ببار آورده است.
بدون تردید امر تایید و تشخیص صلاحیتهای نمایندگان بوسیله شورای نگهبان بر این فرضیه استوار است که فرد دارای کفایت و عقل و خرد لازم را برای گزینش خبره ندارد. تنها شورای فقهاست( که باید از این پی بازای شورای نگهبان بکار گرفته شود)، قادر به تایید و تمیز و تشخیص خبره است. روشن است که خبره کیست. خبره کسی است که در درجه اول مقلد باشد یعنی در تقلید و تبعیت او از ولی فقیه شک و تردید وجود نداشته باشد. این هدف تنها از طریق تفقیش و بازرسی عقاید امکان پذیر است.
ایت اله جنتی که خود یکی از فقهای عالیرتبه نظام در شورای نگهبان است در این باره چنین میگوید:
صلاحيت‌ها اينجا انجام مي‌شود، از جمله شرايط تأييد، يكي مسئله ديانت و وثوق و شايستگي اخلاقي است كه بايد تشخيص داده شود و ديگري، مسئله اجتهاد در يك حداقل است؛ بايد معلوم شود كه او واجد اين شرط است و همچنين مسائلي چون نداشتن سوءسابقه سياسي، اجتماعي و امثال اينها... . براي احراز اين شرايط كه در اين شخص موجود است يا نه، به غير از شرط علمي از منابعي كه اطلاعاتي دارند و سوابق اشخاص در آنجا محفوظ است استعلام مي‌شود؛ مثل دستگاه قضايي و دستگاه اطلاعاتي و امثال آنها كه سوابق اشخاص در آنجاست. به اين ترتيب، از آنها استعلام مي‌شود كه آقا در آنجا سوابقي دارد يا ندارد. اگر سوابق نداشته باشد، مشكلي نيست و در غير اين صورت، آن سوابق بررسي مي‌شود. نسبت به شرط علمي اين را نمي‌شود به جاي ديگر واگذار و از يك مرجع ديگري استعلام كرد. خود شورا بايد تشخيص دهد. كساني كه مرز علمي‌شان روشن نيست، خود به خود مورد امتحان قرار مي‌گيرند. اگر راه ديگري داشته باشد، از آن راه‌ها مي‌شود تشخيص داد و اگر راه منحصر باشد و راه ديگري نداشته باشيم، طبيعي است كه امتحان بهترين مشخص‌كننده مقدار علميت داوطلبان خواهد بود. در اين دوره هم مثل گذشته، همين كار انجام شد و در مدت محدودي، امتحاناتي برگزار و نتيجه آن داده شد و برخي پذيرفته و برخي رد شدند.
هم چنانکه مشاهده میشود، دوتا از شروط مهم یکی" دیانت و وثوق و شایستگی اخلاقی" است و دیگری مسئله" اجتهاد در یک حداقل". خصائص و شرایطی که از هیچ راهی تعیین پذیر نیست مگر تفتیش عقاید، پروسه ایکه تابع هیچ معیار مشخص و تعریف شده ای نیست. اگر معیاری برای سنجش "دیانت..." وجود دارد، آقای جنتی اشاره ای بآن نمیکند. اما آقای فقیه شورای نگهبان اعتراف میکند که اگر تعین درجه علمی خبره از " راهای دیگر" به نتیجه نرسد آنگاه برای تعیین درجه علمی به اخذ امتحان متوسل میشود. در اجرای این امر شورای نگهبان همه اهرمهای اجرایی و امنییتی نظام را نیز در تایید و یا رد صلاحیتها در اختیار دارد.
اما فردی که قصد آن دارد که بعنوان خبره برگزیده شود که مردم باو رای دهند باید دارای یک شرط اساسی دیگری نیز باشد. شورای فقها اهمیتی بسزایی برای این خصوصیت قائل است که بدون وجود آن در شخص امکان ندارد که فردی واجد شرایط شناخته شود. آقای جنتی در این باره چنین اظهار دارد که:
دوم مسئله عدالت است، مفهوم عدالت در دنيا اصلا مطرح نيست؛ چه كشورهاي غيراسلامي ـ كه وضعش روشن است ـ و چه كشورهاي اسلامي. عدالت آنجا مطرح نيست. معناي عدالت در اينجا اين است كه در آن نه دروغ مي‌گويند، نه خيانت مي‌كنند و نه نفاق و رياكاري. بعضي از اينها در حد شرك و بعضي در حد گناهان كبيره است. نه حق مسلم كسي را پايمال مي‌كند، نه بر باطل اصرار مي‌كند و نه و نه...، اسلام را بايد عمل كند. همين شرط در مرجع تقليد هم هست، آن هم دقيق و ظريف. اگر مرجع تقليدي، گناه كبيره‌اي مرتكب شد، بلافاصله رساله‌اش از اعتبار مي‌افتد و ديگر حق تقليد از او ندارند، مگر اين‌كه واقعا توبه صريحي كند و معلوم شود كه اشتباهي مرتكب شده و حالا توبه كرده است. به اين ترتيب، او برمي‌گردد سر جاي اولش، ولي مادامي كه توبه‌اش محرز نشود، ديگر حق قبول داشتن و حق تقليد مردم از او سلب مي‌شود. بازتاب
طبق قول آقای فقیه شورای نگهبان، عدالت وقتی جاری است که شخص توبه کار باشد. توبه همه گناهان را میشورد حتی گناهان کبیره. عدالت آن نیست که دروغگویی نکنی، مرتکب جنایت و خیانت نشوی و ریاکار نباشی، مهم آنست که اگر وارد مرز گناهکاری شد باید توبه کنی. میدانیم که در مذهب کاتولیک اعتراف و توبه در حضور کشیش صورت میگیرد. ولی در حکومت اسلامی این توبه به چه شکلی صورت پذیرد، بهیچ و جه روشن نیست. بهر روشی که این توبه اجرا شود و گناهان را بشورد، تنها فقهای شورای نگهبان اند که بدان وقوف دارند و نیازی بآگاهی ملت نیست. بنابراین تمام شرکت کنندگان در انتخابات خبرگان، همه دارای آن جهان بینی هستند که در توافق و همآهنگی است با نظام فقاهتی. در چنین صورتی اینکه کدام یک از افرادی که در انتخابات شرکت میکند دارای اهمیت فراوانی نیست. علیرغم تفاوتهایکه که بین ا فراد خبره ممکن است و جود داشته باشد. همه دارای پروانه سرسپردگی و تسلیم و اطاعت به ولایت فقیه را دارند. پروسه تفتیش عقاید اهمیتش در آنست که در طی آن شورای فقها تداوم حکومت اسلامی را تا آینده ای دور تضمین میکند. زیرا که وظیفه اصلی خبرگان انتخاب و تعیین ولی فقیه است. البته در درون نظام بحثی است در باره گستردن فعالیتهای مجلس خبرگان و تبدیل آن به یک بازوی اجرایی در دست ولایت فقیه.
شکی نیست بسیاری از مردم در این انتخابات شرکت کرده و با رای خود نمایندگان برگزیده شورای فقها را مورد تایید قرار میدهد. اما بدین لحاظ مجبور نیست عقل و خرد بکار گیرد سبک و سنگین کرده و سپس برگزیند. تقلید و تبعیت بعنوان یک فریضه دینی و یک پدیده فرهنگی کار گزینش را برای مقلد ساده میکند. هر فردی را که برگزیند دارای پروانه صلاحیت از شورای فقها هستند، همه دارای دیانت وثوق و شایستگی اخلاقی و عدالتند. شورای فقها تحقیقات و بررسی های لازم را در مورد هر خبره ای بوجود آورده است. فقها پدرانی دلسوز بحال ملت اند، در اظطراب دائمی اند که مبادا که آزادی گزینش، ملت را منحرف سازد و از" راه مستقیم" به بیراهه کشانده شوند. بنا براین آرای مردم در حکومت اسلامی دارای یک معناست و در حکومتهای دموکراتیک غربی دارای معنای دیگریست. در یکی تبلور آزادی فردیست در دیگری باز تابان اسارت است و بندگی.

2006-12-02T07:13:00.000-08:00

نشانه های
ظهور و خروج از غیبت

اگر کسی کوچکترین تردیدی در امامت آقای رئیس جمهور احمدی نژاد بخود راه دهد، کافی است که گوش فرا دهد به آخرین کنفرانس مطبوعاتی وی. او بار دیگر نظر مردم جهان را بسوی خود جلب نمود و اظهار داشت که " جشن هسته ای شدن ملت ایران برپا میشود. ما باید تا راه اندازی 60 هزار سانتریفیوژ جلوبرویم" (بنقل از سایت بازتاب، 23 آبان 1385). در همین مصاحبه آقای رئیس جمهور آمار و ارقامی حیرت انگیز مبنی بر پیشرفت جامعه ارائه داد و اعلام نمود که "طی سه چهار سال آینده دغدغه اشتغال درکشور نخواهیم داشت وتوزیع سهام عدالت که هم اکنون" یک ملیون و چهارصد هزارنفر در یافت کرده اند و تا سقف دو میلیون تومن افزایش خواهد یافت." بسرعت ادامه مییابد و " ظرف دوسال آینده تمامی مردم ایران واردچرخه سالم افتصادی کشور میشوند"(بازتاب).
اینکه آقای رئیس جمهور در کامل کردن چرخه سوخت ودست یابی به انرژی هسته ای بی آنکه کوچکترین واهمه ای از قدرتهای بزرگ جهانی بخود راه دهد و در مدت بسیار کوتاهی، غنی سازی را آغاز و درطی حتی زمان بسیار ناچیزتری به مراحل پایانی خود رسانده است، مبحثی است که نباید ساده و پیش پا افتاده تلقی گردد. تاکنون تمام دانشمندان و متخصصان علم هسته ای در سراسر دنیا اعلام داشته اند که ایران با تکنولوژی که در کنترل خود دارد قادر نیست که به یکباره شصت هزار سانتریفیوژ همآهنگ براه اندازد. اما آقای رئیس جمهور وعده برپا داشتن جشن هسته ای را تا آخر امسال میدهد. این را باید دال بر آن دانست که او چیزی میداند که کسی نمیداند. او از چیزهائی خبر دارد که کسی خبر دار نیست. نه تنها این گامهای معجزه آسا را باید متاثر از یک نیروی غیر انسانی و برتر دانست بلکه وقتی بعدالت گستری وی میاندیشی مات و مبهوت همچون مجسمه خواهی ماند. با این سرعتی که آقای رئیس جمهور به پیش میرود تا دهسال آینده عداالت بسراسر جهان گسترش خواهد یافت و مردم رنجبر وستمدیده در سراسر جهان صاحب سهام عدالت خواهند شد. آقای رئیس جمهور بایدهمراه جشن هسته ای جشن عدالت را نیز برپا دارد.
حال اگر کسی در پی فهم تصمیم گیریها و اعمال ریاست جمهوری باشد نیازمند بآگاهی بعلم امامت است بخصوص علم ظهور، علمی استوار بر روایات الهی و رمز و رموز آسمانی. چرا که با ظهور و خروج از غیبت این دنیا به پایان میرسد و دنیای دیگری تحت نظارت رهبری امام آغاز میگردد. تقریبا یکهزار و نود و پنجسال از عمر غیبت امام میگدرد، بنظر رسد که زمان خروجش فرا رسیده است. یکی از نشانه های ظهور، بقدرت رسیدن آقای احمدی نژاد بود که کم و بیش گمنام و جوان و بی تجربه بود. و چون بقدرت رسید بی درنگ جنبش هسته ای و گسترش عدالت را آغاز نمود.
روایت شده است که هنگام ظهور:
"از برای آن جناب ابری،که خدایتعالی آن را برای ایشان ذخیره کرده، که در آن است رعد و برق، پس حضرت سوار میشود بر آن، پس میبرد آن حضرت را در راه های هف آسمان و هفت زمین."ص 1249
این ابر یک ابر تجریدی نیست در واقعیتش بشکل انرژی هسته ای ظاهر میشود. دستیابی باین انرژی است که سروری امام را بر سراسر جهان گسترش میدهد. بر بال انرژی هسته ای است که آقای احمدی نژاد پیشروی را آغاز کرده است. در داخل کشور همه دهانها را بهم دوخته است دوست و دشمن را همه خاموش ساخته است. چون مؤمن بامامت است نه خطا کند نه به بیراهه زند. راه امام یک راه الهی ست. بنابراین در مطلق و نهائی بودنش تردید نتوان داشت. مهم نیست در مرحله نهائی دست یابی بانرژی هسته ای بسود ملت است یانه. این یک محاسبه ای است دنیائی استوار بر عقل انسانی. حال آنکه انرژی هسته ای امری است الهی چرا که خارج ساختن انرژی هسته ای از انحصار قدرتهای بزرگ سبب توسعه و بیشمار ساختن آن کند . این خود در کوتاه ساختن زمان ظهور و فرارسیدن قیامت نقش بسیار عمده را بازی میکند. آقای رئیس جمهور بروز نهائی، روز قیامت میاندیشد، روزی که امام ظاهر و از غیبت خارج میشو. حرف آقای رئیس جمهور حرف امام است، حرف امام نه مثل دارد، نه ناقض و متضاد. آیا جا دارد که پرسید هست کسی که آوای نفی انرژي هسته ای را بگوش شنیده و یا باچشم خوانده باشد؟ اگر هست حرف دیگری، حرف روشنایی، حرف عقل وخرد و بینایی، حرف کفار است و مشرکین و منافقین که خفیه کنند.
شهرت ریاست جمهور در سراسر جهان را نیز باید از رمزهای ظهور و خروج از غیبت دانست. همچنانکه روایتی است مبنی بر:
فروگرفتن سلطنت آن حضرت، تمام زمین را از مشرق تا مغرب، بر و بحر معمور خراب و کوه و دشت و نماند جایی که حکمش جاری، و امرش نافذ نشود. اخبار در این معنی متواتر است: وله اسلم من فی السموات و الارض طوعا و کرها (ص )1250
آوازه شجاعت و دلاوری رئیس جمهور دنیای عرب را فراگرفته ومسلمانان جهان از شناسایی با او بخود میبالند. اخیرا نیز طی نامه ای بمردم آمربکا بشارت عدالت و رهائی از نیروی ظا لم صیهونیستی را داده و آنها را براه مستفیم دعوت کرده است. چون این دعوتی است الهی، تاثیر و نفوذش را در مردم امریکا نباید مورد تردید قرار داد. کلام عدالت، کلام رهائی، کلام الهی که بوسیله آقای احمدی نژاد ایراد میشود، کلامی است که در دل و روح مردم رسوخ میکند و آنها را برای قیامت و خروج از غیبت آماده میسازد.
روایتی است که روزی پیامبر محمد، دختر خود فاطمه را گریان مییابد. جویا میشود که "ای حبیبه من فاطمه چه چیزباعث گریه ی توشده است." فاطمه در پاسخ میگوید: " میترسم که امت تو بعد از تو مرا ضایع گذارند و رعایت حرمت من ننمایند." پیامبر فاطمه را دلداری میدهد و میگوید:
ای فاطمه بحق خداوندی که مرا بحق فرستاده است که از حسن و حسین به هم خواهد رسید مهدی ای امت و ظاهر خواهد شد در وقتی که دنیا پراز هرج و مرج شود و فتنه ها ظاهر گردد و راه های بسته شود و غارت آورند بعضی بر بعضی، از فرزندان ایشان کسی را که فتح کند قلعه های ضلالت را و دل هایی را که غافل از حق باشند، وقیام نماید به دین خدا در آخر الزمان چنان چه من قیام نمودم، و پر کند زمین را از عدالت چنان چه پر از ظلم و جور باشد. ای فاطمه اندهناک مباش و گریه مکن..."(ص)1255
اگر در این قول نتوان تردید داست، به نشانه های موجود حاکی از ظهور و خروج از غیبت نیز نباید بخود شک و گمان راه داد. آقای احمدی نژاد را باید همانگونه شناخت که هست: یک موجود آسمانی، الهی، ربانی. ماموریت او را از پیش پیامبر تعین کرده است "فتح قلعه های ضلالت" و دلهایی را که از حق غافلند. او بدین خداست که بقیام بر خاسته است. انرژی هسته ای یک اسلحه نهایی است که باید درخدمت این قیام گرفته شود. آقای رئیس جمهور به حال نمی اندیشد که اندیشه اش محدود باین زمان نیست. او بآخر زمان میاندیشد، او به سرنوشت بشریت میاندیشد و رهایی آنها، نه ملت ایران. ملت ایران خود رها یافته است و بخود میبالد که این موجود الهی در میان آنها ظاهر شده است. از این سعادت الهی که نسیبشان گشته است، پیوسته در حال سپاسگزای از خدای تعالی هستند. این پدیده ای را هیچ دانشمندی نمیتواند درک کند. علم امروزی برای فهمش، علمی است محدود. ظهور آقای احمدی نژاد بر مسند قدرت یک پدیده الهی است. فقط با رجوع بحکمت الهی است که میتوان نشانه های ظهور و خروج از غیبت را فهمید. آیت اله جنتی یکی از فقهای عظمی، دبیر شورای نگهبان نیز بهمین حقیقت در خطبه های الهی روزهای جمعه اشاره میکند و نامه آقای احمدی نژاد به رئیس جمهور آمریکا را انعکاس و جلوه ی امر الهی میخواند و خواستار تدریس آن در دانشگاههای کشور میشود. تنها فقها هستند که برمز و رموز ظهور و خروج از غیبت آگاهند. باید بآنها گوش فرا دهیم و آگاه باشیم.
روایات همه بنقل است از ذکر تاریخ چهارده معصوم، منتی الامال تالیص ثقه المحدثین مرحوم حاج شیخ عباس قمی، انتشارات کامکار.

حرف روشنایی

2006-11-26T13:59:00.000-08:00

حر ف روشنایی

روشنایی بر جایگاه مذهب در زندگی اجتماعی نور میتاباند. در نور روشنایی است که با بینایی به مذهب و اصل و اصول و ارزشهای مذهبی میتوانی بنگری. بعبارت دیگر روشنایی در تضاد است و در خصومت با پذیرفتن مذهب در نابینایی و در تاریکی. یعنی در تقلید و تبعییت، که هیچ نیست برازنده طبع و خصلت انسانی. بنابراین بر اندازی نظام تقلید و تبعیت با براندازی مذهب یکی نیست. بعکس دلالت بر پذیرش مذهب هم میکند. اما نه بگونه ای کهنه و پوسیده و سنتی، بلکه بشیوه ای بسیار نوین در پناه نور عقل و خرد، نه در قعر ظلمت و تاریکی. در آزادی و آزادگی، نه در اسارت و بندگی.
پس روشنایی را نه تنها دشمنی نیست ، بلکه سر آشتی دارد با مذهب و آئین مذهبی. مگر ممکن است نوری، دلی را مرگ آورد و چشمی را کوری؟ اگر بینایی به نور روشنایی کور گردد، بگذار کور گردد بینایی. چون آنگاه تاریکی از ریشه سوزانیده شود و حاکم گردد نور و روشنایی.
اگر خرد بکار گیری، درخواهی یافت که در نظام الهی فقیه عالم است و دانا و ملت نا بینا است و نادان. فقیه میداند و بامیال الهی آگاهی دارد. مردم نمیدانند و نا آگاهند. نه توان اندیشیدن دارند و نه شایستگی برگزیدن. فقیه دارای عقل نهائی ست. چون او آگاه است برمز و رموز، مشتبهات و مستحکمات و ظاهر و باطن کلام الهی. این است اساس حکومت فقاهت و لاجرم چیزی نخواهد جز تسلیم و اطاعت. اگر سرپیچی و گوش فرا ندهی بفرامین و آداب و رسوم فقاهتی، از تعظیم و تکریم سر باز زنی، باده نوشی و خود از بند حجاب رهاسازی، روزه خواری کنی و از غسل و وضو روی گردانی، یعنی خود را از قوانین اسارت و بندگی آزاد سازی، مجرم هستی و گناهکار، سزاوار حد شرعی هستی و تازیانه های دردناک و گرانبار.
پس چاره ای نیست جز بر اندازی نظام تسلیم و اطاعت و تقلید و تبعیت. بر ویرانه هایش بنا سازی استقلال و خود مختاری فردی بر اساس دانش و بینش انسانی. روشنایی جانشین سازد نظام فقاهتی را نه با این نظام و یا آن نظام سیاسی. بلکه با نظامی انسانی پاسدار آزادی، گوهری نایاب بویژه در نظامهای تحت سلطه استبداد و دیکتاتوری مذهبی، تنها گوهری که میدرخشددر ظلمت و تاریکی و چشم را بینا سازد به نور و روشنایی.